Gneisti - 08.01.1923, Blaðsíða 1

1. árg. /.
4. tbl.
Bæjarstjórinn og
borgarafundurinn.
Bæöi blööin hér hafa sagt frá
borgarafundinum 28. f. m. Hvorug
frásögnin ,er alveg óhlutdræg. Þó
er frásögn Gneista liprari og minna
villandi.
Þó frásögn „Austanfara" sé dá-
lítið viðrinisleg, þarf engan að undra,
þar eð í ljós er komið að skoðun
og tal ritstjórans um málið er tví-
kynja. Fyrst tjáir hann sig málinu
hlyntan í blaði sínu, og vísaði
aftur grein, sem Herm. Þorsteins-
son- var búinn að skrifa á móti
málinu, síðan talar hann ýmist með
og móti á borgarafundinum. Vildu
margir afsaka það með æð' því,
sem á manninum var. Töldu eðli-
legt að svo loðrnæltur-sem maður-
1nn var, að hugsanaferillinn væri
einnig loðlumbrulegur. En loks sann-
ar ritstj. áttafar ■ sitt í síðasta tbi.,
þar sem hann telur sig enn hlynt-
an málinu, en vefur lubbalegum
blekkinga- og ósannindavef um þá
menn, sem fyrir málinu standa. —
Allir, nema ritstj. „Austanfara", sem
fundinn sátu, skyldu fullvel hina
Ijósu og rökföstu ræðu Karls Finn-
bogasonar. Skilningsleysi ritstj. var
auðv. eðlilegt og þarf ekki skýringa
fyrir þá, sem sáu og heyrðu manninn.
Að bera fram langa vörn fyrir
Karl Finnbogason í þessu máli eða
öðru, þar sem Hagalíns nafnið er
hinsvegar, er bláber óþarfi. Þjóðin
þekkir báða mennina. Annan að
gáfum og göfuglyndi, hinn að óvizku
og illkvitni. Annar leggur það til
málanna, sem vit hans og þekking
dæmir rétt og heilladrjúgt, án tillits
til peningalegs persónuávinnings.
Hinn hefur að atvinnu að gaspra
um almenn mál, án þess að beita
heilhrigðu viti og ótrufluðum til-
finningum síns eigin hjarta.
Að Hagalín beinir illkvitni að Sig.
Baldvinssyni, þarf ekki að undra,
því það tók Hagalín séi fyrir hend-
ur þegar er hann kom hingað í
þenna bæ, og ástæðuna liefur Haga-
lín sjálfur játaö að vera þá, að Sig-
urður væri „helv. góðtemplári“ I —
Hefur Hagalín og sannað þetta með
árásum sínum á Sigurð í hinu hor-
Seyðisfirði, 8. jánúar 1923
St&V'mWV.
Hvaðan kemur þú, stormur
konungur, segðu me'r,
varstu langt út í löndum,
lengra en hugur minn’fer?
Langt var ég út í löndum,
á leiðinni margt ég sá.
I böndum sœlu og sorgir
sá ég þar mörgum hjá.
í grœnum gröóur-skógum
ég gullnu blómin leit.
Þar umturnaði ég öllu
og eikur með rótum sleit.
Líka söng ég í laufi
og -ljúfur nefndist blœr.
Ég kysti rauða rósu,
í runni sem fögrum grœr.
— - ________..
Á fjöllum undra fögrum
ég fannablæju leit,
og hjarðmenn upp í hlíðum,
er héldu fé á beit.
i
Ég haglið reif af hnjúkum,
í hamförum œddi ég þá,
þá hló ég dátt er huldist
himnahvelið blá.
Hafið ég œsti og ýfði
svo öldurnar huldu skip,
ég hló bara kuldahlátri,
á hafsbotni gróf það í svip.
MikilL er máttur þinn, stormur,
ég má til að lúta þér.
En því varst’ ei blœrinn blíði
er blítt strýkur vanga mér?
(Soa jfjciíma!>3ólTir
þá Sl'alV-fiaft l’tT
dauða „Austurlandi". Annars mun
S. B. ekki l^fa arnast við Hagalín
fremur en öðrum, að fyrra bragði,
heldur v-ikið að honum góðu í
vandræðum hans. Hitt má Hagclín
vita, að S. B. rnun halda óskertum
hlut sínum fyrir honum ekki síður
en öðrum, þegar ódrengilega er að
sótt.
Hagalín enAurtekur útúrsnúning
Herm. Þorst. á orðum S. B. Hann
hvorki kvartaði undan bæjarstjórn
arstörfum sínum né taldi þau eftir,
heldur benti á störf tveggja nefnda,
til þess að skýra fyrir bæjarbúum
störfin, og það jafnframt, að menn,
sem hlaðnir eru öðrum störfum til
lífsviðurhalds, muni tæplega geta
int aukastörfin svo vel af hendi sem
\
vera þyrfti, og að þegar auk þess
vantaði sístárfandi framkvæmdaafl
í bæjarstjórn, en bæjarfulltrúar hefðu
í ekki framkvæmdavald, þá hlyti af
I því að leiða framkvæmdaleysi, sem
bænum væri óholt. En með því að
fela launuðum manni, sem ekki ætti
annað að gera, en sinna bæjarmál-
um og hafa framkvæmdavald á hendi
þá hlyti að verða betur unnið og
betur framkvæmt.
Þó þessi skynsemi. sem sannar
sig sjálf, gengi ekki í höfuð Haga-
líns við téð tækifæri, né heldur
Herm. Þorst., þá mun fáa bæjar-
menn á þvf furða.
Hagalín talar um „æði“, sem
templurum hafi legið við á fundin-
um. Á það er hér að eins minst til
þess að vekja athygli á hinni ein-
stæðu óskamnifeilni, sem einkennir
Hagalín litla. Mundi engum öðrum
vera trúandi til að brigsla náung-
anuni um „æði“ við þetta tækifæri.
En mun ekki slíkt vera gert í sama
æðinu og var á þessum óvin templ-
ara á fundinum?
Að S. B. hafi skammað Herm.
Þorsteinsson, eftir að H. Þ. var
genginn af fundi, getur máske litið
einkennilega út í augum þeirra, sern
ekki heyrðu orð þeirra beggja. En
tæplega er það einkennilegt í aug-
um þeirra, sem heyra og skilja, þó
illmæli séu hrakin á sama vettvangi
og þau eru flutt, og ekki getur það
á neinn hátt réttlætt H. Þ., þó hann
leggi á flótta eftir að hafa hreitt úr
sér ónotum, en þori ekki að hlusta
á svörin og verja sig á vígvellinum.
Um málefnið sjálft skal þetta
tekið fram:
Það mætti heita furðulegt skeyt-
ingarleysi um hag og velferð þessa
bæjar, ef kjósendur höfnuðu bæjar-
stjóra, eftir að bæjarstjórn er búin
að sýna fram á, með óhrekjandi
rökum, að bæjarmálin hljóta að
öðrum kosti að lenda í allmiklum
ólestri, bænum til mikils tjóns, og
eftir að sjálfur bæjarfógeti er bú-
inn, skilmerkilega og drengiíega, að
lýsa því yfir, að hann, sökum þeirra
starfa, sem honurn ber skylda til
að inna af hendi gegn launum sín-
um úr ríkissjóði, geti ekki lagtfull-
nægjandi starfskraft í bæjarmálin,
svo að þau hljóti að verða seint og
ófullkomið framkvæmd. Hvað þarf
framar vitnanna við, og hvað vilja
kjósendur lengi þverskallast við
; hinni einu skynsamlegu úrlausn til
hagsbóta bæjarfélaginu ?
Týr.