Vinnan og verkalýðurinn - 15.12.1954, Blaðsíða 42

JOHAN PETER HEBEL:
Hinn órfýri
miðdegis-
verdur
★
„Sér grefur gröf þó grafi“. Þannig
hljóðar gamallt máltæki Hins vegar
segir hér frá einum gestgjafa, er
varð fyrir þeim ósköpum að finna
sjálfan sig fyrir í þeirri gröf, sem
hann hugðist grafa öðrum.
Svo bar við að til hans kom í veit-
ingastofuna velbúinn gestur og bað
snúðugt um góða kjötsúpu fyrir sína
peninga. Þar næst vildi hann fá góðan
bita af nautakjöti með káli fyrir sína
peninga, eins og hann orðaði það.
Veitingamaðurinn spurði þá hinn
snúðuga peningamann af mikilli kurt-
eisi hvort hann óskaði ekki að fá
glas af víni með. ,,Auðvitað“, svar-
aði gesturinn, „ef ég get þá fengið ein-
hverja almennilega víntegund, fyrir
mína peninga."
Þegar gesturinnj hafði gætt sér
samvizkusamlega á kræsingunum,
tók hann úr vasa sínum velktan
krónuseðil, rétti gestgjafanum og
sagði: „Hér, herra gestgjafi, eru mín-
ir peningar“. — „Hvað er að yður
maður?, hrópaði gestgjafinn. Skuldið
þér mér ekki 20 krónur —eða hvað?“
— „Eg hefi ekki beðið um mat hjá
yður eða annað fyrir neinar 20 krón-
ur“, svaraði gesturinn,“ heldur að-
eins fyrir mína peninga — og hér eru
þeir. Meira hefi ég ekki. Ef þér hafið
látið í té of mikið fyrir þá, er það
yðar sök.“
„Þér eruð útsmoginn skálkur og
hefðuð átt eitthvað annað af mér
skilið en góðgerðir“, sagði gestgjaf-
inn fokvondur. En ég gef yður mið-
degisverðinnj og au>k þess þennan
5 króna seðil, ef þér bara þegið um
þetta og farið til nágranna míns í
veitingahúsinu „Svarti björninn“ og
gerið honum þennan sama grikk“. En
þeir stéttarbræðurnir og grannarnir
voru svarnir óvinir og höfðu lengi
224
VINNAN og verkalýðurinn