Baldur


Baldur - 26.03.1946, Blaðsíða 1

Baldur - 26.03.1946, Blaðsíða 1
UTGEFANDI: S ÓSl ALIS T AFÉL AG ISAFJARÐAR XII. ÁRG. ísafjörður, 26. marz 1946 10. tölublað. Norðurlandaþjóðirnar treysta því, að Islendingar séu á verði um sjálfstæði sitt. Það verður að kveða niður áróður þess landráðalýðs, er vill afsal landsréttinda. Blöðum á Norðurlöndum hefur að undanförnu orðið tíð- rætt um beiðni Bandaríkja- stjórnar um herstöðvar á Is- landi. Nýlega sagði Aften- posten í Oslo í ritstj órnargrein, að meirihluti Islendinga sé því andvígur að veita erlendu ríki' herstöðvar, þar sem það megi telja víst að Islendingar drag- izt með þvi inn i hugsanleg átök stórveldanna. Til þess að sanna að þetta sé skoðun áhrifamanna á Islandi, vitnar blaðið í ummæli rektors Háskólans, prófessors Ólafs Lárussonar, við setningu Há- skólans i haust og yfirWsingu stj órnar Alþýðusambands Is- lands. Þá bendir blaðið sér- staklega á, að eindregnustu andstæðingar þess, að erlend ríki fá herstöðvar á Islandi, séu íslenzkir kommúnistar, en þeir séu mun áhrifameiri á íslandi en á öðrum Norðurlöndum. Blaðið telur að'boð um fríð- indi muni engin áhrif hafa á afstöðu Islendinga. Nokkrir Is- lendingar muni vera fylgjandi því að verða við tilmælum Bandaríkjastjórnar, og mvmi þeirra helzt að leita meðal kaupsýslumannastéttarinnar. Hið kunna sænska blað Göte- borgs Handels- och Sjöfarts- tidning sagði fyrir nokkru í grein um herbækistöðvamálið: „Tilmæli Bandaríkj astj órn- ar um herstöðvar á Islandi hafa ekki mælzt vel fyrir. „Nordenbladet" minnir á loforð Bandarikjastjórnar, sem hún gaf Islendingum 1941. Bandaríkin gengu ' þá fyrir- varalaust að skilyrðum þeim, sem Islendingar settu. Þó að ekki sé hægt að segja, að Bandaríkjamenn gangi nú beinlínis á loforð sín, með því að krefjast nú herstöðva á Is- landi, verður því ekki neítað, að þetta gæti orðið til að leggja stein í götu þess, að Islending- ar fengju þá viðurkenningu sjálfstæðis síns, sem þeir æskja eftir". Sýna þessi ummæli og fleira, sem birzt hafa í blöðum á Norðurlöndum, að Norður- landaþjóðirnar fylgjast af á- huga með gangi þessa máls og telja mikilsvert að við Islend- ingar séum þar vel á verði. En það eru ekki aðeins blöð á Norðurlöndum, sem nota hvert tækifæri til þess að skrifa um herstöðvarmálið, heldur er það rætt af kappi í afturhalds- blöðum í Bandaríkjunum. En þar kveður við annan tón. Þessi blöð birta hverj a áróðurs greinina af annari, bar sem því meðal annars er haldið fram, að það sé aðeins fyrir „komm- únistaáróður" að mótstaða er gegn því, að leigja Bandaríkj- unum herstöðvar hér. En á sama tíma og þetta mál er rætt opinberlega í heimsblöðunum og allur heim- urinn veit hvað hér er um að ræða, er islenzka þjóðin sjálf algerlega ófróð um hvað er að gerast í þessu stórmáli, sem snertir svo mjög framtíð henn- ar og frelsi. Ennþá hefur ekk- ert verið tilkynnt opinberlega um málið. Óg þó að það sé vitað að landsmenn yfirleitt eru gegn því afsali landsrétt- inda, sem hér er farið fram á, þá er sannleikurinn sá, að að- eins eitt af dagblöðum lands- ins, Þjóðviljinn, blað Sósí- alistaflokksins, hefur varað þjóðina við þeirri hættu sem sjálfstæði hennar er búin, ef gengið er að tilmælum Banda- ríkjanna. Hinsvegar er það kunnugt að til eru áhrifa menn innan allra annara flokka en Sósíalistaflokksins, sem eru því fylgjandi að Islendingar verði við þessum tilmælum, og blöð þessara flokka vilja annað hvort' ekkert á þetta mál minn- ast eða tala máli Bandarikj- anna gegn málstað Islendinga. Fremst í þessari fylkingu „vest- urheimsagentanna" er heild- salaliðið, sem stendur að dag- blaðinu Vísi. Þessi fylking sparar engann áróður fyrir því, að Islendingar láti að vilja hins erlenda valds og hefur jafnvel lagst svo lágt að fá menn eins og Hriflu-Jónas í lið með sér. Þetta landráðalið