Viljinn - 01.10.1942, Blaðsíða 8

- -8 -
lætur þeim í té. Og þegar ‘þú mætir einhverju, sem ber vott
um þakklæti 'þeirra, taktu "þá á móti því sem einhverju óvæntu.
Ef þú væntir einskis,. munt þú stundum hljóta eitthvað, lát
það vera laun þín, Sá sem hefur valið sér einkunnarorðið!
"Sælla er að gefa en þiggja", mun gefa án þess að hafa
áhyggjur af endurgjaldinu,
Hættan er sú, að við leittimst við að tryggja okkur
vináttu annarra af. eigingjörnum hvötum. sá, sem það gerir,
er dæmdur til að mæta vonbrigðum.. Sá sem útrýmir sjálfs-
elskunni úr eigin brjósti, rnun komast hjá margvíslegum von-
brigðum.
Afstaða okkar. .Við ákveðum sjálf - hvert eitt okkar
hvaða afstöðu við tölcum til þeirra
vonbrigða, sem lífið færir. okkur.
Allir munu kannast við sögtma um Davíð konung. Hann
hafði áformað að byggja Drottni veglegt musteri. En þegar
•til kom, var honum tilkynnt, að hann mætti það ekki, vegna
þess að hann væri hermaðurog hefði úthellt blóði. Hvað
gerði Davíð? Vissulega olli þetta honum sárra vonbrigða,
en hánn reyndi að bætaþau upp með því að leysa annað verk
af hendi til heiðurs þaim Guði, sem synjaði honum um bygg-
ingu musterisins, Þetta verk eru hinir dsamlegu sálmar
hans, sem til eru enn í dag.
Smavaxin tré bogna í stormunum, sem rífa í greinar
þeirra, og þau, sem eru illa rótfest. falla, en hin risa-
vöxnu eikartré standa upprétt og bifast hvergi, hvað sem
á dynur. Þú getur sjálfur ékveðið hvorri trjátegundinni þú
vilt líkjast.
Sumir menn laga sig eftir kringumstæðunum, en halda
annars áfram að settu marki, Þá dreymir ef til vill um
eitthvað, sem er langt burtu, en é. meðan gera þeir sitt
besta þar sem þeir eru,
Péll postuli minntist oft á það, að hann þráði að koma
til Rómaborgar. Þessi þrá byggðist ekki á eigingjarnri
hvöt. Hann var nefnilega sannfærður um það, að hvergi mundi
arðsamara að boða fagnaðarerindið en á miðdepli þess heims,
sem þá var þekktur. En árin liðu, án þess að þessi ósk hans
uppfylltist. Þrátt fyrir það varð Páll ekki beiskur í huga,
nei, hann lagði fram alla krafta sína þar sem hann var.
Langanir okkar gera okkur þá fyrst skaða, er vonbrigðin
(Frh. á bls.10)
viljihk