Viljinn - 01.10.1942, Blaðsíða 3

- 3 -
manna, ætti að knýja' hina ungu til starfa. Söfnuðurinn
reiðir sig á hinn mikla her æskumanna og krenna, og hvatn-
ing hans til 'þeirra er að þeir hertýgi sig betur en nokkru
sinni fyrr til þess að flytja Aðventboðskapinn til endimarka
heimsins í þessari kynslóð. Enda þótt Guð hafi sýnt, hvaða
■þátt kristin æpka muni eiga í því að ljúka við verk hans ó
jörðinni, verður þó hver einstaklingur sjálfur að ákveða,
hvort hann verður með í að uppfylla bahn spádóm.
Æskuarin er tími ákvarðana, og b®r ákvarðanir, sem þá
eru teknar, gera vanalega út um örlög manna. 1 æskuárunum
er samviskan viðkvæm, það tekur sinn tíma að herða hana.
Hins vegar veitist beim, sem eldri eru, oft erfitt að heyra
rödd hennar. Guð glímir við .okkur á morgni ævi okkar.
ðhrekjandi sönnun bess að svo sé, er það, að langsamlega
flestir þeirra, sem trúaðir eru, hafa orðið fyrir andlégri
vakningu í æsku. Sá, sem lætur b©nnan kafla æfi sinnar
líða, én þess að ákveða að gefast Guði, tapar þeim tíma,
sem sérstaklega er ákveðinn til þess að minnast skapara
síns-. Þó að Guð taki fúslega á móti okkur ó hvaða aldri sem
er, óskar hann sér í lagi, að við gefumst honum í æsku, svo
að við megum njóta blessunar hans alla æfi, og verða til
sem mestrar blessunar x bjónustu hans.
Æskufjör og styrkleiki, sem helgað er Guði, framkvæmir
kraftaverk fyrir hann. Þeir, sem eldri eru, hafa sitt
hlutverk að vinna, og þeir eru ekki síður nauðsynlegir í
verki Guðs, en hinir ungu. En kraftur sá, sem sigrar heim-
inn fyrir Guð, er eldfjör og styrkleiki æskunnar. Hinir
eldri geta verið róðgjafar, þeir geta uppörvað og veitt
efnalegan stuðning, en hinum þungu byrðum er aðallega lyft
af þeim, sem hafa kjark og styrkleika æskunnar.
Það er engin hætta á seinlæti eða deyfð til þjónustu
hjó þeim, sem virkilega er í samfélagi við Guð. Æskan álít-
ur sig aðeins að vera þjón, og hún helgar sig fúslega verð-
ugu málefni.•
"Með hliðsjón af hinni háleitu köllun sinni ætti æskan
meðal vor ekki að sækjast eftir skemmtanalífi, eða lífi, sem
lifað er til þess að þóknast sjálfum sér. Frelsun sólna
ætti að vera sú hvöt, sem knýr hana til starfa. 1 þeim
krafti, sem Guð gefur þeim, ættu þexr að vinna bug á hverjum
V I L J I N N