Vinnan og verkalýðurinn - 15.12.1954, Blaðsíða 35

voru kosnir svo sem lög segja fyrir
um tveir menn, —• og hlutu kosningu
þessir:
Sigurrós Sveinsdóttir úr Verka-
kvennafélaginu Framtíðin í Hafnar-
firði og Pétur Óskarsson, stjórnar-
maður úr Sjómannafélagi Hafnar-
fjarðar.
I sambandsstjórn utan af landi
hlutu kosningu þessir:
Fyrir Norðurland: Björn Jónsson,
Akureyri, og Jón Friðbjörnsson,
Sauðárkróki.
Fyrir Suður- og Suðvesturland:
Há’fdán Sveinsson, form, Verkalýðs-
félags Akraness, og Sigurður Stefáns-
son, form. Sjómannafélagsins Jötuns
í Vestmannaeyjum.
Fyrir Vesturland: Albert Kristjáns-
son frá Súðavik og Ágúst Vigfússon
frá Bolungarvík.
Fyrir Austurland: Ásbjörn Karls-
son frá Djúpavögi og Alfreð Guðna-
son, Eskifirði.
Upptaka Iðju, félags
verksmiðjufólks
Af hálfu hægriafla var ekkert til
sparað að fá haldið velli í baráttunni
við vinstriöf’in um Alþýðusamband-
ið, hvorki flokkshandjárn í ýmsum
myndum né heldur bolabrögð í með-
ferð laga varðandi réttindi félaga og
fulltrúa á þinginu. Þannig tókst
hægriöflunum að sigla inn á þingið
með fjóra fulltrúa frá Starfsstúlkna-
félaginu Sókn í Reykjavík, er sakir
grófrar hlutdrægni af hálfu trúnað-
armanna sambands og fulltrúaráðs í
framkvæmd allsherjaratkvæða-
greiðslu við fulltrúakjörið, gátu ekki
að réttu lagi átt fulltrúaréttindi á
þinginu. En vinstriöflin í þessu fé-
lagi, sem telur 4—500 félagskonur,
höfðu fengið við þessar kosningar
kjörskrá án nokkurs heimilisfangs,
svo aðeins sé nefnt eitt dæmi af
mörgu, sem hér kom að sök.
Þó má segja að óbilgirni hægriafl-
anna hafi náð hámarki gagnvart upp-
tökubeiðni Iðju, félags verksmiðju-
fólks, en þessu félagi hafði verið hald-
ið utan heildarsamtakanna nærri
frumhlaupskenndri og vanrökstuddri
tilskipan hennar. Svo fast var hægri-
öflunum í hendi að Iðja ekki fengi
rétt sinn á þessu þingi að þau knúðu
fram nafnakall um málið, — sem sjá-
anlega var gert til að hindra ieyni-
lega atkvæðagreiðslu og geta ógnað
þeim, sem svo djarfir yrðu að greiða
..
,. i,
Á myndinni eru sitjandi frá vinstri: Alfreð' Gúv'^on, Sigríður Hannesdóttir, Hannibal Valdimars-
son, Eðvarð Sigurðsson, Páll Sólmundsson, Ágús Dgfússon, Asbjörn /tarlsson. Standandi frá vinstri:
Sigurður Stefánsson, Björn Jónsson, Magniis R|,,rnason, Iíristján Guðmundsson, Jón Friðbjörns-
son, Snorri Jónsson og Pétur Óskarsson.
fjögur ár sakir þess að félagið á sín-
um tíma vildi fara eftir sínum eigin
lögum varðandi tilhögun kosninga
eins og ætíð áður hafði verið gert
óátahð af sambandsstjórn, heldur en
atkvæði með Iðju eftir eigin sann-
færingu.
Þrátt fyrir allt fóru þó leikar svo
að með upptöku Iðju greiddu atkvæði
152 fulltrúar með 12 490 atkvæði á
VINNAN og verkalýdurinn
VINNAN og verkalýðarinn
bak við sig, en á móti 141 fulltrúi
með 11 130 atkvæði. — Fjarverandi
voru 13 fullfrúar með samtals 954
atkv. á bak við sig og einn fulltrúi
með 99 atkvæði greiddi ekki atkvæði.
Iðja var því tekin í sambandið með
1360 atkvæða meirihluta.
Kjörbréfaþvarg og
handjárnaglamur
Því ber að fagna að fjöldi merkra
ályktana var samþykktur á þessu
þingi og það án minnstu andstöðu af
hálfu hægriafla og atvinnurekenda-
þjóna, því þeim var það nú fyrir
mestu að sýna sæmilega slétt andlit
andspænis almennum hugðarefnum
verkalýðsins. Hins vegar eyddu þessi
öfl miklu meiri tíma og erfiði í að
reyna að troða inn á þingið hand-
bendum sínum, án tillits til laga og
réttar, eins og dæmið um Sóknarfull-
trúana sannar bezt og á hinn bóginn
hafa af einingarsinnum og vinstri
mönnum sem flesta fulltrúa þótt rétt-
urinn væri ótvíræður — og í því sam-
bandi er dæmið um framkomu þeirra
gagnvarf Sveinafélagi skipasmiða
alveg táknandi, að ógleymdri Iðju,
sem fyrr er getið. Hin leiðin var sú
að beita andlegum þvingunum í
flokksnafni til að koma í veg fyrir
að menn breyttu samkvæmt sann-
færingu sinni og gerðum samþykkt-
um umbjóðenda í heimafélögum
þeirra. — Allt þetta beindist að því
eina marki að halda völdunum yfir
Alþýðusambandi íslands fyrir at-
vinnurekendur og koma í veg fyrir
vinstri sambandsstjórn. Þetta var í
rauninni valdabaráttan um Alþýðu-
sambandið, og ef hún hefði gengið
að óskum fyrir hægriöflin lá þeim
í léttu rúrni hvað samþykkt hefði
Framhald á bls. 225.
216
217