Heimilisritið - 01.12.1948, Blaðsíða 50

Heimilisritið - 01.12.1948, Blaðsíða 50
neðstur. En faðir minn gerði engar athugasemdir út af ein- kunnum mínum, eftir fyrsta tímabilið, og ég þóttist því nokkuð öruggur, er ég kom heim í annað skipti í desember 1907. Þótt ég hefði ekki staðið mig sérstaklega vel í neinu fagi, þá fannst mér ég ekki hafa staðið mig illa. Undir eins og hinar venjulegu kveðjur höfðu átt sér stað, afhenti ég föður mínum umslagið með einkunnunum. Hann sýndi engan sérstakan áhuga á því og stakk því kæru- leysislega í vasa sinn. Og þar sem ekki var minnst orði á ein- kunnir mínar við kvöldborðið hugsaði ég með mér:,,Það er allt í lagi". En svo var það' næsta morg- un, að Finch vakti mig og kvaddi mig á fund föður míns. Faðir minn horfði í augu mér og sagði alvarlegur á svipinn: „Da- vid. Mér þykir leitt að segja þér frá því, að þú hefur slæma ein- kunn. Lestu hana". Það var stutt, en illkvittið skjal, sem átti ekkert skylt við mínar eigin hugrayndir um, hvernig ég hefði staðið mig í skólanum. Hinar bitru stað- reyndir voru, að reikningslistin, sem Hansel hafði reynt að berja inn í kollinn á mér, stóð mér enn fyrir þrifum, en án kunnáttu í þessum grundvallaratriðum í menntun sjóliðsforingja, var ekki von til að ég stæðist neitt próf. Faðir minn ákvað að bæta úr þessu, og undir eins og jólagleð- in var um garð gengin lét hann kalla á kennara frá Osborne. Eg varð svo að eyða flestum leyfis- dögum mínum í nám. En það var eins og allt þetta væri til einskis og ég fékk ákafa minnimáttarkennd. Næsta vor, er ég kom heim, var ég svo viss um, að ég hefði fallið á prófinu, að þegar ég var kvaddur í skrif- stofu föður míns setti að mér grát. „Svona, David", sagði faðir minn. „Þannig hegða sjóliðsfor- ingjaefni sér ekki". Hann sagði þetta í svo vingjarnlegum tón, að ég varð forviða. „Þar að auki er einkunnarbókin þín mjög sæmileg að þessu sinni, og ég er ánægður með framfarir þínar". Áhugi fóður míns á Osborne snerust ekki eingöngu um mitt nám. Þegar ég var í fríi var hann vanur að kalla á mig til að ræð'a við sig um skólann. Hann spurði mig spjörunum úr, um hvernig aðbúð við hefðum, hvað við fengjum að borða, hve mikinn frítíma við fengjum, og svo var hann vanur að hrista höfuðið og segja eitthvað á þá leið, að flot- anum væri að fara aftur. „Það var ekki svona á okkar 48 HEIMILISRITIÐ
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68

x

Heimilisritið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimilisritið
https://timarit.is/publication/976

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.