Stígandi - 01.01.1944, Blaðsíða 48

Stígandi - 01.01.1944, Blaðsíða 48
46 INDRIÐI ÞÓRKELSSON Á FJALLI STÍGANDI En frá hraungarðinum þarna og manninum, sem var að hlaða grjótinu með undraverðri alúð og vinnugleði, hvarf hugur minn sem snöggvast til beykilundar suður á Jótlandi og manns, sem þar átti heima og mér hafði fundizt furðu líkur að gáfum, en undra ólíkur að skapi og kjörum. Sá maður hafði kennt mér sögu betur en allir aðrir. Sú saga var þó mjög á annan hátt en sagan, er vakti í hug þess, er hlóð hér grjótinu. Maðurinn við beykilundinn hafði mér fundizt skilja allt, en eiga hvergi heima. Á leið minni frá honum hafði ég orðið samnátta manni, er ég hefi hvorki séð áður né síðar, Jóta af vesturströndinni, þar sem ham- stola Englandshaf brýtur gulan sandinn. Vesturjótar og ísland- ingar eru oft furðu fljótir að skilja hverjir aðra, og þessi Vestur- jóti hafði fellt yfir kennara mínum þann dóm, sem nú rifjaðist upp fyrir mér: „Han er vidunderligt begavet, men han mangler en Pillerod" — hann er undursamlega gáfaður maður, en hann vantar stólparót. Maðurinn við hraungarðinn átti sér tvímæla- laust stólparót. Ég veit ekki, hvort ég þarf að skýra þetta frekar, en allur er varinn beztur að verða ekki misskilinn. Fyrst er orðaleikurinn. Jurtir hafa tvenns konar rætur, trefjarætur og stólparætur. Trefjaræturnar ganga allar eins og geislar niður og út frá enda stofnsins, eru allar veikar, hver fyrir sig, og því er líka jafnan auð- velt að slíta upp jurt með trefjarót. En stólparótin er framhald af stofninum, stendur djúpt í jörð, og út frá henni ganga minni ræt- ur til allra hliða. Jurt með slíkri rót verður ekki auðkippt upp. En því kom mér þessi minning og þessi líking í hug, er ég sá fyrir mér manninn, sem hlóð garðinn úr hraungrjótinu, að mér varð ljóst, að hann, sem ég hafði fram að þessu einkum þekkt sem höfund kvæða, er hrifið höfðu mig ungan, var fyrst og fremst eiginmaðurinn og faðirinn á þessu heimili, þar næst bóndinn á þessari jörð, þar á eftir einn bændanna í þessari sveit, og fyrst þar á eftir skáldið í sveitinni og þá loks eitt af skáldum landsins. Ég fann það þá, hve honum fór það vel, hve honum var það sam- gróið að búa þarna við konu sína og börn í miðri sveit, það var hans stólparót. Þetta greiddi fyrir því, að mér skildist það vel síðar, að ljóðin hans, er ég þekkti hann aðallega af, voru ljóð heimahaga hans, hann var skáldið í heimahögum og fyrir heima- haga umfram allt. Kvæðin hans voru blær og geisli, sem höfðu vaknað og risið í heimahögum og voru heimahögunum helguð. Oft höfðu þau kviknað eitthvað á þenna hátt:
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84

x

Stígandi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Stígandi
https://timarit.is/publication/1085

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.