Sókn - 15.11.1935, Blaðsíða 3

S Ó K N
63
og af þessum kröfum okkar
aldreí slá. Ekkert hefir enn
komið fyrir, er sannfært hafi
okkur um veilu í stefnu okk-
ar, en margt það hefir komið
fyrir, sem sannað hefir öllum
lýð, að illa fer, þegar af réttri
leið er snúið. Þeir sem þykj-
ast vilja kenna okkur, hafa
lítið starfað og því fengið litla
reynslu. Við vitum hvernig
viðrar hjá þeim.
Stefna okkar er góð, og lát-
um það vera kjörorð okkar,
aldrei að víkja, en það sem
nú ríður mest á, er að reyn-
ast stefnunni tniir. Við mun-
um verða sigursælir og ósigr-
andi, ef við, samhuga og
sameinaðir í störfum, ber-
um fána okkar hátt með
hinum glæsilegu kjörorðum
reglunnar: Trú, Von og Kœr-
leikur. — Við vitum, hvað við
eigum að gera. Þekkingu við-
vikjandi bindindi hefir al-
menningur fengið mikla, en
það er krafturinn, sem knýr
til starfa, sem mest ríður á:
— „Trú“ — atlið, sem flytur
fjöll. Trúin á Guð, á málefui
og sigur þess, trúin á bræðra-
lagshugsjónina og trúin og
traustið á bræðurna. — »Von«
— vonin, sem gefur hugum
manna vængi og lýftir þeim
upp í heima víðsýnis og bjart-
sýnis; von, sem stöðugt væntir
og bíður vors og sumars, þótt
vetur sé langur og kaldur.
»Kærleika«. — Kærleikur-
inn er lykillinn að hjörtum
mannanna, og ef okkur tekst
að opna þau almennt, þá mun-
um við finna mikla auðlegð
þar, mikla og ómælanlega
orku og eld, sem gerir l>æði
bjart og hlýtt. — Bræður og
systur! Má ég segja ykkur álit
mitt? — Iíærleikurinn bindur
okkur ekki nægilega vel sam-
an. Við köllum hver annan
bræður, en erum ekki nægi-
lega samtengdir í anda og
krafti kærleikans, ekki nógu
innilega sameinaðir. Ekkert
annað stendur okkur fyrir
þrifum. Hversu létt yrði ekki
hver byrði og léttvæg hver
raun, og starfið inndælt og
sigursælt, ef við stæðum sam-
einuð í anda og krafti kær-
leikans. Hann er hið eina afl,
sem getur grætt sár menning-
arinnar og brúað þau djúp,
sem slysunum valda. Þekk-
ingin getur varpað birtu yfir
landið og sýnt börnum þess
gróðrasnauðar hæðir þess og
hlíðar, en aðeins hin vermandi
sól kærleikans getur skapað
nýtt líf og gróður, látið blóm-
in spretta, og »kveðið ishjart-
að frá dauðum«.
Pétur Sigurðsson.
Hvers vegna neytir þú
áfengis?
Hversu oft er það ekki sagt
við okkur bindindismennina:
Hvers vegna bragðar þú ekki
áfengi? Því ertu eiginlega bind-
indismaður? Þeir, sem þannig
spyrja, álita áfengisnautnina
það eðlilega ástand, en bind-
indissemina það óeðlilega —
vegna þess að áfengisvenjurn-
ar — drykkjusiðirnir — hafa
læst sig svo fasta í meðvitund-
ina.
Skynsamlegra væri að snúa
spurningunni við og spyrja:
Hvers vegna neytir þú áfengis?
Það væri víst mjög þarflegt
fyrir fjölda manna að gera sér
ljósa grein fyrir því, svona
l
með sjálfum sér og í góðu
tómi — þó þeir hinsvegar álíti
sig vera mjög hófsama áfengis-
dýrkendur — hvers vegna þeir
eyða 5—10 pct. af árslaunum
sínum fyrir áfengi. Ef kínversk-
ur ópiumsneytandi spyrði Ev-
rópumann, hvítan og kristinn,
í samkvæmi, hvers vegna liann
neytti ekki ópíums, myndi það
eílaust vekja gremjublandna
undrun. Spurningum mundi
eflaust verða snúið við. Þó er
áfengi og ópíum hvorttveggja
eitur, sem hafa samskonar
verkanir, á þcim er stigmunur
en ekki eðlismunur. Sennilega
halda margir því fram, að á-
fengið liafi hressandi áhrif,
þrált fyrir það, sem vísindin
segja og sanna, að það hafi
deyfandi áhrif á heilann og
lamandi. Valtýr.
T óbaksreykingar
lærðu Norðurálfumenn fyrst af
villimönnum í Vesturálfu; svo
góður er nauturinn að þeirri
list! Ahrifaefnið í tóbakinu
(nikotin) hefir þá verkun á
líkamann, þegar það hefir
gagntekið hann, að hann get-
ur illa án þess verið, og heimt-
ar viðhald þess óaflátanlega.
Því er ílöngunin svo sterk hjá
þeim, sem venja sig á tóbaks-
nautn. Þetta lærðu kaupsýslu-
menn fljótt að nota sér. Tó-
baksnautn, einkum reykingar,
var gerð að heimstízku, og
því er talið »fínt« og óhjá-
kvæmilegt, að . liafa tóbak á
boðstólum, þar sem fólk vill
sýna „heldri manna hœtti“.
Fyrir þessar sakir er sala tó-
baksvara ætíð viss, og óhætt
er að »leggja á« þær, eins og
gert er ósleitilega, bæði kaup-