Vinnan og verkalýðurinn - 15.09.1954, Blaðsíða 19
FriSaröflin i sókn, þrátt fyrir allt
í lok síðari heimsstyrjaldarinnar voru nöfn hinna þriggja stóru, þ. e. a. s.
höfuðleiðtoga Sovétríkjanna, Stóra-Bretlands og Bandaríkja N.-Ameríku a
vörum hvers manns. Og það var að vonum, því hér áttu í hlut fulltrúar stór-
veldanna þriggja, sem leiddu til sigurs baráttu mannkynsins gegn nazismanum.
— Myndin, sem hér er birt af tveim hinna þriggja stóru, eftir dag þeirra,
rifjar ekki aðeins upp nöfn þeirra tveggja manna, sem talið er að hafi átt
meir en nokkrir aðrir tveir menn þátt í að skipuleggja lokasigurinn yfir naz-
ismanum og friðinn að stríði loknu. En samstarf og niðurstöður þessara þjóð-
arleiðtoga voru m. a. byggðar á þeirri sannfæringu beggja, að tvö ólík þjóð-
skipulagsform gætu búið í friði hlið við hlið í heiminum og hægt væri aö
leysa öll ágreiningsmál milli þjóða á friðsamlegan hátt með samningum, ef
einlægur friðarviljí
beggja aðilja væri til
staðar.
Hér skulu ekki
rakin kjörorð og fyr-
irheit, sáttmálar né
lög þau, er Samein-
uðu þjóðirnar grund-
völluðu stofnun sína
á varðandi frið, fram-
farirfarir, aukið lýð ■
ræði, mannréttindi o.
s. frv. En erfitt mun
annað en viðurkenna,
að eftirmanni Stalíns
og stjórn hans hafi
farizt vel fram-
kvæmd hinnar mörk-
uðu stefnu fyrirrenn-
ara síns. A síðustu
árum hafa Sovétríkin
sem fyrr átt frum-
kvæðið að hverri
friðarráðstefnunni
eftir aðra til að girða
fyrir vopnuð átök og
stilla til friðar þar
sem logað hafði upp
úr. Er í því sambandi
skemmst að minnast Berlínarráðstefnunnar og síðan Genfarráðstefnunnar.
Því miður verður ekki sagt hið sama um eftirmann Roosevelts forseta.
Með fráfalli hans virðist öllu, sem máli skiftir, hafa verið snúið á haus. Tru-
man lét það verða eitt af sínum fyrstu verkum að veifa kjarnorkusprengj-
unni framan í bandamennina frá stríðsárunum, einbeita tækni þjóðar sinnar
á herbúnað og stofna hernaðarbandalög gegn alþýðuríkjunum í Evrópu og
Asíu. Og þegar hann undir lok valdatíma síns virtist vera að koma auga á
glapræði sitt, tók annar við honum lakari. Því ber þó að fagna, að gegn stríðs-
búnaðarhamförum Bandaríkjaauðvaldsins vaxa með degi hverjum samtök
friðaraflanna. Jafnvel auðvaldsstjórnir Evrópuríkja hafa í seinni tíð stungið
fótum við leiðsögn ameríska auðvaldsins, eins og Genfarráðstefnan leiddi
bezt í ljós. Sókn friðaraflanna í heiminum hafa engir frekari ástæðu til að
fagna en vér íslendingar.