Feykir


Feykir - 08.10.2009, Blaðsíða 9

Feykir - 08.10.2009, Blaðsíða 9
37/2009 Feykir 9 ( ÁSKORENDAPENNINN ) Claudia Lobindzus skrifar frá Hólum i X.C* í£ LIMU Til Hóla kom ég fýrst það tignarlegu fjöllin, fyrir rúmlega þremur þegar maður horfir inn árum. Aðallega til dalinn eða einfaldlega að fara í nám (BA í tilfinningin eins og ferðmálafræði) en að vera kominn nær líka til að breyta um himninum? Þaðerað umhverfi. minnsta kosti eitthvað ¦ ilM jjj fyrir mig. Hérna er hægt Égogsonurminn, þá ^^v^^ _^sfl°i að anda. 5 ára, áttum heima á Akureyri. Okkur Hfí Upphaflega áætlunin leið mjög vel þar, ég tmmí var að klára námið á var í góðri vinnu, við IH Hólumogfarasíðan áttum góða vini og fínt mKmU aftur til Akureyrar. En félagslíf. En síðan pabbi plön eru kannski til að minn dó skyndilega nínar, syni mínum líkaði breyta þeim! Núna erum úr krabbameini fyrir njög vel í skólanum við enn á Hólum, ég í fjórum árum fann Dg við vorum ekki vinnuogsonurminn í ég fyrir því að þurfa engi að koma okkur skóla. Við eigum góða að breyta einhverju. /el fyrir, finna nýja vini, okkur líður rosalega Námið á Hólum varð /ini og nýtt félagslíf. vel hér og við vitum ekki fyrirvalinu, þarsem /ið fórum reglulega í hvert vindurinn þlæs það hentaði mér mjög leimsókn til Akureyrar, okkur næst! vel en líka vegna þess yorum dugleg að halda að sonur minn gat .engslum við vini okkar ----- byrjað í grunnskóla oar. En í hvert skipti hér og mjög stutt er sem ég keyrði heim að Claudia skorar á Ólaf á milli háskólans og Hólum, á leiðinni inn Jónsson kokk og grunnskólans. Það var dalinn, færðist einhver framkvæmdastjóra ekki bara námið heldur ó yfir mig og mér leið ferðaþjónustunnar líka umhverfið sem osalega vel. Einnig á Hólum að taka við skipti máli. 1 annstmérégoftvera lær pabba mínum pennanum. Námið stóðst væntingar neitnum. Kannski eru Framhaldssagan : Önnur saga Stjórn Hjóna og paraklúbbsins 1986. FvÞorsteinn Kárason, Hrefna Þórarinsdóttir, Haraldur Arason, Eva Sigurðardóttir, Margrét Pétursdóttir, Björgvin Guömundsson, Anna Hjartardóttir ogÁgúst Guðmundsson Hjóna- og paraklúbburinn meó ball um helgina Gamla stemningin rifjuö upp Áhugi gamalla félaga úr Hjóna- og paraklúbbi Skagafjarðar á því að endurvekja gömlu ballstemninguna varð til þess að næsta laugardagskvöld verður efnt til alvöru dansleiks í Ljósheimum. Hjóna- og paraklúbbur Skagafjarðar var stofhaður árið 1975 og varð mjög öflugur og eftirsóttur af Skagfirðingum. -Ég gæti trúað því að félagalístinn hafi verið takmarkaður við 140 pör því að í fundargerð frá 1978 er talað um að ekki sé unnt að fjölga í klúbbnum vegna húsnæðis, en félagar í klúbbnum árið 1986 voru 136 pör. Þegar klúbburinn var upp á sitt besta er dæmi um að fólk hafi verið í tvö ár á biðlista, segir Eva Sigurðardóttir ein þeirra sem stendur að endurlífgun klúbbsins. - Hjóna- og paraklúbburinn hefur ekki verið starfræktur síðan 1992 og mér fannst vanta almennileg böll með gömlu stemninguna, segir Hrefha Þórarinsdóttir en hún átti hugmyndina að því að endurvekja klúbbinn. -Ég var einu sinni í stjórn og ákvað að bjóða henni í mat og þar rifjuðum við upp góða tíma í klúbbstarfseminni og ákváðum að láta verða af þessu, segir Hrefna en vill koma því á framfæri að allir séu velkomnir á ballið, sama hvort það eru gamlir klúbbfélagar eða ekki. Aöalsmannsvatns-aftakan ...