Veiðimaðurinn - 01.04.2005, Blaðsíða 66

Suc)ía
55.
aujur Jjerymann
JJœcfdur 20. oÁíóSer 1938
- Dáinn 27. cfesemder 2004
Það þyrmdi yfir okkur félagana þegar okkur barst sú
harmafregn að okkar góði vinur Guðlaugur Bergmann hefði
svo skyndilega verið burt kallaður langt fyrir aldur fram.
Gulli, eins og við kölluðum hann ætíð, var þekktur
athafnamaður og kraftakarl á öllum þeim sviðum sem hann
hafði áhuga á og þau voru mörg. En ekki verða þeir þættir
á hans allt of stuttu ævi raktir hér, til þess eru aðrir betur
færir.
Gulli var veiðimaður af lífi og sál. Hann ólst upp á
bökkum Ölfusár og var ekki hár í loftinu þegar hann hóf
veiðimannsferilinn. Sjálfur sagði hann frá því í bók sinni
"Og náttúran hrópar og kallar" hvernig þeir guttarnir
byrjuðu með færi, litla öngla og korktappa og færðust
svo yfir í bambusstangirnar þegar áræðið óx og það var
einmitt á bambusinn sem Gulli tók sinn fyrsta lax, fallegan
sexpundara. Gulli veiddi síðan víða, seinni árin hvað mest í
Hítará og Norðurá. Allir eiga veiðimenn sér sína uppáhaldá,
hjá Gulla voru þær tvær, en hann sagðist varla geta gert
upp á milli þeirra drottninganna, Norðurár og Víðidalsár.
Gulli var ákafamaður í öllu sem hann tók sér fyrir
hendur og þannig var það í laxveiðinni líka. Honum
leiddist allt hálfkák og gekk til veiðanna með brennandi
áhuga. Á upphafi veiðiferilsins varð hann strax frægur fyrir
veiðikænsku og veiddi manna mest og var stoltur af því að
kunna tökin á maðkveiðinni sem honum fannst ákaflega
gaman að stunda. Við ræddum oft um þann þátt við Gulla
og skiptumst á skoðunum og gaf hvorugur eftir þegar bornar
voru saman aðferðirnar maðkveiði - fluguveiði. Ekki þar
fyrir, Gulli varð einnig frábærlega fær með fluguna svona
eftir því sem þroskinn óx. Það sem hjálpaði þó mest var
hversu glöggur hann var að lesa vatnið og hve vel hann sá í
vatn en það er ekki öllum gefið eins og veiðimenn vita.
Gulli þreyttist aldrei á að innprenta okkur ferðafélögunum
virðingu fyrir hreinni náttúru og varð það í raun hans
hjartans mál eftir því sem árunum fjölgaði að tala máli
náttúrunnar. Hann varð landsþekktur maður fyrir störf sín í
þágu náttúruverndar og verðlaunaður fyrir ásamt Guðrúnu
konu sinni sem stóð þétt við hlið hans á þessum vettvangi
sem öðrum enda leitun að samhentari hjónum.
Þessi áhugi á náttúruvernd ásamt brennandi veiðidellu
varð ekki síst til þess að hann gaf kost á sér til starfa fyrir
Stangaveiðifélag Reykjavíkur. SVFR var svo lánsamt að fá
að njóta krafta hans um nokkura ára skeið. Hann var kjörinn
í stjórn SVFR á aðalfundi félagsins í nóvember 1987. Gulli
lét strax til sín taka í stjórninni og ég (JGB) minnist þess að
þegar hann byrjaði undir minni formensku leist mér ekki
meira en svo á blikuna því strax á fyrsta fundi fór megnið af
tímanum í að hlusta á og móttaka hugmyndir um allt sem
nöfnum tjáir að nefna, svo sem breyttar úthlutunarreglur,
tilboð í ár og vötn og síðast en ekki síst bar hann upp tillögu
um að við hæfum útgáfu á litlu fréttablaði fyrir félagsmenn
og stakk upp á að ritstjórnin yrði skipuð konum og var það
að sjálfsögðu samþykkt samstundis. Þar var komið blaðið
Veiðifréttir sem hefur verið gefið út æ síðan. Þótt hann hafi
byrjað hressilega eins og hans var von og vísa þá sýndi sig
brátt að þarna var kominn frábær félagi og maður sátta sem
reyndist okkur félögum hans í stjórn hinn besti vinur og
stoð í öllum störfum sem tengdust rekstri félagsins. Hann
barðist fyrir auknu markaðs- og sölustarfi og vildi beita mætti
auglýsinganna til að auka sölu veiðileyfa og margt margt
fleira.
Hann var síðan kosinn gjaldkeri stjórnar félagsins 1993 og
gengdi því embætti þar til hann lét af stjórnarstörfum 1995.
Við minnumst Gulla sem öflugs og ötuls stjórnarmanns og
veiðifélaga. Hann var ákafamaður og fylginn sér en um leið
maður sátta og friðar.
Við þökkum honum öll hans góðu störf fyrir SVFR og fyrir
samfylgdina.
Við vitum að nú veiðir hann af kappi í nýjum veiðilendum
á öðrum stað og mun áreiðanlega vel farnast. Reyndar
þykjumst við nokkuð vissir um að hann muni koma við á
bökkum Norðurár í sumar.
Guð blessi minningu góðs drengs. Við vottum Guðrúnu og
fjölskyldu hans okkar dýpstu samúð.
Bjami Júlíusson og Jón G. Baldvinsson
66 Veiðimaðurinn Apríl 2005