Sókn - 15.04.1935, Blaðsíða 2

30
S Ó K N
ræði, sem meiru fé er nú sóað
til vínkaupa en áður, þá er sá
munur, sem þar kemur fram,
samt ekki nema svipur lijá sjón,
samanborið við það, hvað hlut-
fallslega miklu meira af áfeng-
ismagni liefir runnið ofan í
landsfólkið frá 1. febr. i vetur
og á sambærilegu tímahili í
fyrra. Þarf i því samhandi ekki
annað en ljcnda á þann áfengis-
magns styrkleikamun, miðað
við rúmmál, sem brenndu
drykkirnir innihalda, saman-
borið við hin suðrænu náttúru-
vín. Þó sorglegt sé til þess að
vita, hvað miklu fé er sóað í
vínkaupin, þá er sá skatturinn
ennþá þungbærari, sem þjóðin
verður að gjalda i ótal myndum
i afleiðingum vínnautnarinnar.
Það þjóðarhöl verður ekki met-
ið til f jár“.
Afbrotum fjölgar. Fangelsanir
margfaldast.
„Skal ég nú þessu næst draga
fram nokkur dæmi þess, hvern-
ig hin stórauknu áfengiskaup í
Reykjavík liafa sett sitt mark á
bæjarbraginn. Eftir upplýsing-
um, sem ég hefi fengið hjá lög-
reglustjóranum, varð lögreg'lan
að setja í tukthúsið i fehrúar i
vetur meira en helmingi fleiri
menn sökum ölvimar en á sama
tíma i fvrra. En ástand þeirra
manna, sem lögreglan af þess-
um völdum keyrir inn i tukt-
húsið, er þannig, að annaðhvort
eru það menn, sem með svaka-
legu framferði á almannafæri
sýna, að lífi og iimum annara
manna getur stafað hætta af
þeim, og þá ekki hvað sízt þeg-
ar í hlut eiga konur þeirra og
börn, og svo þeir menn, sem
iiafa drukkið frá sér ráð og
rænu og' eru svo á sig komnir,
að þeir geta enga björg sér
veitt og sem ekki tekst að út-
vega annan samastað en tukt-
liúsið. Hinir hafa svo vitanlega
verið miklu fleiri, sem sökum
drykkj uskaparóreglu þver-
brjóta að vísu settar reglur til
verndunar friði manna á al-
'mannafæri, en þó voru ekki
beinlínis liættulegir. Þessum
mönnum hefir lögreglan komið
heim til sín eða til kunningja
þeirra og vandamanna, sem svo
hafa liaft ofan af fyrir þeim
þangað til áfengisáhrifin fjör-
uðu út. Sem allra flestum að
hægt er af ölvuðum mönnum,
sem á vegi lögreghmnar urðu
og þurftu liennar aðgerða við,
mun hún hafa komið af sér á
þennan liátt, og það þá ekki síð-
ur þar sem húsrúmið i tugtliús-
inu hefir vist reynzt að vera af
mjög skornum skammti að
minnsta kosti á stundum i vet-
ur síðan 1. febrúar.
Þá er það ekki að ólíkindum,
þó nokkuð hafi meira borið á
því en ella siðan 1. febrúar, að
menn hafi sézt með glóðaraugu
og skrokkskjóður og önnur ytri
tákn^í húðláti og fataspjöllum,
sem fylliríi og slagsmálum er
samfara.
Þá liefir borið miklu meira
á innhrotum og liverskonar
þjófnaði i hænum á þéssu tíma-
hili en nokkru sinni áður, og
hefir það komið í ljós, að þeir,
sem liafa verið að fremja þessa
hvinnsku og óknytti, liafa gert
það undir áhrifum víns, stund-
um svamfullir og refirnir alla
jafna til þess skornir að ná i
peninga eða verðmæta hluti,
sem hægt væri að koma í pen-
inga og fara svo með pening-
ana inn í áfengisútsölu ríkisins
og kaupa þar fyrir þá „svarta
dauða“.
Áfengið og samkvæmislífið.
„Þó að reynslan i þeim dæm-
um úr daglega lifinu hér í bæn-
um síðan 1. febr. síðastl., sem
hér liefir verið stuttlega drepið
á, sýni, að í þvi efni hefir þjóð-
in mikið afhroð goldið af völd-
um hins nýja vínflóðs, þá er
langt frá því, að öll sú rauna-
saga sé sögð með þessu. Nei,
það er meira blóð i kúnni. Það
er eftir að lýsa þeim þættinum,
sem hættulegastur er vaxtar-
broddi þjóðlífsins, þeim þættin-
um, sem sýnir, að ástandið í á-
fengismálunum er nú að kom-
ast á það stig, að framtið þjóð-
arinnar er teflt í fullkomna tví-
sýnu. Það er hvernig áhrif og
afleiðingar vínflóðsins hafa
brotizt út og sagt til sín í sam-
kvæmislifi borgarinnar innan-
veggja á siðkvöldum á opinber-
um stöðuni í veizlum, dans-
leikum og þvílíkum mannfagn-
aði.
Það er út af fyrir sig stór-
vægilegt áhyggjuefni, hversu
mjög drykkjuskapur karl-
manna hefir nú aulcizt, en hvað
er það hjá þeirri staðreynd, að
kvenfólkið er nú líka farið að
drekka.' Einmitt í þessu, að
kvenfólkið er við slík tækifæri
að verða vínnautninni að bráð,
birtast áhrif og afleiðingar vín-
flóðsins, sem lileypt var inn í
landið 1. febrúar, í sinni átak-
anlegustu og geigvænlegustu
mynd. Ég hefi það eftir góð-
um heimildum, konum og körl-
um, sem hafa séð með eigin
augum þessa nýju sorglegu
mynd af þjóðlífinu, sem þarna
birtist, að það sé nú komið svo,
að kvenfólkið sé við slík tæki-
færi engir eftirbátar karlmann-
anna i víndrykkju og að ölvun-
in brjótist út.hjá þeixn i ef til
vill ennþá átakanlegri mynd en