Stígandi - 01.01.1944, Page 55

Stígandi - 01.01.1944, Page 55
STIGANDI HURÐ SKELLIR NÆRRI HÆLUM 53 brezkir varðbátar séu oft á sveimi kringum eyna og geti skotið um hana alla, ber öllum fregnum saman um, að Vaobúar grafi enn gamalt fólk lifandi og matbúi sér af og til enn „aligrísi". ,,Og hvað sögðuð þér langt á milli Vao og Malikulu?" spurði Martin varkár. . „Um mílu vegar," svaraði nýliðasmalinn, „og þar er franskur trúboði, kunnur undir nafninu faðir Prin." Martin greip hönd hans. „Ágæt hugmynd!" sagði hann, „ágæt!" Skipstjórinn virti okkur fyrir sér tortrygginn á svip. Hann vissi, að það var okkur leikur einn að komast frá Vao til Mali- kulu. Svo yppti hann öxlum. Við áttum um það við sjálf okkur, en ekki hann, hvort við í raun og veru kærðum okkur hvergi, þótt við yrðum ef til vill matbúin sem „aligfísir" af villimönn- unum í Malikulu. * * *. Faðir Prin heilsaði okkur alúðarfullur, en næsta forviða. Þessi góðhjartaði maður, sem hafði starfað þarna meðal villimann- anna á þessari smáey í nærfellt þrjátíu ár, var út af fyrir sig verð- ur athygli, og það því fremur, er þess var gætt, að allur sýnilegur ávöxtur iðju hans var seytján frelsaðar sálir. Eg dáðist að þol- gæði hans, og ég virti hann og elskaði fyrir trú hans. Torfkirkjan litla með þögulum myndum sínum og óbrotna altarinu var svo framandi og fögur á þessu eylandi villtra heið- ingja. Heimili föður Prins var áfast kirkjunni, þriggja herbergja íbúð, sannnefndur helgistaður friðar og hreinlætis. Hér hvíldum við okkur og réðum ráðum okkar. Faðir Prin hristi höfuðið alvarlegur í bragði og staðfesti sög- urnar, sem við höfðum þegar heyrt um grimmd þá, sem enn við- gekkst jafnvel í Vao. Við yrðum að gera okkur það fullljóst, sagði hann, að framferði eyjarskeggja í Malikulu væri þó miklum mun grimmdarfyllra, því að harðsvíruðustu blökkumannasmalar skirrðust við að stiga þar fæti á land. Eg las ásökunina úr augum hans, er hann leit á Martin, og það sem verra var, ég sá, að Martin tók að óttast um öryggi mitt. Alltaf var það ég! Þegar kvölda tók, kváðu Boo-boosurnar við (bumbur frum- byggjanna) inni í skógum Vao, og allt í einu benti faðir Prin út um einn gluggann hjá sér. Martin og ég litum út. Fram á milli trjánna við rjóðrið, sem kirkjan og húsið stóðu við, gægð- ust á okkur mannsandlit, svo svört, afskræmd og viðurstyggileg,

x

Stígandi

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Stígandi
https://timarit.is/publication/1085

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.