Viljinn - 01.10.1942, Blaðsíða 11
11 -
+++++•(
++++++
++++
++
-H-
++
+ ++ +
-w+-> + ++
YNGSTTJ LESEN. DURNIR
++++++
++++
++
+
++
++++
++++++
HVEITIKORNID
(Dæmisaga)
Sáðmaður fór út að sá. Hann
gekk fót fyrir fót með séð-
pokann á vinstri handleggnum,
en sáldraði með hægri hendinni sæðinu niður í plægða jörðina
Við hvert fótmál sáði-hann sæði sínu, góðu og vel vöxnu
hveiti, og kornin hrutu úr hendi hans, ultu niður í holurn-
ar og földu sig í moldinni-
Og áfram hélt hann til kvölds, þá var sáðpokinn tómur
og sáðmaðurinn hélt heim til kvöldverðar síns og hvílu.
Það var ofiirlítið hveitikorn, sem lá eitt sér milli
tveggja dökkra og votra moldarhnau'sa. Dimmt og blautt var
í kring um það, og dimmara varð og blautara, því að þokan,
sem legið hafði á vtm daginn, dró sig nú saman og varð að
þéttu náttregni. Það voru allar ástæður til örvæntingar
fyrir veslings hveitikornið. Önnur var æfin, þegar það sat
á háum sessi hnarreist á azinu, er sólin- sýndi því ástar-
atlot, vindblærinn vaggaði því, og vel lá á því eins og
barni á móðurörmum. - já, önnur var æfin. - —
Daginn eftir fór herfið um hveitiakurinn og nú lenti
hveitikornið í svarta myrkri. Mold ofan á, mold undir og
mold á alla vegu. Og ekki minnkaði bleytan. Hveitikomið
var orðið fárveikt. Það ólgaði og verkjaði í iðrum þess.
Vatnið seytlaði inn um hýðið á alla vegu. Það var hvergi
þurr ögn, ekki einu sinni í innyflum þess. _ Dauðinn hlaut
að vera á næstu grösum, — — --
Þá mælti rödd -við veslings yfirgefna hveitikornið, og
röddin virtist koma.úr iðrum.jarðar:
"Óttast ekki, þú skalt ekki fyrirfarast. Lát þú geig-
laust og fúslega líf þitt, þá lofa eg þér sælla Íífi. Dey
þú því að það er minn vilji, þá skalt þú lifa." ^
"Hver ert þú," spurði hveitikornið.
VI L J I N N