Vinnan og verkalýðurinn - 15.09.1954, Blaðsíða 23

stjórinn. Þögn. Ekkert svar. Eyjólfur
gamli þuklaði á vösunum og reyndi
svo að brosa.
Hvert ertu að fara? endurtók vagn-
stjórinn.
Áttu ekki í nefið, spurði Eyjólfur
gamli blíðlega eins og hann væri að
biðja vagnstjórann um að hlífa sér við
nærgöngulum spurningum.
Nei, ég nota ekki neftóbak.
Nokkrir farþegar stigu inn í vagn-
inn. Eyjólfur gamli gat ekki setið á
sér að biðja einhverja þeirra um í
nefið. En allt kom fyrir ekki. Enginn
af þessum farþegum tók í nefið. Vagn-
inn fór af stað og stanzaði við nýja
farstöð. Farþegar fóru og komu.
Áttu í nefið? spurði Eyólfur.
Ég? í nefið? 12 ára gömul? Sá er
galinn.
Nú fór vagnstjórinn að láta málið
tii sín taka. Plann spurði Eyjólf gamla
aftur, hvert hann væri að fara, en
Eyjólfur virtist ekki vita það.
Hvar áttu heima? spurði vagnstjór-
inn.
Nú fór málið að vandast fyrir Eyj-
ólfi gamla. Fortíð hans, sem hafði
verið honum ljóslifandi áður en hann
steig upp í vagninn, var orðin að
svartamyrkri. Hann vissi ekki, hvert
hann var að fara, hann vissi ekki,
hva.t' hann átti heima. Hann vissi ekk-
ert um fortíð sína og nútíð. Hann
reyndi að brosa framan í vagnstjórann
og biðja um í nefið. Vagnstjórinn var
■
ÉÉIÍifi!
.
/.Á-k ■ 'A '
‘'JE-x i
1 f % ..
mmmK
f, _ •
m 1 í .
á

I'ótt morgum þyki fulltrúar okkar íslend-
inga hafa látið frændur vora hlunnfæra sig
meira en góðu iiófi gegnir í samningunum
um tilhögun sam;:mrænu sundkeppnina,
skulu menn hugga sig við það að þótt illa
hafi til tekizt á gáfnaprófinu við samninga-
gerðina, cr sundkcppuin ckki búin. —
Mcnn skulu því synda sína 200 metra, hvcr
sem getur, því sú þjóð, sem á flesla synda
menn miðað við fólksfjölda, er mesta sund-
þjóðin, hvernig sem samið er. — Myndin:
Stúlka í sundklæðum.
VINNAN og verkalýðurinn
109