Alþýðublaðið - 20.11.1925, Blaðsíða 3

Alþýðublaðið - 20.11.1925, Blaðsíða 3
mmt/mmmmmnmtm Verkameniil Verkakoniirl v érzlíí Vií KjipflaBið! Ritfregn - (Ní.) Oreokln tíí þessarar hnignunar liggur auðvitað fyrst og fremstí þröngtýni akáldsins en ekk< í bví, að hann faefir <aioskorðað sig við svelralífið. I>að hefir verið og verður gullnáma hverju því skáfdf er kann með það að fara. Orsökin ar sú, að aogur hans að nokkrum™ heiðarlegum uudantekningnm frá toidum hafa verið fáfenglleg tilraun til að spyrna á móti broddum nýrr- ar menningar, er hlaut að verða yfirstetkarl hinum gamla tíma. Eigi akat því neitað, að sumt 'aafi slæðet með < þelm strauml, er 'aigl er til holtustu og annað skolast burt. er vel mátti kyrt vera. En G. Fr. hefir aldrei i sogum sinum reynt að grafast fyrlr rætur þeirra melna, né litið méð skilnlngl á rás atburðanna. Hana hafir sóað kjarnyrðum sín» um á ein öíduata og meinlaus- ustu yfirborðsfyrlrbrlgðl dsglegs llfs ott á hlægllegan hátt. Adeil- ur hans hafa snúiat gegn sasmi- legum klæðsburði, hvitu háisifnl, kaup>kenum og sfldarstúlkum, búðarsokkum, barómetrum og gúmmfstfgvé'um. Þetta, sem hér hefir verið sagt, á þvi miður vlð fiestar eSgur G. Fr. og elgi sfsfc-vlð þessar sfðaata sogur hína. Munu þær þó að Inoihtidl og búntngi vera ómerkilegastsr allra ssgna hans. Er at þeim orsökum elgi ástæða tll að vfkja að einstökum ^Hmiíík Hrelns- stangasápa er seld í f ökkum og einstökum stykkjum hj& ðlfum kaupmönn- um. Eogin alveg eins Róð. sogum. >Ráðst5fun rika Stelns« er eina sagan, er fram- bærlleg getur kallast, en þó f jarri þvf að vera Ilstaverk. >Bak við tj*ldið< á ví'ct að vera ádei a á andatrú, en verður áð fjar- stæðri glæpasögu, sem fullkom- lega missir merks. Þessl saga er svo illa skriruð, að furðu gvgnir. Kosnlngin í Krókstjarð- arþorpU á að bregða upp mynd af póiititkum Rfskiftum verka- kvenna. Stiklar hof. þar með mikilli áuægju á klámkendutn hálfyrðum, er hann leggur ræðu konum f munn. Hefði aMkt.orð- bragð orðið til að gera >Bréf tli Láru< óhætt i hásum allra >b*tri borgara«. En vafalaust Te ogfððrið niðuv sett. lO % a slátt gefum við á ðllu veggfóðrl, mm ver/.lunin hisfir, meðan birgðir eod&st. '— Yfir hundrað tegundir að veija úr. Einnig hðíum við afganga áf veggfóðri, 3 tií 6 ráiiur, fyrir háifvirði og minna. Notlð t»kif»rlð! Hf.rafmf.Mti&Ljðs, 'LaagaTOKl 20 B. — Sfoai 830. Spasjaragiidran, verð kr. 3^50, tæst á Bergstaðastrætl 19, oplð kl. 4—7. sofnar morg frúin með þessa bók fhaldiskáldsins undir hötðlnu. Rétt er að t14ta G. Fr* njóta þtss sannmælis, að honum er sýnt um kjarngott og einkennl- legi orðavfil. Ea sérlaiki þesa gerlr það einnig oft og tfðum óeðlilegt eg tilgerðarlegt í munni sogupersóna hans. Myndir hans og Ifkingar f óbundnu og bundna máii eru alt of o ?t endurteknlng hver annarrar eins og soguefnin. Hann getnr t. d. tæpiega skrifað hálfa sfðu eða ortstoku, án þees að koma þar náttmáhan að. Það skal einnig vlðurkent, að G. Fr. hefir sktitað sögur, sera eru <bæði honum og bókment* unum til sóma. Má þar einkum Sdgar Rioe Burroughs: Villi Tarxatt. milli, svo að þeir, sera biða, viti, hvað hinum liður. Hvenær er hægt að leggja af stað?" „Við getum hlaðið vagnana i kvöld," svaraði Campell, »og lagt af stað um klukkan eitt i nótt." „Ágætt!" mælti Smut. „Farðu að mínum ráðum." Hann kvaddi og fór. * * * Þegar Tarzan stökk upp i vafningsviðinn, vissi hann, að ljónið var á hælum sér, og að lif sitt var undir styrkleika viðjanna komið. En hann fann brátt, að ekkert var að óttast; svo transtur var viðurinn. Ljónið öskraði, er það misti mannsins, sem las sig upp eftir viðnum eins og api og upp á borgarvegginn. Nokkrum fetum ueðan við hann var þakið á húsi. Hann stökk þangað og var þá i svo miklu myrkri, aö hann sá ekki augun, sem störðu á hann úr dimmu skoti rótt hjá. En þó hann sæi ekkert, var hann ekki lengi I vafa um, að hann var ekki einsamall; þvi að varla hafðl hann náð fótfestu á þakinu, er ráðist var aftan að honum og sterkir armar gripu um mitti hans. Afstaða Tarzans var 111. Hann var hafinn á loft og borinn að þákbrúninni. Auðséð var, að sá, er greip hann, ætlaði i snatri að losna við óboðinn gest og varpa honum ofan á götuna. Tarzan var ekki í vafa um, að hann myndi limlestast eða deyj'á, en hann var ekki á þvi að láta lifið svo auðveldlega. Fætur Tarzans og hendur voru lausar, en hann gat ekki ney'tt þeirra að gagni. Eina leiðin var að koma þeim, sem hélt honum, af fótunum. Þetta reyndi Tarzan þannig, að hann sveigði sig aftur á bak sem mest

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.