Viljinn - 01.02.1942, Blaðsíða 7

- 7 -
heyrt óminn af um nóttina.
Þeim veittist erfitt að komast í skóna þennan morgun,
því að fætur þeirra voru aumir og bólgnir eftir hina löngu
göngu öaginn óður. En hér dugði enginn kveifarskapur, og
eftir stutta stund voru þær úti á þjóðbrautinni að nýju.
Hvílík sjón blasti við þeim: Bærinn Alos hafði verið lagð-
ur í rústir. Það var hræðileg sjón. Kvöldið áður var það
bær með húsum, búðum, strætum og torgum, en nú var það allt
ein rúst, sem þykkan reykjarmökk lagði upp af. Kú skildi
Germaine að það var Guð, sem hafði vakið þá hugsun hjá henni
kvöldið éður, að þær skyldu vera í hlöðu um nóttina í stað
|þess að staðnæmast í bænum með hinu fólkinu. Já - þær höfðu
verið í skuggga vængja hans.;
Þennan dag gekk ferðin hægara en daginn áður. Frá kl.
6 um morguninn til kl.3 í eftirmiðdag hafði þeim aðeins mið-
að éfram um rúma 30 km." Þeir. höfðu haft með sér fataböggla
eða annan farangur, urðu nú að skilja-.allt slíkt eftir með—
fram veginvim, því að ómögulegt var að bera það lengur. Fólk-
ið hafði vonað, að minna-mundi verða um óvinaflugvélar en
daginn áður, en reyndin varð .sú,. að þær voru enn þá fleiri,
og þótt ætla rnætti, að það hefði farið að venjast flugvél-
unum, gerði hinn ískaldi ótti stöðugt vart við sig, er þær
nélguðust.
Flóttafólkið kom til Tornai um miðjan eftirmiðdaginn,
Þessi bær liggur nærri landamærum Belgíu og Frakklanös, og
það var einmitt bærinn, sem flóttafólkinu hafði verið sagt
að flýja til. Hann leit vel út. Strætin voru breið, bygg-
ingarnar fagrar og brýrnar af nýjustu gerð. Allir voru þakk-
látir fyrir að hafa náð ákvörðunarstaðnum sly’salaust. Nú
var farið inn á hótel og pöntuð mjólk og.brauð, en einmitt
þegar komið var að borðunum, var gefið loftárásarmerki.
Hvað voru flugvélarnar að vilja til þessa bæjar, sem fólki
hafði verið sagt að flýja til, til að leita sér öryggis?
Allir flýttu sér í kjallarann, nema Germaine og fjölskylda
hennar, þær sátu kyrrar, því að þær voru yfirbugaðar af
þreytu. Nú var gefið nýtt hættumerki, sem sýndist bera. vott
um ennþá meiri hættu en áður. Litlu seinna heyrðist hin
vel þekkta suða flugvélanna, sem bar vott um, að þær voru
alveg yfir höfði fólksins, Þá flýttu þær sér að sameinast
hinu fólkinu í kjallaranum, og næsta hálftíma heyrðist
V I L J I N N