Alþýðublaðið - 24.12.1925, Blaðsíða 6

Alþýðublaðið - 24.12.1925, Blaðsíða 6
6 ALÞÝÐUBLAÐID „Á hann ekki dóttur; hvað heitir hún ?" spurði Þórður ákafur. „Hún heitir Jónína!" anzaði skó- arinn. „Er það ekki lagleg stúlka ?" spurði Þórður aftur. „Það er eins og maður tekur það; hún er með herðakístil," svaraði skóarinn og hálfdró það við sig, því hann vissi ekki vel, .hvað tíl stóð. „En er ekki hjá honum falleg vinnustúlka?" spurði Þórður á-- kafur. Honum var ekki farið að « verða um sel. „Jú; hún er falleg," sagði skó- Jsmiðurinn og rak plukku niður í hælinn að vatnsstígvéli með sann- færingarinnar krafti. „Og hún heitir Guðrún Jónsdóttir," bætti hann brosandi við, því nú vissi hann, hvernig í öllu lá. — — — Þórður lá endilangur á legu- bekknum í herberginu sínu og reykti vindling. Hann horfði á öll bréfspjöldin með léttklæddu stúlkunum og leikkonunum. Það hafði verið hans mesta yndi að Hggja svona og líta á þær. En í dag var eins og gleðin væri beiskjublandin, því hann gat á enga myndina litið svo, að hann sæi ekki um leið spengilega stúíku með fjólublá augu, og þá fundust honum allar stúlkurnar á mynd- unum með herðakistil eins og Jón- ína, dóttir innratrúboðs-söðla- smiðsins. Og hann var að verða dauðuppgefinn á þeim. Síðan hann um daginn hafði séð Guðrúnu, var hátterni hans gerbreytt. Áður fyrr hafði hann hafst við heima mestallan daginn og verið i öllum súkkulaðigildum móður sinnar til að hjala við dætur ráð- herra- og togaraeigenda-frúnna. Þess á milli hafði hann legið uppi á legubekk og verið að gæða sér ásælgætinu úr bókaskápnum. ; En nú var hann úti mestallan daginn og gekk fram og aftur um Þingholtsstræti og smaug við og við i-:n að bakhúsinu góða, alt í þeirri von að verða á vegi Guðrúnar. Það tókst oft á dag, og hann gekk þá alt af í humátt á eftir henni og yrti stundum á hana. En hún leit hvorki á hann né anzaði honum. Prentararnir í Gutenberg voru farnir að hafa auguh á Þórði; hann var orðinn þægileg afþreying fyrir þá í hinu tilbreytingarlitla starfi þeirra. Þess á milli lá hann uppi á legubekkn- um og starði á myndirnar og bar þær saman við Guðrúnu. Hún hafði svo langsamlega betur, og Þórður var nú kominn að þeirri föstu niðurstöðu, að hann væri skotinn í henni. Móðir hans spurði hann einu sinni, hvað hann væri alt af að gera úti í bæ, og því hanri kæmi nú aldrei í súkkulaðið hjá henni. En hann svaraði, að hann hefði svo mikið að gera á skrif- ístofunni. „En þú ert hættur að lesa nokk- uð; þú liggur alt af á dívaninum og delírerar," sagði hún. Þórður var einn af þeim fáu, sem skildu, þegar frú Anna tal- aði tungum. „Ég er að hugsa um mál, sem ég hefi til meðferðar," anzaði hartn. Og svo hafði frú Anna orð á því við Einar riddara, hvað ósköp drengurinn legði á sig. Þórður. lá nú og starði á bréf- spjald með mynd af Venus. Hann tautaði eithvað fyrir munni sér, þaut svo á fætur, þreif spjaldið af veggnum, svo teikníbólan rauk út í horn, reif það sundur og fleygði því í pappírskörfuna. „Hún er með snaganef," Urraði hann. Svo gekk hánn á röðina og tætti spjöldin af veggnum, reif þau og henti þeim og hafði sitt ut á hverja stúlku að setja. Ein varof feit, önnur of digur; ein var útskeif, önnur innskeif; ein var of rjóð, önnur of föl, og allar fundust honum þær hafa ljótar hendur. Hann vó þær á móti Guðrúnu, og þær voru allar léttvægar fundnar. Loks var ekki eftir nema mynd af Norma Talmadge. Hann var að rétta eftir henni höndina* þegar móðir hans kom inn. „Hvað ertu að experimentería ?" sagði frúin alveg steinhissa, en þó hálf-fegin, því henni hafði alt af fundist dubbuðum riddara eins og manni hennar hvorki bera né sæma að hafa slíkar myndir í sínum húsum, þó að Þórður yit- anlega hlyti að ráða I sínu her- bergi. „Ég er að losa mig við þessar hræðilegu herfur," sagði Þórður. Hann var fastmæltari en hann var vanur. En frú Anna vissi lengra en nef hennar náði. Hún vissi það bæði af sjálfri sér og öðrum. Stundum — þá varð náttúran náminu rík- ari, og öll fágunin hvarf af fasi hennar. Og nú óð hún að Þórði og skrækti upp yfir sig: „Ertu skotinn, drengur?" Þórður anzaði engu. Honum fanst það vera sitt einkamál. „Er það dóttir Sigríðar ráð- herrafrúar eða Hallmundar banka- stjóra?" En nú óx Þórði ásmegin. Það var eins og losnaði um einhvern falinn kraft í honum. Hann anz- aði með áherzlu á hverju orði: „Nei; það er Guðrún Jónsdóttir, vinnustúlka hjá Jóni söðlasmið í Þingholtsstræti." Þó að einhver Þúsund-og-einn- ar-nætur loftandi hefði flutt frá Önnu viðstöðulaust úr auðlegð- inni að þvottastampinum gamla á Laugaveginum, hefði ekki getað komið meira fát á hana. Hún var nokkra stund að velta því fyrir sér, hvort hún ætti að láta líða yfir sig eins og hertogafrúin í skáldsögunni, sem hún var að lesa. En hún féll þó frá því. En hitfc varð henni ljóst, að nú varð hún að tala tungum og það svo um munaði. „Hvað heldurðu að hann faðir þinn segi, ef þú ferð að kom- plímentera familíuna með því að dingla við gemeina þénustu- stúlku?" stundi hún. „Og hvað heldurðu að frúrnar hugsi?" „Ég ætla ekki að dingla við hana. Ég ætla að giftast henni, ef hún vill mig, sem varla kemur til," sagði hann og greip um hurð- arsnerilinn. Hann ætlaði að fara ofan í Þingholtsstræti. En um leið og hann vatt sér út, bætti hann við: „sem reyndar er nú tæpast von." Svo fór hann. En frú Anna stóð eftir, sannar- lega, virkilega og verulega mál- laus. Og það var kraftaverk. Það var á aðfangadag. Þórður hafði orðið að fara suður í Hafnarfjörð til að vera þar við f járnámsgerð. Hann hafði reynt að fá einhvern kunningja sinn til að fara fyrir sig, en ekki tekist það, því að þeir voru allir í jólaönnum. Svo fór hann sjálfur.

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.