Alþýðublaðið - 02.03.1925, Blaðsíða 3

Alþýðublaðið - 02.03.1925, Blaðsíða 3
&L£»^SlíSLASlÖ að fólklnu, eg það var ekki þolað. Nú er rétt að virða fyrlr sér, hvað orðið heíðl, ef búið heiði verið &ð stoína ifkidögreglu hér að vilja stórgróðamanna og nokkurra dindla, sem aftan í þ«im hanga, svo sem eins og >Arnar< (= Ingvars). Það er víst, að eltthvað um 2000 manns voru niðrl á haínarbakka þennan dag, og það er ekki hægt að búist við færra folkl þar slíka daga. Nú skulum við gera ráð fyrlr, að á hernaðaröldinni yrðu hér í Reykjavík tvö tll þrjú þúsund manns í hernum. Þegar svo þessu llði, sem myndi vera mestmegnia skipað þægustu verk- færum útgerðarmanna og stór- kacpmanna, svo sem skrifstofu- þjónum eins og >Erni<, búðar- lokum o. s. frv., væri boðið út, heidur þá >Örn< (= Iagvar) og þair, sem eru honum jafnsnjallir í hugsun og rökfærslum, að vðrkfallsmenn myndu labbá heim að óreyndu. Og sussu nei. Menn, setn allan aldur sinn frá barn- æsku hafa orðið að vinna fyrir daglegu brauði sínu á þann hátt að leggja líf sitt í hættu, berjast við öfl náttúrunnar upp á lif og dauða, stunda áhættu- sama vinnu, sem alt af er óvíst um að morgni, hvort - menn komast óskemdir heim frá að kveldl, myndu ekki hika við að ganga móti tveim til þrem þús- uodum at jafningjum >Ar£iar eineyí|ða< til að verja trelsi sitt og feji sór og skyldutiði sínu Biöjiö kaupmenn yðar nm íslenzka kaffibætinn. Hann er Bterkari og bragðbetrí en annar kaffibætir. fyrir matbjörg í lengstu íðg. Þótt aliir þessir >Ernir< væru með ssxarsköft, kyifur og byssur og þótt jafnm&rgir Coplandar •ða >Kveldúifar< stæðu að baki þeim, þá myndu verkamenn ekkl hops, Þelm bregður ekki við að l®8'gja W?" sitt í hætta. Það verða þeir að gera hvern d»g, og því að eins getur Copiacd og allir aörir stórgróðamenn Hfað f >vel- lystingum prsktuglega< og laon- að skrifatofuþjónum sínum vel, e! þeir viija, og borg&ð þeim aukaiega fyrir að skrlra nfð um hinar vinnandi stéttir og óhróð- ur um forustumenn þeirra. Nú vil ég biðja alla gætna og at- hugula menn að vlrða fyrlr aér, hvernig út íiti hér f bæ þ'ann dag, sem fjórar til fimm þúsundir reykviskra karlmanna á bezta aldri gengju tll bardaga með bareflum og ýmlslegum morðvopnum i höndum sér. Ég ætiast ekki til, að sá >eineygði<, sem ætti að kalla sig steinbllndan, sjái aflalðingaruar né beri þær saman við það, er gerðist hér þegar verkfaliið var hér f fyrra, en ég ætlast tll, að flestlr aðrir geti séð mynd hðrmunga og eyðilegglngar og jaínvel éitt hvað af íhaldsstjórnihnl, sem Söngya?jafnaðar- manna er lítið kver, sem allir aíþýðu- menn þurfa að eiga, en engan munar um að kaupa. Fæst f Svelnabókbandinu, á afgreiðslu Alþýðubjaðsins og á fundum verklýðsfébganna. ber frumvarpið sæla á borð fyrlr þingið. Ég held sem sé, að henni sé þettað ekki alvara, heldur hafi hún verið þvinguð til þess, og eins kann nú að vera með þann >eineigða<. Ég hefi orðið svo íjölorður um verkfaílið ( fyrra, af því að sá >eineygði< hefir tilfært það sem ástæðu íyrir stofnun rfkis- hers, og af.þvf að það vita allir, sem ekki eru andlega volaðir vesalingar eða hugsunarlaus verk- færi undir éhrifum snnara, að þessi herstofnun er að eins gerð til þess að berja á hinum vinn- andi lýð í landlnu, en hins vegar tii þess að fá menn til-að bera saman áhrif og eftirköst af verk- föllum eins og þau hingað til hafa verið í þau fáu skifti, sem neyðin hefir rékið verkalýðinn út í þiu, og hvernig þau koma til að líta út, þegar kominn Edgar Riee Jöurroughs: Villi Tarzan. Rétt fyrir myrkur fann hún rjóður, sem var umlukt þéttum runnum, er illfært var 1 gegnum. Fáein tré voru i miðju rjóörinu, og þar ákvað hún að nátta sig. Grasið var hátt og þétt, nóg handa hesti hennar og gott að hvilast i því, og hjá trjánum var nóg af sprek- um i eld alla nóttina. Hún tók söðul og beizli af hest- inum og tjóðraði hann. Hún safnaði sprekum i eldinn, og þegar myrkrið skall á, hafði hún góðan eld og nægð spreka. Hún snæddi úr mal sinum og drakk úr ferðapelan- um. Hún drakk lítið, þvi að hún vissi ekki, hvenær hún rækist á vatn. Hún var hrygg yfir þvi, að hestur hennar var vatnslaus. Það var dimt. Hvorki sást til tungls eða stjarna, og bjarminn af eldi hennar lýsti skamt burtu. Hún sa grasið og trjástofnana næst sér, en ekkert annað. Myrkrið var eins og veggur. Skógurinn var hryllilega þögull. Langt i f jarska heyrði hún daufar drunur fallbyssu, en hún gat ekki greint Áttina, sem þær komu úr. En henni,reið einmitt svo míkið á þvi, þvi að vigvöllurinn var tiorðan viö hana, og gæti hún áttað síg á skotunum, vissi hún, hvert hún átti að fara daginn eftir. Daginn eftir! Skyldi hún lifa til morguns? Hún ypti öxlum og hristi sig. Svona mátti hún ekki hugsa; — það dugði ekki. Hún raulaði lag, meðan hún hagræddi söðlinum náiægt eldinum, reytti gras og bjó sér til hægindi og breiddi þar yfir ábreiðu. Hún spenti her- mannskápu, þykka og hlýja, frá söðlinum og fór I hana, þvi að svalt var orðið. Hún settist upp við söðulinn og bjóst til að vaka um nóttina. Eina stund rauf ekkert þögnina nema byssu- hvellirnir i fjarska og hljóðið i grasinu, sem hesturinn bei't, en alt i einu kvað við ógurlegt ljónsöskur milu i burtu eða svo. Stúlkan hrökk við og lagði höndina á byssuná við hlið sér. Hrollur fór um hana, og hún faún harin risa á höfði sér. Aftur og aftur kváðu öskrin við, og alt af komu þau taær. Hún heyröi, hvaðan þetta hljóð kom, þótt hún ekki vissi, hvaðan byssuhvellirnir kæmu. Ljónið var ávinda, «vo að það gat ekki hafa fundið þefirm af

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.