Stígandi - 01.01.1944, Síða 55

Stígandi - 01.01.1944, Síða 55
STIGANDI HURÐ SKELLIR NÆRRI HÆLUM 53 brezkir varðbátar séu oft á sveimi kringum eyna og geti skotið um hana alla, ber öllum fregnum saman um, að Vaobúar grafi enn gamalt fólk lifandi og matbúi sér af og til enn „aligrísi". ,,Og hvað sögðuð þér langt á milli Vao og Malikulu?" spurði Martin varkár. . „Um mílu vegar," svaraði nýliðasmalinn, „og þar er franskur trúboði, kunnur undir nafninu faðir Prin." Martin greip hönd hans. „Ágæt hugmynd!" sagði hann, „ágæt!" Skipstjórinn virti okkur fyrir sér tortrygginn á svip. Hann vissi, að það var okkur leikur einn að komast frá Vao til Mali- kulu. Svo yppti hann öxlum. Við áttum um það við sjálf okkur, en ekki hann, hvort við í raun og veru kærðum okkur hvergi, þótt við yrðum ef til vill matbúin sem „aligfísir" af villimönn- unum í Malikulu. * * *. Faðir Prin heilsaði okkur alúðarfullur, en næsta forviða. Þessi góðhjartaði maður, sem hafði starfað þarna meðal villimann- anna á þessari smáey í nærfellt þrjátíu ár, var út af fyrir sig verð- ur athygli, og það því fremur, er þess var gætt, að allur sýnilegur ávöxtur iðju hans var seytján frelsaðar sálir. Eg dáðist að þol- gæði hans, og ég virti hann og elskaði fyrir trú hans. Torfkirkjan litla með þögulum myndum sínum og óbrotna altarinu var svo framandi og fögur á þessu eylandi villtra heið- ingja. Heimili föður Prins var áfast kirkjunni, þriggja herbergja íbúð, sannnefndur helgistaður friðar og hreinlætis. Hér hvíldum við okkur og réðum ráðum okkar. Faðir Prin hristi höfuðið alvarlegur í bragði og staðfesti sög- urnar, sem við höfðum þegar heyrt um grimmd þá, sem enn við- gekkst jafnvel í Vao. Við yrðum að gera okkur það fullljóst, sagði hann, að framferði eyjarskeggja í Malikulu væri þó miklum mun grimmdarfyllra, því að harðsvíruðustu blökkumannasmalar skirrðust við að stiga þar fæti á land. Eg las ásökunina úr augum hans, er hann leit á Martin, og það sem verra var, ég sá, að Martin tók að óttast um öryggi mitt. Alltaf var það ég! Þegar kvölda tók, kváðu Boo-boosurnar við (bumbur frum- byggjanna) inni í skógum Vao, og allt í einu benti faðir Prin út um einn gluggann hjá sér. Martin og ég litum út. Fram á milli trjánna við rjóðrið, sem kirkjan og húsið stóðu við, gægð- ust á okkur mannsandlit, svo svört, afskræmd og viðurstyggileg,
Síða 1
Síða 2
Síða 3
Síða 4
Síða 5
Síða 6
Síða 7
Síða 8
Síða 9
Síða 10
Síða 11
Síða 12
Síða 13
Síða 14
Síða 15
Síða 16
Síða 17
Síða 18
Síða 19
Síða 20
Síða 21
Síða 22
Síða 23
Síða 24
Síða 25
Síða 26
Síða 27
Síða 28
Síða 29
Síða 30
Síða 31
Síða 32
Síða 33
Síða 34
Síða 35
Síða 36
Síða 37
Síða 38
Síða 39
Síða 40
Síða 41
Síða 42
Síða 43
Síða 44
Síða 45
Síða 46
Síða 47
Síða 48
Síða 49
Síða 50
Síða 51
Síða 52
Síða 53
Síða 54
Síða 55
Síða 56
Síða 57
Síða 58
Síða 59
Síða 60
Síða 61
Síða 62
Síða 63
Síða 64
Síða 65
Síða 66
Síða 67
Síða 68
Síða 69
Síða 70
Síða 71
Síða 72
Síða 73
Síða 74
Síða 75
Síða 76
Síða 77
Síða 78
Síða 79
Síða 80
Síða 81
Síða 82
Síða 83
Síða 84

x

Stígandi

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Stígandi
https://timarit.is/publication/1085

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.