Sókn - 30.07.1935, Blaðsíða 6

S Ó K N
50
og í Kaupmannahöfn 1934,
sem fulllrúi íslenzku ríkis-
stjórnarinnar á alþjóða ])ind-
indisþingunum í Dorpat 1920
og Antwerpen 1928. — Hann
er fréttaritari og fulltrúi á ís-
landi fyrir skrifstofuna gegn
áfengisl)ölinu, í Lausanne, og
meðlimur í alheimsnefnd bann-
Brynleifur Tobiasson.
manna (»Member of World-
Committee of the Prohibition
Federation«, London).
Ef lara ætti út í hin ein-
stöku störf l)r. Brynleifs, bæði
þau sem hér eru nefnd að
ofan og eins hin minna áber-
andi, sem hann hefir unnið í
þeim stúkum, þar sem hann
hefir verið og er félagi, þá
yi'ði það lengra mál en hér
er rúm fyrir. — Blaðið vill
líka með þessum línum ein-
ungis árna Reglunni heilla
vegna þessa margþekkta bróður
og t)jóða hann velkominn i
bið þýðingarmikla og virðulega
starf, er honum nú liefn- vcrið
trúað fyrir af Stórstúku Islands
og Alþjóða-Hátemplar.
F. Á. B.
Sextíu ára afmæli.
átti ]>r. Jón Arnason prentari
5. júní sl. — Jón er fyrir löngu
síðan landskunnur maður fyrir
störf sín í þágu hugsjóna og
menningarmála, og á meðal
templara, bindindis- og bann-
manna yfirleitt, mun hann þó
kunnastur, enda starfað í tugi
ára í G. T. Beglunni af sinni
alknnnn trúmennsku og dugn-
aði. Það er því sennilega eng-
um tlokki manna skyldara eða
ljúfara að senda honum ham-
ingjuóskir í tilefui af afmælinu
og þakklæti fyrir margbrotin
og vel unnin störf um langt
skeið í þarfir Reglunnar, og
nú við þetta tækifæri og í
þessu litla ]>laði verður það
heldur ekki meira, en um
mann eins og Jón Arnason
og hans störf og þroska væri
vert að rita langa og ítar-
lega grein, ekki sérstaklega
Jóns vegna, heldur til þess
að sýna hvað komast má
af vel gefnum mönnum, sem
velja sér starfsvið innan
þeirra vébanda, þar sem völ
er á þroskandi starfi, fegr-
andi skoðunum, og þar sem
tekin er sú ákvörðun, að
vera albindindismaður og því
framfylgt.
Eg hefi þegar sagt, að Regl-
an eigi Jóni Arnasyni mikið
að þakka, en nær mér er að
halda, að Jón geti að nokkru
þakkað Reglunni, bvernig hon-
um hefir unnist, en út í þær
hugleiðingar skal ekki lengra
haldið.
Þess skal hér að eins getið,
að Jón Árnason" kemur hér til
Reykjavíkur skömmu eftir að
Reglan tók hér bólfestu, ungur
að aldri en með vilja lil starfs.
Ungur gekk hann í Regluna
og íljótt voru honum falin ýms
störf. Hann var berandi kraft-
ur þeirrar stúku, sem hann
var félagi í; hann sat um langt
skeið í framkvœmdarnefnd
Umdæmisstúkunnar nr. 1. —
Þá gengdi hann ábyrgðarmikl-
um störfum í framkvæmdar-
nefnd Stórstúkunnar, var tengi
stórgæslumaður unglingastarfs.
Stórritari var hanu enn fremur
og umboðsm. Hátemplars um
langt skeið, og siðast en ekki
síst má geta þess, að br. Jón
Árnason var ritstjóri 4’emplars
frá 1910 lil 1922, eða nærri
12 ár. — Nú umb. st. Freyju
nr. 218.
Þess er ekki að vænta, að
maður, sem svo lengi hefir
starfað i brjóstfylkingu Regl-
unnar hafi af öllum verið dáð-
ur, ekki sízt þegar maðurinn
hefir verið bersögull og liarður
í liorn að taka, og hvergi vægt
eða gert sér mannamun. Enda
var ekki trútt um, að brenni-
vínssamfylking stúdenta, og
sumra kennara binna æðri
skóla, þættist eiga Jóni grátt að
gjalda, að ógleymdum hinum
pólitísku »klíkum«.
Það er heldur ekkert athuga-
vert, að andstæðingar manna
og málefna vinni þeim það
ógagn er þeir mega og noti
misjöfn meðul, hittgegnir furðu,
þegar samherjarnir ekki kunna
að meta, þegar vel er á mál-
um haldið, og taka meira mark
á rógi andstæðinganna og þeirra
ei' illa kann að koma að heyra
sannleikann, heldur en rökum
og forystu samherjanna, en af
slíkum vonbrigðum mun Jón
hafa gelað sagt, og ef lil vill
lleiri.
En ekkert slíkl hafði áhrif
á Jón Árnason, hvorki last
andstæðinganna né sundrung