Veiðimaðurinn - 01.04.2005, Blaðsíða 24

Greinarhöfimdur með silfurbokka sem fékk líf eins og allir fiskar sem veiddir eru á svœðinu. Allt er gert til að verjast sólinni.
nánast þeir einu sem dveljast á eyjunni fyrir utan starfsfólk.
Hótelið var opnað í desember 1999 en áður var Alphonse
"eyðieyja". Nafn sitt fékk hún eftir frönskum skipstjóra
sem fann eyjuna árið 1730. Einu bílarnir á eyjunni eru tveir
rafmagnsbílar og á þeim er farangur gesta sóttur á flugvöllinn
og gestir ferðast svo um eyjuna á reiðhjólum. Ýmis önnur
afþreying er á svæðinu, svo sem við köfun, siglingu á kanó
eða árabátum, tennis, brimbrettabrun eða bara veiðar frá
ströndinni. Við erum lent í Paradís!
Veiðin er aðallega í lóni við eyjuna St. Francois. Hver
veiðidagur hefst með því að veiðimaður skellir sér í sturtu
undir berum himni og eftir morgunmat, eða um klukkan sjö,
safnast veiðimenn við bátalægið. Þar ráða menn ráðum sínum
um hvert skuli haldið og hver fari með hvaða leiðsögumanni
en tveir veiðimenn eru um hvern leiðsögumann. Veiðum er
yfirleitt hætt um klukkan fjögur og menn komnir heim um
klukkustund síðar, þá býður þeirra dýrindis kvöldverður og
spjall um atburði dagsins.
Lónin eru risastór og lætur nærri að St. Francois lónið
sé jafn stórt Hvalfirði. í þeim eru kóralrif og grynningar
sem fiskurinn kemur upp á í ætisleit en það er þá sem við
reynum að egna fyrir hann.
Búnaðurinn, þ.e. stöng og lína, er ekkert frábrugðinn því
sem við notum hér við laxveiðar, 9-10 feta stangir fyrir línur
8-9. Leiðsögumaðurinn leiðir okkur um rifin sem eru valin
eftir stöðu flóðs, oft í hnédjúpu vatni, og bendir okkur á hvar
fisk er að sjá. Þá er það okkar að egna fyrir hann þannig
að ekki sé kastað of nærri til að styggja ekki en nægilega
nálægt til þess að agnið veki eftirtekt. Flugan er látin
sökkva og leitast er við að draga hana eftir botninum, helst
frá fiskinum. Ef þetta tekst skammlaust þá, oftar en ekki,
tekur fiskurinn og það með slíku offorsi að maður hrekkur
í kút. Línan er bókstaflega rifin út og betra að ekki sé allt
óklárt því ef lykkja er á línunni eða snurða slítur fiskurinn
samstundis þótt notaður sé tuttugu punda taumur, slíkur er
krafturinn.
Baráttan er ekki löng enda er ráðlagt að taka eins fast á
fiskinum og mögulegt er. Ekki má lyfta stönginni eins og við
gerum í laxveiðinni heldur er átakið látið vera beint inn á
hjólið og fiskurinn þreyttur á hjólinu. Það er því nauðsynlegt
að hjólin séu vönduð enda verða þau oft heit af álagi.
Fyrsti fiskurinn sem ég setti í stóð undir öllum mínum
væntingum. Ég var búinn að vera að leita með leiðsögumanni
og hafði kastað á þónokkra fiska en klúðrað öllum tækifærum
til þessa. Margar skötur sveimuðu í kringum okkur og var
gaman að fylgjast með þeim. Af og til sáum við þær grafa
24 Veiðimaðurinn Apríl 2005