Þjóðlíf - 01.01.1991, Blaðsíða 35

Þjóðlíf - 01.01.1991, Blaðsíða 35
Skáldið ÍHeidelberg áríð 1953. ónulegir hlutir, sem rótuðu mikið upp í mér — ástamál. Þau urðu hvati, flýttu fyrir. Eg hef alltaf hlustað mikið á tónlist þótt ég spili ekki sjálfur á hljóðfæri. Hef mikla innri þörf fyrir hana. Ég hef stundum sagt að ef ég væri einhvers staðar á eyðiey og þyrfti að velja milli tónlistar og bókmennta þá myndi ég taka tónlistina framyfir. Ég held að enginn, sem ekki hefur eyra fyrir tónlist, viti hvað hið innra Þýskaland er. Stóru gömlu rómantísku tónskáldin hafa alltaf mikil ítök í mér — Jóhannes Brahms sérstaklega. Hann hef- ur djúpa skírskotun til mín. Þegar menn skamma Þjóðverja fyrir hroka, yfirgang og tilfinningaleysi þá gleyma menn því hversu mikla tilfinningar eru í fari þeirra og það kemur ekki hvað síst fram í tón- listinni. Hún er einhver fegursti arfur, sem mannkynið á. Svo fer það líka í taugarnar á mér þegar talað er um Þjóðverja í einu lagi — eins og þeir séu allir eins. Eg held að hin prúss- neska Þjóðverjaímynd hafi orðið ofan á út á við. Sjálfur kynntist ég henni hins vegar ekki neitt, umgekkst aðeins Rínlendinga og Suður-Þjóðverja. Innra með mér er ég feginn því að sam- eining Þýskalands varð. Það verður stórt hjarta í Mið-Evrópu. Ég er óttalaus gagn- vart þeim þótt þeir séu vitaskuld stór risi. Þeir munu einnig hafa meira pólitískt vald en áður enda hefur peningavald alltaf haft það í för með sér þegar til lengdar lætur. Þjóðverjar verða ekki lengur efnahagsrisi með pólitískan dvergshaus, sá tími er lið- inn. Þeir hafa einnig aðlagast vel Evrópu- hugsjóninni, langflestir að minnsta kosti. Eg verð að viðurkenna að ég er hrifinn af Evrópuhugsjóninni, veit þó að henni fylgja ýmis vandkvæði fyrir íslend- inga, og Islendingur vil ég vera. En ég hef alltaf verið Evrópusinnaður, er Evrópu- maður, ekki aðeins vegna þess að ég var ungur við nám á meginlandinu, heldur líka vegna hins að Evrópumaður blundar í mér: hann var í mínu unga hjarta og hann hefur alls ekki látið undan síga . . . í styrjöldinni Borgin hrundi, hrunið var allt sem hrunið gat — nema dómkirkjan forna. Hún gnæfði við haustloftið grátt og svalt. Þar geislaði hringing alla morgna. í kórnum inni, á krossins tré hékk Kristur, og mjóan geisla lagði frá glugga-rós á hin krepptu kné. í kirkjunni heyrðist rödd er sagði: Myrkur. Þó greini ég andlitin enn. Og öðru hverju blikar á hjálma. Ég heyri grátið, sé hlakkandi menn sé hendur sem upp um krosstréð fálma. í síðu og höndum ég sviðann finn. Sveiti og blóð er sú flík sem ég klœðist. En þú sendir mig, ég er sonur þinn ég er sjálfur þú. Nú dey ég — og fœðist. (Úr Rímblöðum 1971) ÞJÓÐLÍF 35
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64

x

Þjóðlíf

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðlíf
https://timarit.is/publication/1099

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.