Alþýðublaðið - 16.09.1924, Blaðsíða 3

Alþýðublaðið - 16.09.1924, Blaðsíða 3
A£«f9eB£JÍllÍ hans vantar, og það eru þau kvæðl, sem eíokeona hann: >Ferð<*Iók<, }S5knnðúr«, >Ég bið að helUa< og eitthvað at ferðakvæðunnm. Þá er hœtt við að menn sakni >Ég veit eina baugalin< eftir Stefán Ólafsson og >Tíl skýsins< eftir Jón Thoröddsed. Án þessára kvæða má engin islenzk lesbók vsra. Það er satt, að íslenzk tunga hefir yfirléitt verið f©íd bezt að krafti og karlmensku, en þeir suilliogar, aera hafa kunnað að taka hana mýkri hondum, haía sýnt, að eiunlg þar er hún aðdáunarefni. Einmltt þess vegna mátti slík kvæði ekki vanta í bóklna. Alt um það er ^bókin fengur. Elnn galli er þó á henni enn, þó að próc. Novdal verðl ekkl um hann ként, heldur nauðsýn- íegri stærð bdkarinnar og mann- fæð íslendinga. Bókln er dýr. Fiestam alþýðumönnum er of- Víxið að kaupa hana. M DanmOrka. (Tilkynning frá sendiherra Dana.) Dahsklr bændiir áttu samtals 2,862 þúsund svih í júlí þ. á., en á sama tíma í fyrra 2,755,000. Gtengið fer alt af batnandi. Hinn 9. þ. m. var sterlingspund skráb á 26,15 og dollar 5.92, en þegar verst var, 12. águst, kostaöi pundið 28,25 og dollar 6 21 xj2. Jarbfræoingúrinn Niels Niélsen varöi doktorsritgerð sína 9. þ. m. Er hún um járnvinslu í Jótlandi til forna. Gekk vörnin hið besta. Andmælendur vofu prófessorarnir Vahi og Blinkenberg. Meðal áheyr- enda var Piunur Jónsson prófessor. Á árshátíö >Ðansk Kunstflids- forening< fékk uágfrú '&uorún Ei- riksdóttir írá Bskkakoti hin einu fyrstu verðláun, sém veitt voíu. Verður hun ásamt'öðrum, er verð- laun fengu, siðar leidd fyrir vernd- ara félagsina, ekkjudrottninguna, sém ekki gat ! omið á hátiðina vegna veikinda. Kverifólk tekur í nefið. Það er mjog farið að tiðkást í Lundúnum, að kvenfólk taki i nefið, en ieggi niður vindlinga og reyklngar. Hefðarfrúr era yfirleitt hneyki laðar á þessu framferðl, en ungu stúíkurnar kæra slg kolióttar og taka í nefið engu að sfður. Hvevs vegna er bezt að auglýsa í Alþýðublaðinu? Vegaa þess, að það er allra blaða mest lesíð. að það er allra kaupstaða- og dag- blaða útbreiddast. að þ«ð er lítið og þyí ávalt lesið frá uppbafi til enda. að iakir alls þessa koma auglýsingar þar að langmestum notum. að þess eru dæmi, að menn og mal- efni bafa beðið tjón við það að auglýsa ekki í Alþýðublaðinu. Hafið þér ekki lesið þetta? Um daginn oq veginn.. Bæknr Bókmentaféiagslns eru komnar út, íslenzkt fornbréfa- safn XII, 2., Annálar I, 3., Þjóð- réttarsamband íslands og Dan- merkur eftir próf. Einar Amórs- sön og Skírnir með ýmsu efíii, mlrihingarorðum um Dr. Jón Þor- keísson eftir Hannes Þorstelns- sön, greinar eftir séra Ófeig Vig- íússon, Á. H. Bjarnason, G. Hannesaon, Sigurð Nordal, Árna Pálsson o. fl, kvæði eftir Her- dfsl Andréad. og E. Bencdiktsson. Eimreiðin er nýkomin út. Héðinn Valdimarssoh skrifar þar Bdgar Rioe Burrongas: Taezan oq glmsteínar Opur-borgap. aði. Enginn hafði heyrt hann né sóð. Hann drónúlikið að fletinu i tjáldínu, og fálmaði um gólflð, úhz hahh fann skammbyssu rœnigjans. Nú snéri hann aftur að íikinú, vafði voðunúm vel um byssuna og hleypti af. Hann hóstaði. Byssuhvellurinn hefði ekki híeyrst út fyrir tjaldið, upp yfir höstahn, yegna umbúðanna. Werper var nh ánægður. Hann glotti, er hann tók' byssuna undan dúðunum og setti hana vandlega i hægri hendi liksins, með visifingur kreptan um gikkinn. Hann lagaði ábreiðurnar, og fórsömu leið "úr'tjaldinu og háhn kom. Bjó hann um skðíina aítur, svo ekki aáust vegsummerki. Hann fór nú að tjaldi fangans og lagaði þar'það, sem hann hafði fært úr skorðum, Nú snéri hann til tjalds sins, festi tjaidskörina og fór i flet sitt. Um morguninn vaknaði hann við þa6, áð þræll Móhameðs kallábi i æsingu til hans inh um tjald- dymar. ¦ > „Fljótt! Fljótt!" hrópaði svertinginn með hræðslurödd. „Komdh! Mohaméð Beyer dauður i tjáldi sinu —• dauður fyrir eigin hendi." Werper settist snarlega upþ. Purðusvipur vflr á andliti hans; en við siðasta orð svertingjans létti honum og Jék bros um varir hans. „Ég kem," kallað'i hann til þrælsins, setti á sig skó og fór út úr tjaldfhu. Æstir Arabar og svertingjar komu hlaupandi úr öllum áttum að tjaldi Móhameðs, og þegar Werper kom þangað, var hðpur af ræningjum i kringum likið, sem orðið var kalt og stirðnað. Belginn ruddi sér braut á milli þeirra að iikinu; hann horfði á það þegjandi um stund, svo snéri hann sér að Aröbunum. „Hver hefir gert þetta?" hrópaði hann. Rödd hans var bæði hörð og akærandi. „Hver hefir myrt Móhamed Bey?" Margir menn tóku- til máls i einu og hrópuðu: „Móhámed Bey var ekki myrtur; hann dö fyrir eigin hehdi. Þétta og Allah er okkur vitni," og þeir bentu á skammbysiul hendi hins dauða. Werper lézt 1 fyrstu vera vantrúaður á, þetta; en loksins fólsthann á, að skeð gæti, að hann hefði sálgað sér af sorg eftir konuna, er hann unni svo mjðg. B3HHB3EaíaígHHH£aE3HHiaHHH T a r z a n' s ð g o r n a r íast á Vopnafiff i hjá Gunníaugi Sigvaldasyni bóksala,

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.