Viljinn - 01.02.1942, Blaðsíða 8

- 8 -
þeim sem heimurinn væri að molast sundu'r yfir höfðum þeirra.
Það rar sem jörðin og veggirriir í kring um fólkið léki á
reiðiskjálfi, og hávaðinn var ólýsanlegur. Fólkið hélt
höndum fyrir eyru sér og hjóst við, að húsið mundi hrynja
yfir það á hverri stundu.
Þarna sat það í rúmlega hálfa'klukkustund, og hélt að
hver mínúta, sem leið, yrði hin síðasta. En að lokum varð
allt hljótt aftur, og lúðrarnir gáfu til kynna, að hættan
væri liðin hjá. Þegar komið var upp úr kjallaranum, blasti
við ömurleg sjón. Tuttugu og fimm flugvélar höfðu verið að
verki og höfðu breytt hinum fagra bæ í ömurlegustu rústir.
Öðrum megin við hótelið stóð hús í ljósum loga, og þar sem
áður hafði staðið stórt og mikið hús hinum megin við það,
var nú aðeins stór dyngja af grjóti og cementi.- ..Úti á göt-
unni var bifreið í björtu báli, ökumaðurinn'l:á skammt frá
örendur. Fyrir hálfri klukkustund' hafði staðið feikna hátt
hús hinum megin við götuna, nú Var það horfið-
Með yfirnáttúrlegum hætti, semenginn skildi, hafði
Hótelið ekki sakað að öðru leyti en því, að gluggarnir
höfðu gefið eftir fyrir loftþrýstingnum. "í skugga vængja
hans", hvíslaði Germaine með sjálfri sér.
Fólkið eá nú, að hér gat það ekki dvalið. Það voru
aðeins fáir km. til landamæranna. Það ákvað því að halda
áfram til Frakklands, þar mundi það vera öruggt. Aðeins að
brúin — en vissulega hafði verið gerð loftárás á brúna
líka, svo að það rnundi ekki komas't yfir fljótið. Það flýtti
sér að fá sér upplýsingar, og komStað raun um, að brúin,
sem það hafði nýlega farið ýfir, hafði verið sprengd í loft
upp, en að brúin, sem það þurfti nú að fara yfir, var óhreyfð
Vissulega hlaut það'áð vera forsjónin, sem greiddi götu
þess. Það hraðaði sér sem mest mátti verða að komast yfir
ána, og hólt svoþreytulega áfram.
Klukkan sjö um kvöldið náðiþað frönsku landamærunum.
Kraftar þess voru nú að þrotum kömnir, og það blátt áfram
dróst áfram að næsta húsi, en það var hér um bil 100 metra
frá landamærunum. Nú var það komið til Frakklands, nú var
það öruggt, nú gat það stansað og hvílt sig yfir nóttina.
Roskinn bóndi kom til dyranna, og með nokkrum eftirtölum
leyfði hann fólkinu að leggja sig'á eldhúsgólfið. Það var
steingólf, hart og kalt, og það hafði aðeins tvö teppi með se'
{Frh.)
7ILJIM