Þjóðin: tímarit sjálfstæðismanna - 01.08.1940, Blaðsíða 6

Þjóðin: tímarit sjálfstæðismanna - 01.08.1940, Blaðsíða 6
()() I> J O Ð I N sem steini lostinn yfir því, að haim, sem var gæddur svo óvanalegri rödd og afburða dramatískum hæfileik- um, skyldi þurfa að vinna fyrir sér við skrifstofustörf á íslandi. Hann gat þess, að ýmsir ágætustu söngv- arar Þýzkalands hefðu gert sér ferð- ir til að hlusta á hann og læra af hon- um, og ennfremur, að hann hefði fengið tilboð um að gerast samkenn- ari einhvers þekktasta tal- og söng- kennara Þýzkalands. Lá ekki nær, að shkur maður kenndi Islendingum að syngja? En þá munu menn spyrja: Hvers- vegna var Pétur þá ekki kyr í Þýzka- landi og tók þessu fágæta boði? Svarið er: Tímarnir breyttust þar sem annarsstaðar, skilyrðin fyrir því, að útlendingar mætti stunda þar atvinnu, urðu æ strangari. Þess- vegna hefði Pétur orðið að gerast þýzkur rikisborgari, til þess að mega stunda þessa atvinnugrein, en það vildi hann ekki. Til þess var hann ættlandi sínu of trúr. Hann kaus þvi lieldur að snúa heim og lifa við lítil kjör, en að afsala sér sínum helgasta rétti, þótt hann þar með æfilangt gæti tryggt sér gull og græna skóga í mesta músiklandi Evrópu, sem uppeldisfræðingur í söng, þegar liann hafði lokið störfum á leiksvið- um Þýzkalands. Síðasta spurning hljómsveitarstjórans var á þá leið, hvort við hefðum efni á að láta mann, með jafn dýrmæta þekkinga og frábæra reynslu sem, Pétur Jóns- son sitja við að færa inn í verzlunar- bækur. Mér varð fátt um svör, vildi ekki básúna skilningsleysi okkar út yfir þennan erlenda listamann. Slikt skilja heldur ekki neinir nema þeir, sem skilja okkur og vita, hve frá- munalega lágt við stöndum í því að skilja, hvers virði rétt meðferð á söngröddum er, til þess að þær megi fegrast, endast og njóta sín. Ég get ekki stillt mig um að fara nokkrum orðum um það mál. Það hefir löngum hljómað hér hjá fólki, sem hefir heyrt laglegar náttúruraddir: „Blessaður láttu nú ekki eyðileggja í þér röddina með því að fara að læra söng." Þannig eru skoðanir margra enn þann dag í dag. Hér lifa yfirleitt liinar fáránleg- ustu skoðanir um söngkennslu og raddmeðferð, bæði meðal almenn- ings, og það sem verra er, meðal ýmissa þeirra, sem við söngkennslu fást. Margir halda, að þeir geti lært söng, sér til gagns, á fáum vikum eða mánuðum, og búast við breyt- ingum til batnaðar eftir nokkra tíma. Vilji söhgkennarinn láta þá syhgja æfingar eingöngu, brestur venjulega þolinmæðin von bráðar. Bjuggust við að geta þanið sig á sönglögum þegar í stað, eða jafnvel aríum og heilum óperuhlutverkum. Menn þessir hverfa venjulega frá söngkennaranum þegjandiog hljóða- laust eftir skamma stund. Eiga held- ur ekkert erindi út á söngbrautina, liversu góð sem rödd þeirra kann að vera. Enn eru menn hér heima og ekki fáir,sem aldrei finnasöngkenn- ara við sitt hæfi, vegna þess, að þeir halda, að söngnámið felist í því, að stæla söng meistarans og verða eft-

x

Þjóðin: tímarit sjálfstæðismanna

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðin: tímarit sjálfstæðismanna
https://timarit.is/publication/1014

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.