styður baráttu sína fyrir því að, við leigjum Bandaríkj un- um herstöðvar, með þeirri „röksemd" að annars kunni okkur að stafa hætta af á- sælni Bússa. Sérstaklega gerir Hriflu-Jónas mikið úr þessari hættu í sambandi við dvöl rússnesks setuliðs á Borgund- arhólmi. Staðreyndirnar eru aftur á móti þær, að Sovétríkin hafa lýst því yfir, að þau óski ekki herstöðva á Islandi og hafa nú þegar flutt setulið sitt brott af Borgundarhólmi. Þessar „röksemdir" fá því alls ekki staðist, enda tilgang- urinn með þeim enginn annar en sá, að taka undir kenningar afturhaldsblaða í Bandaríkj- unum um að baráttan gegn því að Bandaríkin fá hér her- stöðvar sé kommúnistaáróður unninn í þjónustu Bússa. — Þannig ætla þessir herrar að nota hið margþvælda Bússa- hatur til þess að fá þjóðina tií að svíkja sjálfa sig. Allur þessi ósvífni áróður „vesturheimsagentanna" | er fullkomlega þess verður að þjóðin sé á verði gegn þeirri hættu, sem framtíð hennar og sjálfstæði er búin, ef hún læt- ur blekkjast af honum. Það þýðir ekki að telja sér trú um að þessi áróður sé aðeins marklaust hjal elliærs stjórn- málaloddara eins og Hriflu- Jónasar, þegar vitað er að á bak við hann standa menn, sem hvorki skortir fjármagn né óskammfeilni í baráttunni. Og þjóðin hlýtur að krefjast þess, að stjórn landsins liggi ekki lengur á þessu máli, en láti hana vita allan sannleik- ann og standi einhuga í barátt- unni fyrir málstað Islendinga. Góðar markaðshorfur fyrir íslenzkar sjávarafurðir. Einar Olgeirsson flutti fyrir nokkru á Alþingi athyglisverða ræðu um markaðshorfur ís- lenzkra afurða. I ræðu þessari sagði Einar, að í því nær öllum löndum Evrópu og Ameríku biðu markaðir fyrir sj ávarafurðir Islendinga, ef við hefðum dug til að afla þeirra. Hann lagði áherzlu á, að að- almarkaðirnir fyrir sjávaraf- urðir Islendinga yrðu senni- lega í Evrópu eins og fyrir stríð. Hægt mundi að vinna gamla saltfiskmarkaðinn, og möguleikar á sölu síldarafurða í Mið- og Austur-Evrópu væru svo miklir að þeir gætu orðið undirstaða stórfelldari sildar- iðnaður eri hér hefði þekkst nokkru sinni áður. Islenzka matjesíldin væri tekin fram yfir enska síld í Mið- og Aust- ur-Evrópu, enda sé erfitt fyrir nokkra aðra Evrópuþjóð að framleiða í stórum stíl jafn góða síld og Islendinga. Einar benti ennfremur á, að möguleikarnir til að afla nýrra markaða í Mið- og Austur- Evrópu hafi ekki verið hag- nýttir enn til fulls. Nefndi hann í því sambandi viðskiptasamning, sem nýskeð var gerður við Tékkoslovakíu, sem ætti að opna mikla mögu- leika. I Póllandi áleit hann hægt að fá markað fj'rir 50 þús. síldartunnur og þar væri einnig áhugi fyrir hraðfrysta- fiskinum og ísfiski. I Sovét- ríkjunum væru einnig mark- aðsmöguleikar, en við þau hefðu engir samningar verið teknir upp enn sem komið væri. Þá ræddi Einar um nauðsyn samstarfs við Norðmenn og hve nauðsynlegt væri að bíða ekki lengur með að hagnýta alla þá möguleika er nú bjóð- ast. Að síðustu lagði hann á- herzlu á hverja þýðingu öflun nýrra markaða hefði fyrir ef 1- ingu sjávarútvegsins og hver nauðsyn það væri og að nota nú þau tækifæri sem bjóðast bæði í Evrópu og Ameríku. Það yrði því að breyta þeirri tilhögun viðskiptamálanna sem verið hefur, að hundruð manna starfi að innflutningsverzlun- unni, en aðeins örfáir að öflun markaða. Það er áreiðanlegt að þessi ræða Einars Olgeirssonar var bæði athyglisverð og þörf hug- vekja. — Viðskiptasamningar þeir, sem nú hafa verið gerð- ir við ýms lönd um sölu ís- lenzkra afurða, sýna líka, að ummæli hans um að markaðs- möguleikar fyrir framleiðslu- vöru okkar eru fyrir hendi, að- eins ef allt er gert, sem hægt er, til þess að notfæra sér þá.

x

Baldur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Baldur
https://timarit.is/publication/1012

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.