Vinnan og verkalýðurinn - 15.09.1954, Blaðsíða 22

Það er víst ekki ofsögum sagt af því hvc
þeir austantjaldsmenn útjaska konum sín-
um við alls konar útistörf. Hér á myndinni
sézt ein og virðist bera okið furðu vel.
Tóbaksleysi
Framhald af bls. 103.
að hafa tóbaksdósirnar í hægri buxna-
vasanum undir tóbaksklútnum? Nei.
Hann fór í hinn vasann. Nei, ekki
heldur. En nú kom strætisvagninn.
Hann fór inn í vagninn. Hann þreif-
aði eftir buddunni. Ha? Buddan var
ekki heldur í vasa hans? Strætisvagn-
stjórinn, sem var allra almennileg'ast
náungi, sagði honum að fá sér sæt.,
meðan hann væri að leita að pen-
ingunum. Nei, hann var ekki með
neina peninga á sér. Hann sneri við
öllum vösunum. Ekkert tóbak, engir
peningar. Bílstjórinn tók krónu pen-
ing úr gólfinu og sagði: Þú hefur víst
misst hann á gólfið. Eyjólfur hélt á-
fram að leita að tóbakinu en varð
einskis vís. Mikið var hann óánægður
með lífið. Hár hans var hrímað af
elli. Augu hans voru sljó og blóð-
hlaupin og það rann vatn úr þeim. En
hann hafði snoturt nef, þrátt fyrir
allt það tóbak, sem búið var að troða
í það á langri ævi. En það var á því
sultardropi. Og hann saug hann upp
í nefið, ef ekki var hægt að koma því
við, að nota vasaklút.
Hann sat þarna í vagninum eins og
steingervingur og hafðist ekki að.
Hann hafði gefizt upp á því að leita
að dósinni. Og nú strauk hann hönd-
unum um grátt skeggið og starði
raunalega fram fyrir sig.
Það leið klukkutími, tveir tímar.
þrír tímar og enn sat Eyjólfur gamli
i vagninum. Vagn(stjÓ3.'ann fór að
gruna, að ekki væri allt með felldu
hjá þessum gamla manni.
Hvert ertu að fara? spurði vagn-
108
VINNAN og verkalýðurinn