Sókn - 20.02.1935, Blaðsíða 1

SÓKN
********** ÚTGEFANDI: STÖRSTÚKA ÍSLANDS ***********
IV. árg. Reykjavík, 20. febrúar 1935 - 4. blað
Ritstjóri:
Fr. Ásmundsson Brekkan
Reykjavik.
Simi 4833 — Pósth. 64.
Afgreiðsla:
Skrifst. Stórst. íslands.
Hafnarstræti 10.
Sími 4235. Póstli. 14.
»Svarti dauði«.
Reykjavíkurfyndnin hefir
skírt þann drykk, sem sagt er
að hafi verið „blandaður“ í
Afengisverzlun ríkisins og hafð-
ur er þar á boðstólum meðal
annara drykkja, „Svarta
dauða“. Nafnið er táknrænt —
kannske frekar en þeim, sem
fyrstur fann það upp, hefir ver-
ið ljóst. -— Eins og Svarti dauði
var einliver sú skæðasta plága,
sem miðaldirnar þekktu hér í
Evrópu, eins er áfengið mesta
bölið, sem samfélag nútímans
á við að stríða, það er valdandi
sjúkdóma, manndauða og
eymdar i allskonar myndum —
og þeim sumum jafnvel svo
hörmulegum og liryllilegum, að
sumir myndu kannske frekar
kjósa, ef þeir mættu, svarta
dauða sjálfan, að því leyti, að
þar lauk þó skjótar yfir; og
ýmsir — sérslaklega þeir, sem
ekki eru bindindismenn, og því
leggja fremur lítið upp úr
björgun og lækningu drykkju-
nianna — hafa haldið því fram,
að versti ókostur áfengisins
væri sá, þegar menn fara að
neyta þess í óhófi, að það dræpi
þá ekki hreinlega, heldur bak-
aði þeim sjálfum og vanda-
mönnum þeirra langvarandi
hörmungar, en þjóðfélaginu
viðvarandi vandræði. Þessi
skoðun getur verið talsvert rétt-
mæt frá vissu sjónarmiði séð,
cn "N’ið bindindismenn mundum
ekki skrifa undir hana vegna
þess að við viðurkennum alla
menn sem bræður, og við vit-
um það af reynslu, að jafnvel
yfirfallinn drykkjumaður getur
verið alveg jafn góður og verð-
mætur sem meðborgari og
maður, ef honum verður bjarg-
að, svo að hann snúi baki við
versta óvini sínum, áfenginu —
en bezt er auðvitað, að menn
komist aldrei i kynni við þann
óvin mannkynsins.
Það er því full ástæða til að
hrópa til allra nú: Varið yður á
„Svarta dauða“ hinum nýja —
plágunni, sem nú g'eysar!
Það er enginn vafi á því að
langmestur hluti þess fjár, sem
í’arið hefir til áfengiskaupa,
bæði hér í bænum og annars-
staðar, þar sem útsölustaðir eru,
síðan 1. febr., hefir farið fyrir
þessa „blöndu“, sem sumir bera
brigður á að lagaheimild sé
fyrir, að sé til hér á landi.
Eitt blað hér í bænum benti
nýlega á það, að síðastl. ár
(1934) hafi rúmlega 700 manns
verið settir í fangahúsið af lög-
reglunni, og' blaðið bætir við:
„Telur fangavörðurinn, Jón Sig-
tryggsson, liklegt að þeir muni
losa þúsundið þetta árið, ef
dæma má eftir útlitinu einkan-
leg'a siðan 1. febr. — Hefir það
sem af er þessum mánuði
(febr.) alltaf verið húsfyllir og
stundum orðið að úthýsa vegna
þrengsla.“
Saina blað skýrir einnig i
fréttaklausu frá þeirri ljótu
sjón, að þrír æskumenn voru
viti sínu fjær að fljúgast á og
veltast í svaðinu í Austurstræti
kl. 12 eina nóttina. — Ætli
„Svarti dauði“ hafi ekki líka
verið þar að verki?
Allir vita líka um innbrotin,
sem framin liafa verið liér i
bænum nú á síðustu tímum og
hvern þátt áfengið hefir átt i
þeim. — Gamansamur maður
sagði við þann, er þetta ritar,
i tilefni af þeim: „Eg skal benda
þér á nýja sönnun fyrir skað-
semi áfengisins — ekki einu
sinni innbrot verða framin
öðruvísi en klaufalega, þegar
mennirnir, sem við þau eru að
fást, eru fullir.“ — En á liitt má
líka benda, að sennilega mundu
þessir sömu menn — eða fæstir
þeirra — aldrei nokkurn tíma
fara að fást við innbot, ef á-
1‘engið kæmi þeim ekki til þess.
Það er auðséð á öllu, að þessi
nýi „Svarli dauði“ ætlar að
verða ein hin skæðasta’ sótt,
sem liér hefir gengið yfir, ef
ekkert er að gert.
Þið, sem lesið þelta, skilið lil
vina ykkar og kunningja, sem
ekki lesa það, að þeir skuli gæta
sín; biðjið þá einnig að forða