Vinnan og verkalýðurinn - 15.09.1954, Blaðsíða 17

sagði, að lúkarinn á Bláhvalnum væri
ekki nein andskotans svínastía, að
lúkarinn hefði á sér gott orð. En ó-
kunnugu mennirnir réðust á Eyjólf
og' börðu hann. Þetta voru fylliraftar
og skækjur. Eyjólfur féll í öngvit.
Hann vissi ekki af sér í marga tíma.
Þá var kominn dagur. Hann lá í
koju sinni með heftiplástur fyrir nös-
unum. Hann gat ekki einu sinni and-
að gegnum nefið hvað þá heldur feng-
ið sér neftóbak. Hann reyndi að rífa
plásturinn dálítið frá annari nösinni
og troða í hana tóbaki. En það vildi
ekki ganga nógu vel. Plásturinn var
fastur og sár mikið á nefinu. En þá
bað hann matsveininn um tappatog-
ara til þess að bora gat á plásturinn.
Svo saug hann blessað tóbakið upp í
aðra nösina. Þá leið honum vel.
Það var mikill vandi fyrir Eyjólf
að rétta úr bakinu og pústra andartak
án þess að verkstjórinn færi að blanda
sér í málið í vegavinnunni. Það var
ekki annað en að taka upp tóbaks-
dósina. Einu sinni var hann hjá mjög
vinnuhörðum verkstjóra. Menn máttu
ekki einu sinni líta upp. Ef einhver
reyndi að rétta úr bakinu og pústra,
var hann rekinn heim. Þrælsóttinn lá
eins og mara yfir verkamönnunum.
En Eyjólfur rétti úr bakinu og pústaði
andartak, án nokkurs þrælsótta Og
þegar verkstjórinn kom til hans rétti
Eyjólfur honum dósina- og sagði: Nú
er ég með blauta tóbakið góða. Verk-
stjórinn fékk sér í nefið hjá Eyjólfi
og talaði við hann um veðrið. Og
svo fóru allir verkamennirnir að taka
í nefið.
Einu sinni í stormi og stórsjó fór
Eyjólfur við annan mann upp á dekk.
Þeir áttu stýrisvakt. Allt í einu hófst
félagi Eyjólfs á loft og sá Eyjólfur
eftir honum hvar hann fauk eftir
bárufaldinum og hvarf í djúpið. Og
eins og hendi væri veifað tók Eyjólf
einnig út, það var eins og að bátur-
inn hefði snögglega kippzt undan
honum, og lá Eyjólfur í sjónum. Ald-
an sogaði hann frá bátnum. En það
undarlega skeði að næsta alda skol-
aði honum aftur um borð. Skipstjór-
inn, sem sá til þeirra út um stýris-
liúsið náði til Eyjólfs og dró hann í
skyndi inn í stýrishúsið. Hinn maður-
inn týndist. Það fyrsta, sem Eyjólf-
ur gerði þegar inn í stýrishúsið kom,
var að fá sér ærlega í nefið.
En hvernig var það þegar hann festi
ráð sitt og presturinn las yfir hjóna-
efnunum og gaf þau í heilagt hjóna-
band?
Þá hafði hann komið tóbaki fyrir í
vasaklútnum sínum og þóttist vera að
þurrka sér um munninn en laumaði
tóbaki upp í aðra nösina meðan prest-
urinn las upp úr biblíunni. Tóbakið
var lífsnauðsynlegt fyrir Eyjólf ekki
síður en hið heilaga orð, hann var svo
feiminn og taugaóstyrkur .......
Ha? Hvar var tóbaksdósin? Hún er
ekki í vasanum? Hann, sem var vanur
Framhald á bls. 108
Vinnan og verkalýðurin er eina islenzka
timaritið um verkalýðsmál. Kernur út
sex sinnum á ári. Kostar 40 kr. á ári
fyrir fasta kaupendur. í lausasölu 10 kr.
heftið. Afgreiðsla og ritstjórn er á
Skólavörðustíg 19, simi 7000. Heima-
sirnar: Jón. Rafnsson ritstjóri 81077,
Björn Bjarnason form. Utgáfufélags al-
þýðu 6297.
VINNAN og verkalýðurinn
103