Viljinn - 01.03.1942, Blaðsíða 7

- 7 -
borinn burb á börum. Það ..var af öllum álitið að vera hið
mesta kraftaverk, að lest flóttafólksins hafði sloppið, án
þess að bíða neitt verulegt tjón.
Svo var lagt upp í ferðalag, sem tók marga langa daga
og nætur. TJndir venjulegum kringumstæðum tekur það aðeins
24 klukkustundir að ferðast í járnbraut yfir Frakkland frá
norðri til suðurs, en hér var um óvenjulegt ferðalag að ræða.
Lest flóttafólksins lagði langan krók á hala sinn og fór alla
leið vestur að strönd Atlandshafsins. Á þessu ferðalagi var
flóttafólkinu aðeins tvisvar sinnum gefinn matur. Börnin
fengu þó tvær aukamáltíðir. Eitt sinn, er lestin nam staðar,
comu sjálfboðaliðar frá Ráuðakrossinum, og útbýttu dósamjólk
rog súkkulaði til barnanna. Og í Bordeaux komu góðgerðasamar
konur á járnbrautarstöðina og kölluðu: "Eru nokkur börn hér?
Hvar eru börnin?" Og þær gáfu þeim mjólkurflöskur og stóra
böggla með brauði og osti. Flóttafólkið tók á móti þessxim
velgjörðum með þakklætistárum.
Að lokum endaði hið lahga ferðalag í héraðinu Ariege í
suðvestur horni Frakklands, þar sem fólkið var öruggt og langt
burtu frá hættunni. En þjáningar'hinnar liðnu viku höfðu
sett merki sitt á andlit þess- Augu barnanna endurspegluðu
nú ótta, sem ekki hafði sést þar áður. Andlit ungu stúlkn-
anna voru hrukkótt eins og andlit gamalla kvenna. Germaine
var Jaér'um bil óþekkjanleg. Kringluleyta, róða andlitið henn-
ar var nú fölt og grátt og alsett djúpvim hrukkum. Hún vah
mögur og óstyrk, og í fleiri mánuði var hún svo taugaveikluð,
að hún hrökk við svo að segja við hvert hljóð, sem barst henni
til eyrna.
ggL 1
™n
Þetta gerðist í maí mánuði árið 1940- Að nokkrum mánuð-
liðnum, lagði fjölskylda Germaine aftur á stað til Belgíu,
n sjálf var hún kyr í Frakklandi til þess að gerast nemandi
í skóla þar. Evöldið eftir að hún kom í skólann, las hún
-eftirfarandi fregn í dagblaði: "Frönsk vöruflutningalest
rekst á belgíska flóttamannalest. Fimmtán manns farast -
fimmtíu særðir."
Var það mögulegt! HÚn flýtti sér að kynna sér einstök
atriði. Já, það var einmitt lestin, sem fólkið hennar hafði
farið með. Hvað gat hún gert? Hívernig gat hún aflað sér upp-
lýsinga, eða fengið fréttir að heiman? Ekki þýddi að skrifa,
V I L. J I N N