Viljinn - 01.03.1942, Blaðsíða 8

— 8 *TÍ
því að póstsambandinu milli þessarra landa hafði verið slit-
ið fyrir mánuði síðan.
Rauði Krossinn - þar var möguleikinn. HÚn gerði fyrir-
spurn gegn urn Rauða Krossinn, og komst að raun um "það, nokkr-
um Tikum seinna, að fólkið hennar var ekki meðal þeirra, sem
fórust eða særðust. Það hafði komist heim slysalaust. Ileira
fékk'hún ekki að yita, Hún veit ekki, hvort Ransbeck eða
heimili hennar er uppistandandi. Hún veit heldur ekki,
hvort faðir hennar eða bræður komu nokkru sinni heim aftur
úr stríðinu. En hún er full trúar og djörfungar, því að hún
hefur sett traust sitt til Guðs, og hún veit, að hann mun
’ ávallt varðveita hana "í skugga vængja sinna", á
, - • Endir —
SÖNN EEGURÐ. Flestir vita, að "þáð er ekki andlitslag, lit—
arháttur eða vöxtur, -sem mest hafa að segja,
þegar dæmt er um manngiíd:i, eínhvers. - Það er aðallega hugar-
far vort, hjartað, skaplyndið, sem veitir fegurð eða lýtir,
einkum þó andlitið. Auga, sem ljómar af gleði yfir að sjá
■þig aftur, getur verið þér svo fagurt, að |)ú gleymir bví
aldrei, og háðslegt bros á vörum manns yfir þrautum annarra
getur haft þau áhrif-, að þ)ér sýnist j-afnvel fegursta andlit
vpra ljótt." Réynslan sannar, að yti^a útlit hefur minna að
segja með tilíiti til fegurðarinnar, 'héldur en innrætið,
^éss vegna ættum vér að vera kostgæfnir í því, að innræta
sjálfum oss göfugt hugarfar. Það er ekki þar með sagt, að
vér skulum vanrækja hið ytra, en vér megum ekki fylgjast
með tilraunum nútímans til að vera skínandi skel, þar sem
kjarninn ervisinn og vanræktur.
ÞVÍ ER EINS VIRIÐ' með sannar dyggðir og ilmjurtir. Sa
sem ber þær á sér, veit varla af þeim sjálfur,, því að hann
er orðinn ilminum svo vanur.
t
MARGIR ÞYKJAST of góðir til að bera uppgjafaföt nágranna
síns, en ekki þykir þeim minnkun að taka upp ósiði hans.
SÍAÐIR HLIJTI mannsæfinnar gengur oft til að losast við
óvana og yfirsjónir, sem menn gjörðu sig seka í fyrri hluta
æfinnar.
V I L J I N N