Vinnan og verkalýðurinn - 15.12.1954, Blaðsíða 26

þykkt að kaupa fyrstaflokks kyn-
bótanaut. Þeir þrír, sem voguðu sér
að greiða- mótatkvæði, voru teknir í
gegn úti á túni að loknum fundi. Þeir
gátu ekki komið öðru inn í sinn fer-
kantaða haus, en að sveitin gæti, nú
og framvegis, eins og á liðnum öld-
um, verið kynbófanautslaus og fengið
það lánað í Bjarkardal. Og þar að
auki varð því ekki móti mælt að
margir höfðu á ferðum sínum til
Bjarkardalsins náð sér í álitleg konu-
efni. Það þurfti því áþreifanleg rök
til þess að loka á þeim kjaftinum.
Fyrstu vikuna söfnuðust fimmtíu og
sjö 10.— kr. framlög. En samkvæmt
upplýsingum sem kennarinn hafði afl-
að, kostaði nautið kr. 2000.— tvö þús-
und krónur. Því, sem á vantaði þurfti
að safna með hlutavelfu og á annan
hátt. Nú var tilkynnt í sveitarblaðinu
að gjafir tfl þlutaveftunnair væru
þegnar með þökkum. Kaupmenn
þorpsins reyndust gjöfulir sem og
reyndar allur almenningur.
Kennarinn hafði nóg að gera við
að taka á móti öllum gripunum sem
bárust. Fyrst komu gjafir frá burt-
fluttum Aspdælingum. Allra fyrst
kom þó gjöf frá fyrrverandi presti
sveitarinnar Arnóri gamla Arnljóts-
syni. Gjöfin var málverk af honum
sjálfum í fullri líkamsstærð, málað
af færum listamanni. Var fullyrt að
með rammanum kostaði myndin ekki
undir einu hundraði og fimmtíu
krónum, svo að allir gátu séð, að þetta
var ósvikið listaverk.
Ramminn varpaði frá sér gullnum
Ijóma, sem jók mjög á áhrif meist-
araverksins.
Menn reyndust ófrúlega fórnfúsir.
Olína Hákonar gaf lifandi hana, Jens
Stubbur lifandi grís og Toggi Fír silf-
urrefsunga. Þar að auki gáfu menn
t d. osta, ull, girðingarefni ásamt
þremur pokum af vel þurrkuðu sauða-
taði. Daglega bárust kennaranum als-
konar munir, svo að lokum varð
hann að sækja um leyfi fyrir efni í
geymsluskúr, sem og mais handa
grísnum og hænsnabyggi handa han-
anum. Leyfi fékk hann að vísu ekk-
ert, fremur en annað fólk, sem sífellt
var að sækja um leyfi fyrir öllum
fjandanum. Grísinn át og þandist út,
og erfitt reyndist að halda hananum
inni. Svo þegar Karolína í Vík kom
með geitarkið, vissi kennaraskepnan
ekki lengur sitt rjúkandi ráð. Síð-
ast kom mótorhjól með hliðarkörfu,
sem Hannes sýslumannsskrifari hafði
á sínum tíma keypt af sölunefnd
setuliðseigna. Nú gaf hann gripinn t.T
hlutaveltunnar með ánægju.
Illgjarnir menn sögðu að hann
hefði þótzt góður að losna við það.
Nú ieið að því er hlutaveltan skyldi
haldin, dagurinn var ákveðinn 15.
júlí, allir væntu góðviðris og mikillar
þáfttöku, jafnvel úr nálægum sveit-
um.
Dagurinn rann upp með úrhellis-
rigningu. Ungmennafélagshúsið var
froðfullt af fólki í rennblautum föt-
um, enda mengaðist loftið fljótt af
ýmiskonar liktarefnum. Á leiksviðinu
kúrði haninn í rimlakassa, grísinn var
hringaður niður í ræðupúltið Um
allt leiksviðið voru fjallháir staflar
af sundurleitustu munum, en aftast
á sviðinu trónaði mótorhjólið. Allt
féll þetta vel inn í umgerð þá sem
leiktjöldin mynduðu, með glæsilegu
málverki af kynbótanauti máluðu af
málara sveitarinnar.
Formaður framkvæmdanefndarinn-
ar bauð alla velkomna og sýndi Ijós-
mynd af hinu fyrirhugaða nauti. Hann
gat þess, að hlutaveltan færi fram
208
VXNNAN og verkalýðurinn