Viljinn - 01.02.1942, Blaðsíða 6

- 6 -
k STRÍÐSTÍMUM
í SKUGGA YÆNGJA HMS
(Erh.)
Uxn hádegi var flóttafólkið orðið mjög "þreytt. Það var
óvant að ganga svo langa leið í einni lotu, og hinar æstu
taugar þess og vöntun á svefni bættu ekki úr» ikveðið var
nú að stansa og hvílast í litlum skógi, sem var skammt frá
veginum, og nærast á því, sem tekið var með til ferðarinnar.
En þegar þangað kom, var flugvél á sveimi lágt yfir hinum
fyrirhugaða hvíldarstað, svo að það varð að halda ferðinni
áfram hvíldarlaust.
Alls staðar é leiðinni mætti flóttafólkið hermönnum
bandamanna. Þeim var-ekið í herflutningabifreiðum, sem komu
í óendanlegum röðum allan daginn. Þessi sýn gaf fólkinu von
Þessir hermenn voru á leið norður á bóginn til þess að verja
heimili þau og bæi, sem-fólkið hafði orðið að yfirgefa.
Þegar flugvélarnar komu mjög nærri, stönsuðu bifreiðarnar,
og hermennirnir hlupu út-í .skurðina og földu sig þar ásamt
flóttafólkinu. Það varð ekki annað séð, en að þeir hefðu
þrotlausar birgðir af sælgæti, og.þéir skiptu því óspart
milli barnanna, meðan þeir hiðu þess, að flugvélarnar hyrfu
úr augsýn. Börnin kölluðu þá sæígætismennina.
Um kvöldið kom flóttafólkið til bæjarins Alos. Hafði
það þá gengið um 80 km. síðan kvöldið áður, að það lagði á
stað. Flestir ákváðu að vera þar um nóttina. Þar var þó
hægt að fá sér eitthvað að borða og rúm til að sofa í. En
þó að það mætti heita að Germaine væri að hníga niður af
þreytu, stakk hún samt upp á því, að þær héldu áfram nokkra
km.út fyrir bæinn, svo að þær yrðu framarlega x röð flótta-
fólksins morguninn eftir. Þetta var gert, þær héldu 6 til
7 km. út úr bænum og voru um nóttiná í heyhlöðu, og sváfu í
heyi í fyrsta sinn á æfinni. En þær voru svö þreyttar að
þeim fannst það dásamlega þægilegt, og þær.'sofnuðu óðara
en þær lögðust niður. Germaine svaf vært,'.án þess að losa
svefn alla nóttina, svo að hún'vár und’randi', þegar'hún
heyrði hinar vera að tala um ægilega loftárás, sem þær höfðu
V I L J I N N