Sókn - 24.06.1935, Blaðsíða 1

S O K N
+ + + + + + + + + * ÚTGEFANDI: STÖRSTÚKA ISLANDS ***********
IV. árg. Reykjavík, 24. júni 1935 11. blað
Ritstjóri:
Fr. Ásmundsson Brekkan
Reykjavík.
Simi 4833 — Pósth. 64.
Afgreiðsla:
Skrifst. Stórst. fslands.
Hafnarstræti 10.
Simi 4235. Pósth. 14.
Reglan og áfengislöggjöfin.
Skoðun og stefna.
Við Góðtemplarar höfum
bundist félagsböndum m. a.
um það, að styðja hverja þá
áfengislöggjöf, sem miðar að
þvi, að uppræta alla verzlun
með áfengi og útrýma drykkju-
skap úr landinu. — Þetta er
eitt af stefnumálum okkar, og
þeirri stefnu hefir dyggilega
verið framfylgt af mönnum
Reglunnar, svo dyggilega var
unnið, að sigur vannst og bann-
lögum var komið á. Þó nú
hafi skipt um á þá leið, að
þjóðin bar ekki gæfu til að
halda bannlögunum, þá fylgir
ekki þar með, að Templarar
skifti um skoðun eða stefnu í
málinu. Það væri í alla staði
óeðlilegt og óafsakanlegt. Ann-
að mál er það, þó að einhverju
leyti yrði skift um aðferðir, og
meiri áherzla lögð á félags-
skapinn sjálfan: að undirbúa
sig þar og vinna aukinn þrótt
til átaka með því að skapa
Reglunni aukin áhrif fyrir starf-
semi sína á öðrum sviðum
liinna almennu menningar-
mála. — Á löggjafarsviðinu er
og verður takmarkið æ hið
sama: þurt land! 4
Þörfin.
Það er vist og áreiðanlegt
að full þörf er á þvi nú, að
Reglan haldi við skoðun sina
og stefnu i löggjafarmálum
þjóðarinnar, að því er snertir
áfengismálin. Það er sú reynsla
sem þegar er fengin síðan 1.
febrúar búin að sanna áþreif-
anlega, ef menn hefðu ekki
vitað það áður. — Sannleik-
urinn er sá, að mörgum fleir-
um en okkur bindindismönn-
unum hefir orðið bylt við þá
reynslu. — Fyrir nokkrum
dögum átti sá er þetta ritar,
tal við merkan Reykvíking um
þetta mál, og lét hann svo um
mælt, að sér virtist ástandið nú
ofboðslegl, og hefði sig aldrei
órað fyrir að áfengiskaup lands-
manna mundu ganga svo úr
öllu hófi, sem sér sýndist nú
raun bera vitni um. — Þessi
maður mun upphaflega hafa
verið bannmaður, en snerist
siðar fylgis við stefnu and-
banninga í þeirri trú og von,
að ástandið i landinu mundi
batna og drykkjuskapur fara
minnkandi, ef innflutningur á
sterkum drykkjum yrði gefin
frjáls — en eins og menn sjálf-
sagt muna, var það ein af höf-
uð kennisetningum andbann-
1.
á er það heldur ekkert fá-
titt nú i seinni tið að bindind-
ismenn mæti sömu mönnum,
sem áður vorn annaðhvort
beinir andstæðingar þeirra i
bannmálinu eða þá alveg hlut-
lausir, og að þessir menn taki
þá tali i þvi skyni að skora á
þá að duga nú drengilega þeim
sem falla í áfengisflóðið, gang-
astfyrirstofnundrykkjumanna-
hælis og annars þess konar,
því engum getur dulist lengur
að þörfin fyrir þesskonar stofn-
anir er orðin brýn hér á landi.
í sjálfu sér er þetta ekki
nema gleðilegt í vissum skiln-
ingi fyrir okkur, því þaðsýnir
þó að til eru menn utan okk-
ar vébanda, sem sjá hvert stefn-
ir, en það er líka allt hvað
með öðru talandi vitnisburð-
ur um að óhugur er að grípa
ýinsa hugsandi og velviljaða
menn, sem ekki láta sér á
sama standa um velgengni
þjóðarinnar. Samt má ekki
búast við því, að svo sé al-
mennt enn í herbúðum and-
banninga, þó þar hafi annars
verið furðu hljótt síðan »sig-
urinn« vannst. — Það er ekki
við því að búast, að sömu
menn, sem blindir voru á
reynslu undanfarinna ára, að
því er snerti afleiðingarnar af
öllum tilslökunnm á bannlög-
unum, hafi allt í einu- orðið
sjáandí nú, þó elfan ílói yfir
bakka sina og falli að fótum
þeirra. — Og þvi er miður, að
viðbúið er "líka, að talsvert
mikill hluti alls almennings i
landinu, sé lílið á verði gagn-