Viljinn - 01.10.1942, Blaðsíða 4

- 4 -
vana, sem heldur 'þeim niðri og hneppir þá í fjötra. Þeir
eiga aft yfirvega vel vegu sína og minnast þess, áð þeir
láta eftir sig spor, sem aðrir fylgja...,, Verk Guðs vinn—
ur stöðugt framgang, og við verðum að hlýða boðinu: Áfram!
Það er þörf á ungum mönnum og konum, sem ekki beygja sig
fyrir kringumstæðunum, heldur ganga meft Guði, biðja mikið
og sækjast til hins ýtrasta eftir öllu því andlegu Ijósi,
sem hægt er að fá." E.G.W.
Kristin ffiska! Nú er tími til þess að nota hvert tæki-
færi til undirbúnings undir að vinna mikið verk fyrir Meist-
arann. Verk Guðs á jörðu hefur enn þá ekki náð hámarki
sínu. Við trúum því, að bestu dagar þess fari í hönd, dagar
er ffiska safnaðarins safnar inn uppskeru í ríkum mæli fyrir
Meistarann.
Búðu þig nú þegar undir að gera þitt í því verki.
»
C. Lester Bond.
(Deildarstj. General Conf. S.D.A)
HVAÐ IIAI'IN VILDI VERÐA Þaft kom einu sinni fyrir við vor-
próf í skóla, að börnin voru prófuð
í biblíusögum, og komu þau þá upp í sögu Abrahams, forföður
Gyðinganna. - Eins og þið vitið, hafði Drottinn sagt við
Abraham: "Eg raun blessa þig og blessun skaltu vera."
Þegar kennarinn var búinn að spyrja börnin, spurði hann
þau hvert fyrir sig á eftir, hvað þau vildu vera.
Þau voru nú öll á einu máli um það, eins og nærri má
geta. Eitt vildi vera hermaður, annað sjómaður, þriðja bak-
ari, fjórða saumakona o.s.frv. Af þessu sá kennarinn hvað
helst vakti fyrir hverju þeirra um framtíðina.
En að lokum spurði' kennarinn dreng, sem hét JLrni, og
var mjög óframfærinn: "Hvað vilt þú verða, JLmi litli?"
irni hugsaði sig dálítið um en sagði síðan: "Eg vil
helst af öllu verða til blessunar,"
Þetta svar líkaði kennaranum best, og hin börnin fundu
líka, að þau hefðu átt að svara eins, því að í hverri stöðu
og starfi ríður umfram allt á því, að vera til blessunar,
eins og Abraham var.
V I L J I N N