Sókn - 09.02.1935, Blaðsíða 1

SOKN
********** ÚTGEFANDI: STÖRSTÚKA ÍSLANDS ***********
IV. árg. Reykjavik, 9. febrúar 1935 3. blað
Ritstjóri:
Fr. Ásmundsson Brekkan
Reykjavik.
Simi 4833 — Pósth. G4.
Afgreiðsla:
Skrifst. Stórst. íslands.
Hafnarstræti 10.
Sími 4235. Pósth. 14.
»Brennivínsdagurinn fyrsti«.
Selt áíengi fyrir 40000 krónur á 13 tímum.
I.
Sá langþráði dagur brenni-
vínshetjanna er kominn — og
liðinn, en eftir hann, eru komn-
ir og' munu koma, aðrir dagar.
Fyrir þá, sem óskuðu eftir
brennivíninu ótakmarkað, eða
takmarkalítið, hlýtur föstudag-
urinn 1. febrúar 1935 að hafa
verið ógleymanlegur liátíðis-
dagur.
Það er ekki fyrst og fremst
það, að þá fengu þeir óskir sín-
ar uppfylltar, að sjá brenni-
vínið aftur selt úr búðum á-
fengisverzlunarinnar, sem
frjálsa verzlunarvöru, þó því
hefði auðvitað átt að fylgja
talsverð sigurgleði, en liitt hlýt-
ur að hafa verið miklu ánægju-
legra og uppbyggilegra fyrir
þá, að sjá, að þeir liöfðu ekki
verið að vinna fyrir gíg, og að
skjólstæðingarnir sýndu, að
þeir kunnu að meta hinn mikla
sigur yfir öfgum og ofstæki
bindindismanna og bann-
manna!
Maður getur ósköp vel hugs-
að sér þann fögnuð, sem for-
sprakkar andbanninga hafa
hlotið að finna til, ef þeir liafa
séð borgarana fylkja sér fyrir
framan dyr áfengisbúðarinnar
að morgni dags 1. febrúar og
bíða þess að opnað yrði, og
ennþá fremur þó, þegar á dag-
inn leið og það fór að sýna sig
í framgöngu manna á götum
og strætum úti, að hinn mikli
„dagur frelsisins“ væri upp-
runninn, þegar móðurinn svall
og farið var að gera upp reikn-
ingana við náungann á götu-
hornunum, og þegar „gleðin“
fór að verða það mikil, að fæt-
urnir hættu að geta borið hana.
Á slíkum degi dýrðarinnar má
auðvitað ekki vera að sýta út
af smámunum eins og brotinni
bílrúðu eða öðru þess konar.
En í algleyming lilýtur fögn-
uðurinn að hafa komizt, þeg-
ar sú fregn barzt, að nú væri
ckki liægt að koma fleirum í
„Steininn“, og að lögreglan
hefði því orðið að taka það ráð
að leiða borgarana lieim lil sin
og skilja þá þar eftir „hvernig
sem þar var ástatt“, eins og
eitt af blöðunum mun liafa
orðað fregnina.
En sannleikurinn virðist nú
samt vera sá, að nokkur geig-
ur liafi verið í liðinu næstu dag-
ana á undan, svo það er alls
ekki vist, að sigurfögnuðurinn
liafi getað notið sin til fulls,
þótt ávextir lians sæust nokk-
uð grcinilcga strax fyrsta dag-
inn. Að minnsta kosti verður
að geta þess, „Morgunblaðinu“
til maklegs lofs, að „andbann-
ingur“ nokkur fór þar á stúf-
ana einum tveim sinnum og
bað sína menn með nokkrum
skynsamlegum og vel völdum
orðum, umfram allt að gaita
nú hófsins, þennan fyrsta dag.
— í síðari greininni benti hann
réttilega og skynsamlega á það,
að hófsemi og bindindi væri
bezt, og bætti svo við, að auk
þess ættu menn að muna það,
að brennivínið yrði selt ekki
aðeins þennan eina dag, held-
ur einnig næsta dag og alltaf
framvegis, þctta er einnig rétt
og ómótmælanlegt. -— En
livers vegna að vera að basla
við þetta eftir allt, sem á und-
an er gengið? Maðurinn virð-
ist á síðustu stundu liafa íarið
að sjá að sér; það er í sjálfu
sér gott og' blessað, en það
virðist einungis svo ofboð þýð-
ingarlítið að fara að reyna til
þess að stýfla strauminn með
einni handfylli af hégóma,
þegar búið er að rífa allan flóð-
garðinn til grunna. — Nei, það
þarf önnur og betri úrræði til
þess nú að bjarga því sem
bjargað verður frá eyðilegg-
ingu og glötun.
II.
Eyðileggingu og glötun. —
Já, nú þykist ég þegar geta
heyrt einhvern svara: „Þarna