Heimilisritið - 01.12.1948, Blaðsíða 31

Heimilisritið - 01.12.1948, Blaðsíða 31
smalahundinn og hélt á stað. Þegar hún var komin hálfa leið heyrði hún hróp og köll frá nágrannanum. Hundurinn gellti af öllum kröftum. ... Hún sá brátt hvað olli öllum þessum lát- um. Naut nágrannans hafði slit- ið sig laust. Það hafði verið tjóðrað úti á túni. Nú kom bol- inn í loftköstum og stefndi beint ) á hana og eigandinn á eftir, sveiflandi járnkalli yfir höfði sér, hrópandi hástöfum: „Varaðu þig! Bolinn er mann- ygur! Gróa tók til fótanna og ætl- aði að komast upp á klett í ná- grenninu, þar sem hún var ör- ugg fyrir ásókn nautsins, en boli varð fljótari. Gróa hneig niður af þreytu, og bóndinn, sem stöð- ugt sveiflaði járnkallinum og hljóp allt hvað af tók, sá sér til mikillar skelfingar að bolinn réðst á konuna. Þegar loks tókst að hemja nautið' var Gróa dáin. Bóndinn og vinnumenn hans, sem voru komnir á slysstaðinn, báru lík hennar í teppi heim til Gísla. Gísli stóð við skemmudyrnar þegar þeir komu. Hann sá strax hvað í efni var. Það var eins og eitthvað óumræðilega þungt legðist á hann, þegar hann upp- götvaði að hann var orðinn ein- stæðingui'. Honum hafði þótt vænt um Gróu, og nú, þegar það' var of seint, skildist honum að hann hefði víst ekki alltaf verið umhyggjusamur gagnvart henni, og oftast svikizt um að gera skyldu sína. Hann stóð dálitla stund þögull og þurrkaði sér um augun. „Mér þykir þetta ákaflega leiðinlegt", sagði nágranninn. „Við höfum alltaf tjóðrað bola rammbyggilega og ég skil ekki hvernig hann gat losnað". Gísli lét sem hann heyrði þetta ekki. Hann stóð blýkyrr og starði á líkið af Gróu. Það var eins og hann væri í vaf a um að hún væri dáin. Nei, hann gæti víst ekki kallað hana til lífsins aftur. Og hvað gagnaði það að vera að gráta eins og krakki eða kvenmaður? Hið fyrsta sem hann yrði að gera, var að klambra saman kistu handa henni og koma henni i jörðina. Þegar það' var búið gat hann farið að hugsa ráð sitt. Hann stundi. Það hlaut að verða erfitt að eiga eftir að lifa sem einbúi það sem eftir var ævinn- ar! Ójá! Og enginn til að hirða um féð eða gera annað sem nauðsynlegt var. ... „Þú getur leitað til mín, Gísli, ef þig vanhagar um eitthvað til jarðarfararinnar", sagði bóndinn og bjóst til að kveðja Gísla. „Engum getur fallið þetta slys þyngra en mér, Gísli minn". HEIMILISRITH) 29
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68

x

Heimilisritið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimilisritið
https://timarit.is/publication/976

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.