Viljinn - 01.10.1942, Blaðsíða 7

- 7 -
2, Þú ert eigingjarn. Við höfum okkar eigin óskir,
og er við fáum þær ekki upp-
fylltar, fyllumst við gremju líkt og illa vanin börn. Það
er aðeins ein lækning við vonbrigðum, sem eiga rót sína að
rekja til eigingirni, en hún er sú, að við temjnm okkur að
láta óskir okkar og áform meira snúast um aðra - minna um
okkur sjálf.
Til er saga um ameríkska sagnfræðinginn Napier, sem
skýrir það, er hér hefur verið sagt: Eitt sinn, er Napier
var á leið heim til sín, hitti hann fimm ára gamla telpu,
sem stóð grátandi yfir brotinni könnu, er hafði dottið úr
höndum hennar þegar hún var að færa pabba síntim kaffi, Hún
sagði ÍTapier að hún gréti vegna þess, að hún rnundi fá refs-
ingu, er hún kæmi heim, fyrir að hafa brotið könnuna. Er
hún sá hluttekningu Napiers, var sem vonargeisla brigði
fyrir í aúgum hennar. Hún horfði upp til hans og sagði:
"En þú getur sett hana saman?" Hann sagði henni að það væri
ómögulegt, en að hann gæti gefið henni andvirði könnunnar,
og fyrir það gæti hún keypt nýja könnu. Hann tók upp
pyngju sína til þess að gefa henni aurana, en komst þá að
raun vim, að hún var tóm. Þá lofaði hann litlu stúlkunni
því, að daginn eftir skyldi hann mæta henni á sama stað og
tíma og gefa henni aurana, svo að hún gæti keypt nýja könnu.
Telpan hélt heimleiðis hoppandi af gleði, og Napier
hélt einnig leiðar sinnar. En er hann kom heim, lágu boð
fyrir honum að koma daginn eftir og borða miðdegisverð í bæ
nokkrum, sem lá nokkra vegalengd frá heimili hans. Hann
vildi gjarna þiggja þetta boð, því að þar áttu að mæta nokkr-
ir vinir hans, sem hann vildi mjög gjarnan hitta. En hann
ákvað samt að senda boð, að því miður gæti,hann'ekki komið,
því að hann hefði áður ákveðið að gera annað á sama tima.
Þetta gerði hann til þess að litla telpan skyldi ekki verða
fyrir vonbrigðum. - Hugur hans snerist svo mjög \im von-
brigði annarra - í þessu tilfelli barns - að hann var fús
til að setja sína eigin ósk til hliðar. Ef þú sekkur þér
niður í áhugamál annarra, munt þú gleyma þínum eigin von-
brigðum.
3. Vöntun á endurgjaldi. Ef þú vilt eignast vináttu
annarra, verður þú að temja
þér, að vænta ekki mikils endurgjalds fyrir það, sem þú
V I L J I N N