Vinnan og verkalýðurinn - 15.12.1954, Blaðsíða 37

er frjáls maður, þar sem hann losnar
sjálfkrafa frá öllum hjúskaparheitum
við konuna, um leið og hún fær dóm-
inn. En þó hún sé ekki lengur eigin-
kona hans, mun hún samt einhvern
næstu daga ala honum barn. (Hún
verður eflaust ekki send til Síberíu
fyr en barnsburðurinn er afstaðinn),
og meðan hún dvelur í fangelsis-
sjúkrahúsinu, eða hvar sem henni
verður nú komið fyrir til að ala barn-
ið, þú mun Kornilov heimsækja hana
af einskærum vana — ég þori að veðja
um það — já, og hann mun meira að
segja hafa með sér sex ára stúlkuna,
sem hún henti út um gluggann. Og
þau sitja þarna saman og tala í bróð-
erni um hversdagslegustu hluti —
t. d. um eitthvað léreftsefni, um hlýja
sokka og flókaskó til ferðarinnar, eða
eitthvað þessháttar .... Já, nú, þegar
búið er að stýja þeim í sundur, fellur
allt í ljúfa löð hjá þeim, þó þau hafí
áður verið sífellt í hárinu hvort á
öðru. Það heyrist ekki ásökunarorð
frá hvorugu þeirra, í hæsta lagi
kvarta þau undan grimmd örlaganna
og aumkva sjáif sig og hvort annað.
Telpan, sem hennt var út um glugg-
ann, kemur eflaust trítlandi á hverj-
um einasta degi með smásendingar
frá föður sínum til „góðu mömmu“.
„Og hérna, mámotsjka, er sykur og
te handa þér frá pabba, og á morgun
kemur hann sjálfur“. Sjálfur harm-
leikurinn hefst ekki fyrr en á járn-
brautarstöðinni, milli annars og
þriðja blásturs, þegar þau kveðjast
hágrátandi. Og þegar telpan sér og
heyrir til þeirra, þá rífur hún munn-
inn upp á gátt og fer að háorga, og
að alþýðusið lúta þau eflaust til jarð-
ar, og hann segir: „Fyrirgefðu mér,
elsku góða Katerína Prokoféjevna, og
Fanganýlenda í Síberíu frá dögum keisaranna.
VINNAN og verkalýöurinn
219