Sókn - 14.03.1935, Blaðsíða 1

SOKN
ÚTGEFANDI: STÓRSTÚKA ÍSLANDS ***********
IV. árg. Reykjavik, 14. marz 1935 5.—6. blað
Afgreiðsla:
Skrifst. Stórst. íslands.
Hafnarstræti 10.
Simi 4235. Pósth. 14.
Ritstjóri:
Fr. Ásmundsson Brekkan
Reykjavík.
Simi 4833 — Pósth. 64.
*** * ♦♦♦♦♦♦
Bindindi. — Trú.
Ræða flutt í Fríltirkju Hafnarfjarðar við setningu 34. þings Stórstúku
íslands 16. niaí 1934 af síra Ólafi Magnússyni, Arnarbæli.
»Hvað sem þér gjörið í orði eða verki, þá
gjörið það allt i nafni Drottins Jesú, þakk-
andi Guði Föður fyrir hann«. — Kol. 3, 17).
Um það geta víst flestir
orðið sammála, að aí' hinum
mörgu meinsemdum, hinum
mörgu löstum mamikynsins,
sé drykkjuskapurinn einn
hinn algengasti og líklega sá,
sem einna víðtækust skað-
semdaráhrif hefir liaft á
þjóðirnar á liðnum öldum.
Einnig þjóðin okkar islenzka
hefir síður en ekki farið var-
hluta afböli ofdrykkjunnar og
öllum þeim sorglegu afleið-
ingum, sem henni jafnan
fyigja-
Þegar ég í dag liefi tekist
þann vanda á hendur að tala
nokkur orð til yðar, sem skip-
ið fulltrúasess i Stórstúku ís-
lands innan Góðtemplar-regl-
unnar, þá verður mér fyrst
fyrir að líta til baka yfir far-
inn veg í áfengismálum þjóð-
arinnar, svo langt til baka,
sem ég man vel. Verða þá
næstliðin 60 ár innan ]iess
sjóndeildarhrings, er ég sé yfir
— eða frá árinu 1874. Og þeg-
ar ég nú skifti þessu 60 ára
tímabili nánar niður, verður
sú skifting á þessa leið: Fyrstu
10 árin, eða til 1884, vil ég
nefna drykkjuskaparöldina. Þá
flóði áfengi hindrunarlaust um
landið. Engin óvirðing þótti
að því að sýna sig drukkinn
á almannafæri. Jafnvel em-
bættismenn þjóðarinnar þóttu
góðir og gildir, þótt þeir væru
hneykslanlegir drykkjumenn
Það þótti þá ekki menn með
mönnum, sem ekki gátu eða
vildu drekka sig drukkna, ef
svo stóð á. Og ég hygg,
að bindindi þætti þá óvirð-
ingarorð. Þess þarf vitan-
lega ekki að geta, að fjöldi
ágætra manna varð á þeim
tímum áfengisböliiiu að bráð,
ýmist fyrir fullt og allt, eða þá
svo, að þeir aldrei urðu nema
hálfir menn við það, sem þeir
áttu hæfileika til að verða, og
stvttu efalaust margir aldur
sinn um tugi ára. Sérstaklega
verður mér þetta síðasta atriði
ljóst, er ég hugsa til hinna
mörgu skólabræðra minna, er
ég verð að telja, að fallið hafi
í valinn fyrir örlög fram, beint
og óbeint fyrir áhrif áfengis-
bölsins. Hins vil ég aftur á
móti ekki láta ógetið, að
drykkjuskapurinn átti á þessu
tímabili tiltölulega mjög lítil
ítök í kvenþjóðinni.
Þá kem ég að næsta tíma-
bili, er ég vil kalla baráttn-
öldina, það er tímabilið frá
1884—1909. í byrjun þessa
tímabils berst hinn fyrsti vísir
Góðtemplar-reglunnar bingað
til lands. Og eftir 1886, er Regl-
an til fulls festi rætur í Reykja-
vík, má segja, að hún sé þegar
fullsköpuð hér á landi. Það
var hvorttveggja, að Reglan
átti, þegar frá byrjun að heita
má, því láni að fagna, að eign-
ast úrvalsmenn að hæfileikum
og dugnaði, enda var á næstu
árum gerð svo skyndileg og
harðsnúin árás á hið forna
vígi og veldi áfengisins í land-
inu, að undan hlaut að láta.
að vísu var Reglan í upphafi
dregin sundur í nöpru liáði.
Hún átti marga ákveðna óvild-
armenn. En hún var útbúin í
bardagann með tvennum vopn-
um, sem aldrei bregðast. Það
var bróðurkærleikurinn og
fórnfýsin. Til Góðtemplar-regl-
unnar er frá upphafi svo vit-
urlega stofnað, sem mest má
verða. Hún var ‘byggð á hin-
uin örugga grundvelli kristin-
dómsins, ekki neinnar sérgrein-
ar kristindómsins, lieldur liins
eina, sanna krístindóms, sem
fólginn er i kærleikanum til
Guðs og manna, og í þeirri
líknarlund og fórnfýsi, sem sá
kærleikur æfinlega dg alstaðar