Franskir dagar - 26.07.2018, Blaðsíða 22

22
Í byrjun árs 1982 ákvað Búðahreppur
að ráðast í byggingu íbúða fyrir aldraða.
Skipaði hreppsnefnd bygginganefnd til þess
að hafa umsjón með framkvæmdunum. Var
upphaflega áætlunin sú að íbúðirnar yrðu
seldar til eldri borgara en fljótlega breyttist
sú áætlun í meðferð bygginganefndarinnar
þar sem afar erfitt reyndist að fá
fjármagn til slíkra bygginga. Samkvæmt
fundagerðabókum nefndarinnar leitaði
hún fanga á hinum ýmsu stöðum varðandi
fjárstykri til byggingarinnar og lengi var
beðið eftir svari frá Húsnæðismálastjórn
hvort að lán fengist til verksins. Að lokum
varð niðurstaðan sú að byggt skyldi
dvalarheimili fyrir aldraða þar sem íbúðum
yrði úthlutað til umsækjenda eftir fyrirfram
ákveðnu ferli. Við þessa breytingu fékkst
fjármagn úr Framkvæmdasjóði aldraðra.
Þessi ár voru Íslendingum erfið efnahagslega,
óðaverðbólga var í landinu sem náði
hámarki árið 1983 þegar hún mældist 80%.
Sveitarfélög, stofnanir og fyrirtæki þjáðust
af fjárskorti og lánsfé var hvergi að hafa.
Búðahreppur var þar engin undantekning
og af þeim sökum stöðvuðust framkvæmdir
við húsbygginguna nokkrum sinnum vegna
erfiðleika við að greiða verktökum.
Líta má svo á að dvalarheimili fyrir aldraða
sé hagsmunamál allra bæjarbúa, flest
samfélög vilja búa vel að sínum íbúum
alla ævi, ekki síst í barnæsku og í ellinni.
Það bar þá til tíðinda laugardaginn 13.
nóvember 1982, að hópur kvenna hér úr
þorpinu kom saman í Grunnskólanum til
að ræða um hvað þær gætu lagt af mörkum
til dvalarheimilisbyggingarinnar þar sem
1982 var ár aldraðra, og ekkert launungamál
að fjármögnun dvalarheimilisins gekk
brösuglega. Ákváðu þær á þessum fundi
að stofna samtök sem þær kölluðu „Samtök
kvenna um öldrunarmál“. Á þessum fyrsta
fundi gerðust 31 kona meðlimir og var
Guðrún Einarsdóttir kjörin formaður,
Arnfríður Guðjónsdóttir ritari og Valdís
Þórarinsdóttir gjaldkeri. Markmið samtak-
anna var að standa fyrir vinnuvökum og
vinnukvöldum þar sem konur kæmu saman
og ynnu handavinnu hverskonar, héldu síðan
basar og seldu hannyrðirnar og allur ágóði
skyldi renna til byggingar dvalarheimilisins.
Fyrstu vinnuvökuna héldu þær helgina
10. til 12. desember 1982. Stendur í
fundagerðabók samtakanna „að samþykkt
var að hefja vökuna kl. 17 föstudaginn
10. des og vinna síðan áfram yfir helgina
eftir því sem konum endist þrek til að
vaka og vinna“. Fjöldinn allur af konum
og börnum mættu til að gera handavinnu,
setja smádót í lukkupoka og þess háttar. Í
lok vinnuvökunnar, á sunnudeginum, var
síðan haldinn basar ásamt því að kaffi og
Samtök kvenna
um öldrunarmál