Alþýðublaðið - 10.01.1925, Blaðsíða 3

Alþýðublaðið - 10.01.1925, Blaðsíða 3
ALÞ¥BUBLAÐIÐ kvölds vlð skrifborðið sitt, þá heflr hann bæði tíma og móttökutæki til að veita slíkum skeytum við- töku. Hafnarfirði, á jóladag. Davíð Kristjánsson. Askornn til fiskimanna. Eins og flestum mna nú kunn- ugt, voru merkt nokkur (fimm) hundtuð al þorskl fyrlr norðan og austan land í sumár, er le-ið, og á þriðja hundrað skarkoiar (>rauðíprettur<) og þelm slept aftur í sjóinn í þeim tllgangl að íá aukna þekkingu á göngu þessara fiska hér við Íand, og svo er í ráði að merkjá nokfcur hundruð vlð suðurströndina á nú í hond farandl vertíð. — En þetta er að oin« önnur hliðin á málinu, þvi að árangur verður enginn af merkingunum nema því að eins, að fiskarnir veiðist attur, merkin hirt og þeim komið til slcila, m»ð þeim upplýsingum, sem beðlð hefir verið um (veiði- stað og stund og lengdina á fisklnum yztu enda á milil). En þetta vitl ganga skrykkjótt. Ég veit dæml þess, að merkl aí kola frá Norðurlandi í sumar hafa komið frá Engf&ndi, þó áð fiakurinn hafi verlð veiddur a íslenzk sklp, og ég veit um merkl, sem hafa verið hirt, en glatast. Ég vil því leyfa mér fyrir h5nd þeirra, sem merkingarnar láta gera, að skora á alla góða menn, bæði fiskimennina sjálfa, aðgerð- arfólk í landi, umsjónarmenn við aðgerð og útgerðarmenn, að hafa íóðar gætur á merkjunum og koma þeim tli skrifstofu Fiski- télags Islandð í ReykjavSk eða tlj erlndreka Fískifélagsin8, eí það er þægllegra, og láta það ekkl dragast lengl. Verðlaunin (2 kr.) fyrir hirð- ingu merkja eru í tjálfu sérlítið kepplkefll, en hver sá, ssm hirðir merki o. s. frv. og kemur því tllskUa, hjáJpar til að ráða hina gömla gátu, sem menn hafa frá alda oðH reynt að ráða: hvernig göngum fiskanna er háttað, og það ætti að vera cóg hvöt 611- um þeim, aem hata atvinnu af fiskveiðum, til þesa að gá að merkjunum. í sumar, er lelð, merktu Danir 500 þorska við veaturstjond Grænlands, til þess að reyna að fá svar upp á það, hvaðan þorskurinn, sem þar fæst á sumrin, sé komlnn. Það ér varla við því að búast, að þfss konar fiskur fáist hér, þyf að svo er nú lltið á, að ísland hafi sinn elgln þorskstofo, gem ekkl farl til annara landa, og að hingað komi ekki þorskur frá oðrum löndum. En það gæti hugsast, að þessi 4cennlng væri eigl á fulium rokum byggð og þvf ástæða til að gá vel að þorskmerkjunum á næstunni. B. Gœm. Bréf til Láru. IV. iFrh.) Pað er ekki til neins að ætla sór að aegja frá efninu í Bréfl til Láru, þvi að sá, sem reyndi það, myódi óðara komast að raun um, að það yrði aldrei nema.hálfsagt frá með öðru móti en því að taka bókina og prenta hana upp. fess vegaa ætla ég mér ekki þá dul, að ég sé heldur fær um það. Hið mesta, aem óg get gert, er að Begja, hvernig það kemur mér fyrir sjónir. Ef ég má nota líkingu, þótt" ég só ekki skáld, þá er ritverk þetta glæsiiegur guðvefur, sem uppistaöan i er alvára, en ívafið gaman. Guðvefur rná það kaliast sakir þess, að >riMist snillingsins* er haglega kljáð í svo að segja hverju línu. Hvort sem lesin eru stutt ummæli eða heiiir kaflar, ber aö sama brunni. Pegar á fyrstu siðu standa ummæli eins og þessi um íbúa eins af kaupstöðum landsins: >fólkið var 4rumbslegt Edgar Kice Burróughs: Vijti Tarzan. 1 ' ¦ ¦" -,-¦.-" ., .-»."* • ¦ ¦ ¦ ¦ fngjusamari. Hann hafði I raun og-yéru ætið fyrirljtið ytri siði menningarinnar. Tarzan fanst menningin leggja bönd á alt frelsi, — starfsfrelsi, hugsanafrelsi, ást og hatur. Fötin voru skelfileg; — þau settu menn i fjötra og mintu á veslingana, sem hann kyntist í Paris og Lundúnum. Fötin voru dsemi þess, á hverju stigi menn- ingin stóð; — það var eins og menn skömmuðust sin að láta sjá það, sem þau huldu og var þó guðs sköp- unarverk ög: I hans mynd. Tarzan vissi. hve aumlega lægri mannflokkur litu út í fötum; hann hafði séð það i Evrópu, og hann vissi lika, hvernig þau afskrœmdu menn, þvi að fyrstu tuttugu ár æfl sinnar hafði hann að eins sóð nakta villimenn eins og sig. Apamaðurinn dáðist að vöðvastæltum og vel vöxnum búk, hvort sem hann var á dýri eða manni, og hann hafði aldrei skilið, að mönnum þætti föt fegurri en hreint og fagurt hör- und eða leikandi stæltir'vöðvar. Tarzan hafði' rekist á miklu meiri ágirnd, eigingirni t)g grimd hjá menningunni. en 1 skógi sinum, og þött hann hefði meðal siðaðrá manna eignast konu sina og ýmsa kunningja, gathanri aldrei felt sig við menninguna eins og við,' sém ekkert þekkjum aimað. Honum lótti þvi mikið, er. hann sagði nú skilið við alla menningu pg hólt i skóginn nakinn með vopn'Sin og mittisskýlu. - Hann ,var vopnaður eins og forðum, með hnif föður .sína, boga og örvar, reipi og spjót. Engullnistið nieð .myndinni ¦ af fóreldrum hans i bar hann eigi, þvi að það gáf hann Jane forðum i tryggðapant, og hún bar það æ siðan. En það var ekki á likinu i svefnherberg- inn, svo að enn óx hatur hans og hefnigirni við þann, er hnuplað hafði þeim góða grip. . Um miðnætti fór Tarzan að flnna til þreytu. Haijn hafði ekki rakið slóðina hratt. Miklu fremur var éftírför hans mótuð þeirri hugsun, að hér skyldi fyrir koma meira en tönn fyrir tönn og auga fyrir auga; — það mundi tíminn sanna. . - , ' ¦ T41 skemtiiestuvs þurfa allir að kaupa >Tai*zan -og gimsteinar- Opar-nopaar< og >Skógarsdgur af Tarzan< méð 12 myndum. — Fyrstu sögurnar enn fáanlegar. mmmmmmmmmmmmmmmmmm

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.