Alþýðublaðið - 04.04.1925, Blaðsíða 2

Alþýðublaðið - 04.04.1925, Blaðsíða 2
RLPYÐUIE.ABI: n I Alþýðublaðlð a kemur út 4 hyerjora rirkum degí. j JH AfgraiðsU við Ingólfistraeti — opin dag lega Stk kl. 8 ftrd. til kl. 8 iíðd. f Skrifttof* a Bjargaritíg 2 (niðri) Jpin kl. »»/•—10»/i fird. og 8—9 tóðd. Slmar: 633: prentimiðja. 988: áfgreiðila. 1284: rititjórn. « Yerðlag: jLikriftarverð kr. 1,0C & mánnðL Anglýiingarerð kr. 0,15 mm.sind. Veggfóður, loftpappír, veggjapappa og gólfpappa selur Björn Björnaion viggfóðrari, Laufásvagi 41. Sími 1484. „Bændamenning". Allir vita, að n 'ttúrijfræðirigunnn og skáldiðv Eggart ÓI»fsson \rar einn af -ágætustu mönnum þess arar þjóðar, aDdheitt skáld, ábuga- samur vísindamaður og atorku samur íramfaramaður og því til- valin fyrirmynd ungum mönnum. Mœtti því ætla, að öllum væri ant um að halda minningu hans á lofti og ekki sízt bændum landsiDS, þar eð Eggert >kvað í Búnaðarbálki forðum um bóndalíf, sem fegurst verður það«. Nú gafst Alþingi, sem mjög er skipað bænd- um, færi á að sýna þetta i verki. Við 2, umr. fjárí.frv. í Nd. komu fram tillögur um að styrkja ungan náttúrufræðing, er fetar í spor Eggerts, Pálma Hannesson, með 6000 kr. til rannsókna í óbyggðum landsins og að veíta aðrar 6000 kr. til minningarrits um Eggert á. tveggja alda afmæli hans. En >bændamenning« >heldri bændánna* á Islandi sagði til sín. Hvort tveggja var felt. Skyldi það hafa verið af ótta við það, að svo sem tveim mönnum færra yrði um eftirspurn eftir kaupa- vinnu, svo að kaupavinnukaup hækkaði fremur en lækkaði um t. d. 1 kr. yflr sumarið? Eitthvað, beflr haldið í. Búi, Látnir hraðar. MsgBús Brynjólfsson íoftskeytamaður. M.Agnúa heltinn var fæddur 17. maí 1901 á LUIalandl f Ölf usi. Hsnn kom ungnr tll Reykja- vikur og dvaldist á héimili for- eldra sinna, Bryojótfi Jónssonar og Margrétar' Magnúsdóttur, sem nú búa á Liudargöta 14 hér í bænum. Hann gekk á stýri- mannaskólann og tók p'ót þaðan árlð 1922 m»H- ágætiselnkunn. Á-Ifí eftir tók h*nn p'óf í Io*t «k*ytahæði, .elnnlg m*ð Í£rsBtÍ«- einköorj, M bv» 'okíiu wnrðtst h.mn loftnkeyt m *ður k totfar anu* >L"ifi h' ppna« og g^ndi þvf starfi, þar ttl tog»rl sa fófat ov h«nn rh*ð t O'viðrinu mikla 8 — 0 febrúar síðast liðlnn. Ég. sem skrifa þetta, var hát'eti á >Leifi h<tppna«, þeg«r M »nú« heltinn kom þar *yrst, og vo«um vlð þar s*man «pp frá því, þar til öriögin %nrðu *md* á apfi h r»a, en b««du mé^ (rá á sírJu to stundu að vera með { það sinn Þáð var þessi sam- vera okkar, s»m gaf mér tæki- færi tll að þekkja hann, eins og hann var. Það voru hans sróðu mannkostir, sem vorn beis vald andi, að saman d ó með okkur tii vináttu, sem var^ði æ sfðan, meðan lír hans entist. Er mér því ljúft að mlnnast þessa látna vinar míos. Það er ekki ofmælt, að Magnús heitlnn var valmenni. Það varreynsla mín; þvi leneur sem ég þekti h nn, þvi hreinni og s»nnarl varð hann í rpynd innl. Hann var trygenr 0« vin- tastur, félagsb óðir hinn b<"Zti. sígiaður og tjúfur í lund, hjálpús, hver sem i hlut átti, þvi að hann máttl ekki annars meln vita. Hanh var mesti skí>le ks- piitur oar vel að sér f þelm greinum, er hann lagði stund á; t. d. var hann sérkga vel fær Iöítakeytamaður og atóð þar prýðiiega ( stöðu »inni «íds osr hvarvetna er hann g*-t«k eð veíki. Það vðr fjnrrl hoaum &0 trana tér ir-m *-ða fer y j* >ér hátt til að sýn«st. Hans markmið vsr að vera þ«ð, sem h~>nn var, enda naut h*nn ávait fylsta trausts jatnt yfirboflara sinna mm s&mverk&manna. Magnús heitinn var íríður én um og vel vaxínn, yfir?ætlsiatis og háttprúðar í tramgöngu; hvers konar ósiðKeml og óregla voru honum andstyggð. Yfirkitt var 611 hegðun h«ns í orðum og athöfnum mjög aðlaðandi og EÖan iyrlrmynd. Vei var mér kunnugt, hve ástúðiegnr hann var foreldrum sinum og sy*t- fcinum. Hnimiii þeirra var í sann- leika heimlltð h»n» sem hann elskaði og þar umhyggju tyrir öllu öðru tr»m%r Er þv( ekki Magnús Brynjólfsson. að furða, þótt þar riki nú sorg og soknuður 0« það því tremnr, er það bætttst ot*n á, að bróðir hans, Oiafur að nafni. 17 ára gamall, var tfka kallaðar burt at heimiilnn á s«d» su&fnabli&iou. Hann varð M"«núst h«»tuum samíerða síðasta átangann. Fram- tíðarvonirnar, aem ror< idramtr höfðu tengt víð þessa tvo eiak- uðu sonu sfna, eru dnnar, en mlnnlngarnar lifa, og sjáltur drottion hefir sagt: >É< lifi, og þér munuð llfa.cf Þetta er fyrir- helt. sem aldrei lfður undir iok. Þ ð léttir sorgina og söknuðina. Það garir hlýtt nm mtnningarnar p glaeðir endarfundavonina. Það lýstf yfir íegstið hins látna, hvort sem hann er mararbotn eða moldargröf. Það var úti i Eogiandi i stð- ast liðnnm jeniiármánúðj »ð )*Wr okte«r skiidutít • ð. Éw rlurt» mlþt ytir í KarÍMsíai, w ú^miÚMté- 0

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.