Vinnan og verkalýðurinn - 15.09.1954, Blaðsíða 16

Einar Kristjánsson:
C óLahsl&tjsl
Eyjólfur gamli beið við sirætis-
vagnastöðina. Hann hafði flýtt sér að
heiman og ekki gefið sér tíma til að
fara í frakka. Þarna stóð hann ber-
höfðaður og frakkalaus og sneri bak-
inu í vindinn. Hann var hár og hold-
grannur. Svipur hans var barnslega
einfaldur. Sinaber hálsinn virtist ná
upp í miðjan hnakka. Honum leiddist
að bíða. Hann var ekki vanur að fara
illa með tímann. Hann leit eftir veg-
inum, en það bólaði ekki á vagninum.
Það var stinningskaldi á austan með
éljagangi. Hann var að vona að vagn-
inn yrði kominn, áður en nýtt él
steyptist yfir. Stöðin, sem hann beið
hjá var ekki annað en símastaur við
^egarbrún á bersvæði.
Élið var að koma. Hann var að
hugsa um að seilast í vasann eftir
tóbaksdósinni Það var hann vanur
að gera, þegar vanda bar að höndum,
þó hann væri að enda við að fá sér í
nefið. Tóbakið var hans huggari. Það
var raunar miklu meira. Það var
þjónn og innsiglari, sem lokaði gleði
hans inni í minningaheimi hans.
Þess vegna var svo notalegt, að grípa
til tóbaksins.
Það var margs að minnast: Tæplega
tvítugur byrjaði hann að taka í nefið.
Þá var hann við sjóróðra. Þegar hon-
um var skipað að taka við stýrinu í
brimlendingu, tók hann duglega í
nefið, áður en hann settist við stýrið.
En svo ekki aftur fyrr en báturinn
var kominn hátt á land og farið að
gera að fiskinum.
Einu sinni seldi hann fisk á torgi
ásamt mörgum öðrum fisksölum, sem
skröfuðu við hann og sögðu honum
skemmtilegar sögur af sér og öðrum
meðan þeir drukku standandi úr
kaffibrúsunum. Fínasta frúin, sem
kom á torgið, keypti af honum. Hin-
ir fisksalarnir sögðu, að þetta væri
frægasta kjaftakerling bæjarins, hefði
fjórar vinnukonur og kæmi sjálf á
torgið til þess að vita, hvað talað
væri. En því vildi Eyjólfur ekki trúa.
Frúin kom til þess að kaupa af hon-
um. Það var hann viss um. Hún tal-
aði svo blíðlega við hann. Hún trúði
honum fyrir því, að hún hefði nokkr-
ai vinnukonur, en þær væru úr sveit
og hefðu ekki vit á fiski. Eyjólfur var
vanur að velja fyrir hana bezta og
fsllegasta fiskinn og geyma henni
hann. Og þegar hún kom, tók hann
fiskinn, tilbúinn að reka vírinn gegn-
um hann og sagði: Má ég reka í hann
frú? Rektu bara í hann, Eyjóifur
minn, sagði frúin.
Hinir fisksalarnir hlóu að þessu
eins og vitlausir menn. Þetta var svo
fram úr skarandi fyndið. En Eyjólf-
ur brosti í laumi, dró annað augað
í pung og fékk sér í nefið.
Einuu sinni hafði hann þjáðst mikið.
Hann var staddur í lúkarnum á Blá-
hvalnum. Hann var að vakta bútinn,
sem var bundinn við landfestar. Það
var svartamyrkur í lúkarnum, þegar
hann kom niður. Hann ætlaði að
kveikja ljós, þegar einhverjir óvið-
komandi menn komu út úr myrkrinu
og heimtuðu að fá að vera í friði til
þess að drekka og dufla. Eyjólfur
102
VINNAN og verkalýðurinn