Sókn - 15.11.1935, Blaðsíða 2

62
S Ó K N
Á hvaða aldri byrjuðu þeir
að neyta áfengis?
Innan 15 ára 9 2/s pct.
15—20 — 612/s —
20—25 — 21
85—30 — 2 —
30—35 — Vs —
óþekkt — 5 x/3 —
100 pct.
með öðrum orðum: meir en 70
pct. byrja áfengisneyzlu áður en
þeir eru fullra 20 ára að aldri,
meir en 90 pct. áður en þeir
ná 25 ára að aldri.
Dr. Scharffenberg segir enn
fremur: mannsheilinn er ekki
fullþroska fyr en eftir 20 ára
aldur, og það er almennt við-
urkennt að allt taugaeitur hefir
hin skaðlegustu áhrif, einmitt
á meðan heilinn er í vexti.
Þess vegna er það stórkost-
lega þýðingarmikið atriði að
neyta ekki áfengis á æsku og
þroskaárunum.
Ógæfa þessara ólánssömu
manna, sem hnepptir voru i
fangelsi, var einmitt meðal
annars sú, að þeir á unga aldri
byrjuðu áfengisnautn.
Sér hver sem áfengis neyt-
ir hjálpar til að halda við
drykkj usiðunum og er um leið
samábyrgur þeirri eymd og
þeirri skelfingu, sem þeir valda.
Drykkjusiðirnir eru þjóðarböl.
Allir sannir og hugsandi menn
og konur eiga að leggjast á eitt
með að útrýma þeim og af-
ncma villimennskuna sem
þeim er samfara.
St. Einingin nr. 14
heldur 50 ára starfsafmæli
sitt með samsæti í liúsi Odd-
fellowa sunnudaginn 17. þ. m.
Það, sem mestu varðar.
Einusinni reið ég fram hjá
stórum steini, sem var að hálfu
leyti í götunni. Þá sagði fylgd-
armaður minn. »Hér var einu-
sinni drukkinn maður á ferð
og fótbrotnaði á þessum steini.
Það varð dauðamein lians«. —
Það eru margar hættur á veg-
um manna. Þeir þurfa að
vera algáðir.
Viða hefi ég farið um á landi
hér síðastliðin fimm ár, og
komið þar, sem fylgdarmaður
minn hefir sagt við mig: »Hér
kom þetta fyrir. Þeir voru
ölvaðir. Hér fórst bátur í tjör-
unni, mennirnir fórust, þeir
voru ölvaðir. Hér fótbrotnaði
þessi. Hann var drukkinn«. —
Eg hefi ekki skrifað þessar sög-
ur lijá mér, og ílestar eru
gleymdar. Þeir sem geta fund-
ið til þurfa ekki að heyra þær,
því þeir hafa lengi gengið með
særð og blæðandi hjörtu út af
böli bræðra sinna. En það er
eins og hinir íinni ekki til, eða
að minnsta kosti finna þeir
ekki nógu sárt til. Það segir
alltaf til um menningu manna,
— á hvaða þroskastigi þeir
standa, hversu fúsir og fljótir
þeir eru til að hjálpa og bjarga.
Hjá lítt siðuðum þjóðum er
björgunaráhuginn ekki á hærra
stigi en það, að falli maður i
tljót, geta þeir sagt, sem standa
lijá og liorfa á: »Það snertir
mig ekki og kemur mér ekk-
ert við«.
Fyrir skömmu dall barn í
stórfljót á Englaudi. Þrír menn
köstuðu sér strax í íljótið tíl
að bjarga barninu. Einn þeirra
var ungur og upprennandi
blaðamaður, er virtist eiga
bjarta framtið. Hann var ný-
trúlofaður og hamingjan hafði
opnað honum arma sína. Hann
fórst við björgunartilraunina,
og sum Lundúnarblöðin töldu
þetta merkustu blaðafregnina,
sem kom í öllum blöðum
heimsborgarinnar um þá helgi.
Þarna kom i ljós allt annað
siðmenningastig, en hjá þjóð-
unurn sem fyr voru nefndar.
Slikt þarf ekki að orðlengja,
að því meir, sem hjörtu mann-
anna göfgast og verða Guði
líkari, því betur vinna menn
gegn öllu böli manna í hverri
mynd sem er, og því fúsari
eru þeir til þess að fórna og
bjarga.
Eg ætla að beina orðum
mínum sérstaklega til ykkar,
kæru reglubræður og systur,
þvi mig langar lílið líl að
skrifast á við menn, sem oft
eru að ræða og rita um bind-
indi og' bindindisstarf, og setja
út á stefnu og starf okkar
bindindismanna; menn, senr
i raun og veru hafa aldrei
sagt annað en einhvern þvætt-
ing um þau mál, menn sem
setið hafa á svikráðum við
hið góða málefni, þótt þeir
hafi gasprað fram í. Þeir hafa
aldrei gert neitt, sem gagn liefir
verið í, og' við væntum lítils
af þeim.
Bræður og systur. Stefna
okkar er góð, og starf okkar
er gott, eins langt og það nær.
Mest af því, er andstæðingarnir
kalla ofstæki, getum við kall-
að heilindi. Það sem andstæð-
ingarnir hafa kallað sneypu-
för, getum við kallað sigurför.
Algert bindindi er hið eina
rétta, eina sem vit er í og eina
sem getur komið til mála, og
fullkomið bann er líka hið
eina rétta. Af þessari stefnu
okkar megurn við aldrei vikja,