Vinnan og verkalýðurinn - 15.09.1954, Blaðsíða 21
stúlkna, sem kveður svo á, að mat-
reiðslustúlkur skuli „að öðru leyti“ en
því sem snertir kaup og vinnuskilyrði
„njóta sömu réttinda og verkamenn í
vega- og brúargerð ríkissjóðs, að því
leyti sem samrýmst getur umgetnu
starfi þeirra“, eins og þetta er orðað
þar“, en þetta les Þórunn orðrétt upp
úr vélrituðu plaggi, sem þarna er við
hendina.
Þú hefur þó vænti ég ekki tekið
svona trakteringum með þökkum?
„Nei, það gerði ég auðvitað ekki. Ég
sneri mér að sjálfsögðu strax til stétt-
arfélags míns á staðnum. Og er
skemmst frá því að segja, að þegar
félagsstjórnin fékk ekki að gert, þrátt
fyrir ítrekaðar tilraunir, sneri hún sér
til Alþýðusambandsins með málið. —
Síðan eru nú liðin tvö ár eða meira.
A þeim tíma hef ég þrásinnis átt tal
við æðstu trúnaðarmenn þess og
loks fengið þaðan lögfræðilegt goð-
svar, er skilja ber á þann veg að
ekkert sé hægt að gera í málinu.“
Nú — og hversu lízt þér þessi lausn
málsins?
,,Ég verð að segja, að ekki þykir
mér vel róið að framan í heildarsam-
tökum okkar nú, ef svona er haldið
þar á fleiri málum. Það er út af fyrir
sig slæmt fyrir einstaklinginn að vera
beittur óréttinum. Hitt er þó alvar-
legra, að með því að líða atvinnurek-
endum svona yfirtroðslu á samnings-
bundnum rétti verkafólks er verið að
gefa alvarlegan höggstað á allri
verkalýðshreyfingunni og varpa fyrir
fætur atvinnurekenda þýðingar-
miklum verðmætum, sem kostað hafa
verkalýðinn áratuga baráttu að á-
vinna sér. Verkalýðsfulltrúar, sem
þannig rækja trúnað sinn“, segir Þór-
unn að lokum, „eru sem verkalýðs-
fulltrúar ekki á réttri hillu í miðju
allsherjarsamtakanna, að mínu áliti,
og ættu að fá sem fyrst lausn frá
störfum.“
★
Þannig fórust Þórunni orð, — og
munu áreiðanlega margir geta tekið
undir með henni í þessu efni.
J. R.
Þessi mynd er af Unu Jónsdóttur
skáldkonu í Vestmannaeyjum. Hún
er mörgum kunn um allt land af
vísum sínum og kvæðum. En hvergi
eru vinsældir hennar slíkar og þar
sem hún þekkist bezt sem sé í Vest-
mannaeyjum. — Una varð sjötug í
fyrra.
VINNAN og verkalýðurinn
107