Þarna stóð ég eins og illa gerður hlutur, með farsímann í hendinni. Hann Frikki frakki sagði mér að bíða. Bíða hvað lengi? í að mínnstakosti hálftíma, þrjú korter. Ég reyndi að róa mig niður, en ég gat það ekki. Ýmsar hugsanir flögruðu um hausinn á mér. Hvar var skotmaðurinn? Var hann að fylgjast með mér núna? Lá hann einhvers staðar í leyni hérna uppí brekkunum og fylgdist með mér? Ég skimaði um allt, sá ekkert, ekkert, hvað átti ég að gera? Bíða, bíða, bara bíða, sagði Frikki frakki. Ég gat mig hvergi hreyft, svitinn rann af mér, það fór enn og aftur kuldahrollur um mig. Ég verð að koma mér í skjól, skjól, en hvar er skjól fyrir þessum byssumanni, sem lá einhversstaðar í leyni hér uppí brekkunum og hafði örugglega gaman af því að fylgjast með mér í byssukíkinum. Horfaáangistarsvipinn á mér og sjá hvernig svitinn læki niður undan húfunni minni. Ég reyndi að herða upp hugann setti farsímann í vasann, tók af mér húfuna og þurrkaði af mér svitann með lófanum. Ég gat þó hreyft mig! Ég tók eitt skref í átt að bifreið minni, það kom ekkert skot, ég tók annað skref, og læddist að bifreiðinni og er ég ætlaði að opna dyrnar bflstjóramegin, heyrði ég hljóð. Hvað var þetta? Er byssumaðurinn að koma? Er hann á fjórhjóli? Svitinn spratt enn og aftur út á mér, ég varð hundblautur á augabragði, það fór kuldahrollur um mig allan, hægri hönd mín skalf er ég ætlaði að taka í handfangið. Nei, þetta var ekki hljóð úr fjórhjóli. Ég leit upp og sá hvar þota fór um háloftin og skildi eftir sig hvíta rák Guði sé lof að þetta var ekki byssumaðurinn, en myndi hann nota tækifærið núna til að skjóta mig er þotan færi um háloftin? Átti ég að henda mér á jörðina og skríða undir bílinn til að vera hólpinn fyrir þessum geðsjúka manni sem leyndist hér í hæðunum og horfði á bráð sína kveljast. Ég verð að hugsa skýrt, byssumaðurinn hlýtur að hafa forðað sér er hann varð mín var. Það er varla nokkur maður svo kaldrifjaður á Islandi að skjóta tvo menn á sama klukkutímanum. Ég verð að bægja frá mér þessum hugsunum og hugmyndum sem maður sækir í ameríska lögguþætti í sjónvarpinu. Ég róaðist við þá hugsun mína að ég væri ekki staddur í amerískum sjónvarpsþætti. Ég losnaði við kuldahrollinn og gat opnað bílinn með styrkri hægri hendinni og settist inn í hann sallarólegur og hugsaði með mér að best væri að bíða eftir Frikka frakka og gefa honum skýrslu um það sem ég sá. Hvað sá ég og heyrði? Heyrði skothljóð og sá ekket nema bfl keyra út í mýrarkeldu, jú, að vísu var gat á framrúðunni eftir byssukúlu og blóð í bílnum og blóðslóð frá honum. Blóð, það hefur komið blóð á mig, það er blóð á skónum mínum, buxunum, stakknum og líka á höndunum. Hvað hef ég gert? Klínt mig allan út í blóði. Var ég sá seki? Það myndi Frikki frakki örugglega álíta þegar hann kæmi á vettvang. Já, og ég er með byssurnar mínar í bílnum, þær eru aftur í skotti. Hvað á ég að gera núna? Allur útataður í blóði og með byssur í bflnum. Ég verð að fela þær, svo að Frikki frakki finni þær ekki. Ég stökk út úr bílnum og nú varð ég að hugsa skýrt. Ég skipti um föt, fer í aukafötin sem ég er með í bakpokanum. Égrífmigúrblóðugum og svitablautum fötunum og þar sem ég stend á brókinni einni fata, kófsveittur, flýgur yfir stór gæsahópur. Ég hugsaði hvað allt væri yndislegt ef maður gæti tekið á loft og flogið um burt frá öllu saman. Ég opnaði augun, allt út í fiðri, sængin hefur rifnað. Ég var allur í fiðri, það hafði límst við svitablautan líkama minn, ég var eins og ein af gæsunum sem var á flugi þarna yfir mér. Var mig bara að dreyma eða er ég kominn með tremma. Ég heyrði sírenuvælið í löggubflum í fjarska. Árni Egilsson

x

Feykir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Feykir
https://timarit.is/publication/1151

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.