Stígandi - 01.10.1944, Blaðsíða 29

Stígandi - 01.10.1944, Blaðsíða 29
STIGANDI HINN OÞEKKTI HERMAÐUR 267 mæta viðurkenningu fyrir það, sem 'vel er gert. Það hefir hjálpað mörgum nemanda til að komast yfir þröskuld, seni honum áður i'annst óyfirstíganlegur. Ég veit ekki, hvort hin harðvítuga, pólitíska flokkabarátta eða einhver stirðbusaskapur í skapgerð okkar veldur því, að við ís- lendingar eigum ákaflega erfitt með að viðurkenna nokkuð það, sem vel er gert. Þegar við höfum ekki ástæðu til að finna að, þá þegjum við. Það er okkar viðurkenning. Þessi þumbaraháttur er búinn að drepa áhugann hjá mörgum nýtum starfsmanni í æðri sem lægri stöðum þjóðfélagsins, og Iiann á eftir að orka seigdrep- andi á margan áhugamanninn, hvprt heldur það er maður, sem vinnur andleg störf, eða verkamaður við hin daglegu störf þjóð- félagsins. A Iieimili, þar sem húsbóndinn þakkar aldrei starf hjúa sinna, verður aldrei vel unnið. I kennslustofu, þar sem sjaldan eða aldrei er lofuð frammistaða nemendanna, skapast aldrei vinnugleði eða skólahugur og þjóðíélag, sem lætur lof eða last vera bundið við pólitíska flokksþjónustu, eignast fáa þegnskap- armenn. Slíkt er skipulögð skoðanakúgun og hættulegri viður- kenning en sjálf þögnin. Þar verður allt starf bundið við peninga, metorð og alls konar hlunnindi. Það er undarlegt, hvað við erum sparir á réttmætt þakklæti og viðurkenningu, og þó kostar það ekki neitt. Stundum þó ef til vill það að brjóta af okkur viðjar einhverra hleypidóma og þurrka ofurlítið af pólitískum gleraug- um okkar. En vanþakklætið og þögnin eru miklu dýrari, því að þau draga úr afköstunum á öllum sviðum þjóðfélagsins og ala upp eintóma miðlungsmenn, eða minna en það. En ég var að tala um hetjurnar. Ég þekkti eitt sinn mann, sem árurn saman þjáðist af sjúkdómi, er hann vissi, að var ólæknandi. Eg dáðist að sálarró hans og æðruleysi. Jafnvel þeir, sem voru heilbrigðir og áttu við meðlæti að búa, gátu sótt til hans styrk og þor. Hann gat brosað í sínum líkamlega vanmætti, þegar aðrir æðruðust út af smámunum. Sál hans var hert í deiglu erfiðleika og þjáninga. Þennan mann set ég á bekk með Þormóði Kolbrúnarskáldi, sem dró örina glott- andi út úr brjósti sínu. Fáir þekkja sögu þessara nafnlausu hetja, sem berjast á vígstöðvum sjúkdómanna. Sjúkdómarnir eru heims- böl, en jafnvel í skjóli þeirra skapast hetjur, sem geta fyllt börn meðlætisins aðdáun. Söguöld vor íslendinga er rík af hetjudáðum. Yfir þeirri öld h\ílir glæsilegur frægðar- og hetjuljómi. En það er mikið vafamál, að fleiri hetjur hafi verið uppi á söguöld en
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92

x

Stígandi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Stígandi
https://timarit.is/publication/1085

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.