Sókn - 10.01.1935, Blaðsíða 1

SOKN
********** ÚTGEFANDI: STÓRSTÚKA ÍSLANDS ***********
IV. árg. Reykjavík, 10. janúar 1935 1. l)lað
Ritstjóri:
Fr. Asmundsson Brekkan
Reykjavík. •
Sími 4833 — Pósth. 64.
Afgreiðsla:
Skrifst. Stórst. Islands.
Hafnarstræti 10.
Sími 4235. Póstli. 14.
r
Aramóta-hugleiðingar.
i.
Venjulegt mun jiað vera að
gera upp reikninga sína við
áramót gera sér grein fyr-
ir á öllum eða sem flestum
sviðum lífsins og starfsins,
itvað á hefir unnist eða hvað
hefir tapast og misfarist á ár-
inu sem leið, og þá eðlilega
í sambandi við það, hvers er
að vænta og' hvað við getum
búist við að vinna upp aftur
eða bæta við á komandi ári.
Áramótahugleiðingar okkar
einstaklinganna — einnig okk-
ar, sem erum í Reglunni og
störfum í stúkunum — geta
sjálfsag't verið nokkuð misjafn-
ar, og sjálfsagt verða þá þær
persónulegu óskir, sem hreyfa
sér í lmgskoti okkar eða til-
finningum í tilefni af áraskipt-
unum, c:ð sama skapi sundur-
leitar. — Þetta er í raun og
veru eðlilegt og sjálfsagt. En
það er aflur eðlilegt og sjálf-
sag't að við öll ó ýmsum svið-
um einnig hljótum að mætast
i sameiginlegum áhugamálum
og þrám, sem verða að sam-
eiginlegum óskum, er við -
sjálfrátt og ósjálfrátt — sam-
eiginlega leggjum stund á að
megi rætast.
Munum við ekki öll vilja
sameinast í þeirri ósk, að þetta
nýbyrjaða ár Arrði blessunar-
ríkt fyrir mannkynið i heild:
að heimskreppunni létti full-
komlega af í öllum löndum,
að hvergi væri skortur og
neyð, en allstaðar nóg atvinna
fvrir alla, kaupgeta í hezta lagi
og allt nauðsynlegt viðskipta-
líf í blóma, að stríðshættan í
heiminum færi svo rénandi, að
um næstu áramót væri ekkert
til, sem héti tortryggni og hat-
ur milli þjóða og ríkja og ör-
ugg leið fundin til þess að af-
stýra öllum styrjöldum i fram-
tíðinni, livort heldur væri með
vopnum eða viðskiptalegs
eðlis.
.Tú, vissulega. Þess mundum
við öll vilja óska, þó ekki væri
vegna neins annars en ein-
staklingshagsmuna og einstakl-
ings-öryggis okkar sjálfra.
Mundum við ekki öll vilja
sameinast í þeirri ósk, að þetta
nýbyrjaða ár einnig' og' sérílagi
yrði velti-ár fyrir íslenzka
þjóðarbúskapinn, að atvinnu-
vegir okkar allir stæðu í bezta
blóma, bæði til lands og' sjáv-
ar, að hér yrði ekkert atvinnu-
lej^si, enginn skortur að neinu
lejdi, engin vandræði með sölu
íslenzkra afurða, hvorki inn-
anlands né utanlands, og um-
fram allt, að þetta ár yrði í
annálum nefnt sem sérstakt
menningarár fyrir íslenzka
þjóð, að bæði liin verklega og
andlega menning þjóðarinnar
dafnaði og' þróaðist svo að
þjóðin, þó fámenn sé og þrótt-
lítil, gæti talist menningarlega
stór og auðug, en það væri það
stærsta verðmæti, sem henni
gæti áskotnast.
Allar þessar óskir og kann-
ske fjölda margar aðrar líks
eðlis eru til meira eða minna
Jjósar meira eða minna vak-
andi í brjóstum flestra ein-
staklinga. — Og við vitum líka,
að enda þótt okkur sé ekki
sjálfrátt um margar þeirra,
hvorl þær geta ræzt eða ekki,
(reyndar vitum við nú lítið um
hversu mikið væri hægt að láta
sér verða ágengt, ef allir leg'ð-
ust á citt nteð einhverja ósk)
þá eru þó aðrar, sem vitanlega
og sjáanlega væri liægt að láta
rætast, einungis ef okkur tæk-
ist að verða reglulega sam-
stilltum og öll leggja alla al-
úð við og ástundum á að keppa
að og ná sameiginlegu marki.
Einungis ef — .Tá, þar er
þröskuldurinn, sem við hrös-
um um örðugasti hjallinn
fvrir okkur að klífa.
Það er ekki nóg, þó einn ein-
stakur sjái markið og viti
livert stefna ber, ef hann fær
ekki alla með sér. — Það er
alltaf meira undir fólkinu en
foringjunum kornið, hver hinn
LANOSbÓKASAFN
kKI 1 o <> (1 ? T»