Alþýðublaðið - 01.03.1926, Blaðsíða 3

Alþýðublaðið - 01.03.1926, Blaðsíða 3
1. marz 1926. ALÞÝÐUBLAÐID lækkaðan. Þá var frv. til fjár- aukalaga fyrir 1925 samþykt um- ræðulaust til efri deildar og frv. stjórnarinnar um happdrætti bg hlutaveltur og um myntsamband við Norðurlönd, þar sem jafn- framt er ákveðið, að skiftimynt hinna Norðurlandaríkjanna hætti að yera í gildi hér á landi að á- kveðnum fresti liðnum, báðum vísað til 3. umr. — Þá kom . til 2. umr. frv. Jóns Baldv. um, að styrkur, sem sextugir menn þiggja, verði ekki talinn sveitarstyrkur. Hafði P. Þ. fyrst orð fyrir þeim, sem vísa vildu málinu frá, og voru aðalrök hans þau, að end- ;urskoðun fátækralaganna myndi íara fram, og að í sumum hrepp- um væru engir, sem lentu á sveit sextugir. Jón Baldv. sýndi fram á, hve sjálfsagt væri að samþ. þá réttarbót, sem fram á væri farið í frv., og minti á hinar mörgu áskoranir, sem alþ. hefði fengið ár eftir ár um þessa og aðrar endurbætur á fátækralög- unum, en þingið hefði enn ekki orðið við. Jón Magnússon muni hafa reynst tregur til að láta breyta þessu handaverki sínu. Þar af muni stafa drátturinn á end- urskoðun laganna. Þessu atriði heíðu þingmenn undanfarið talið sjálfsagt að breyta, og því væri það nú tekið út af fyrir sig; en svo legði meiri hlutí allshn. til, að dragS það á langinn. Lagði hann fram þá spurningu, hvort ekki væri ástæða til að ætla, að ganga myndi treglega að fá sam- þyktar margþættari endurbætur á lögunum, ef þessi eina yrði feld nú, — og það þótt stjórnin léti fara fram endurskoðun á þeim fyrir næsta þing, sem þó engin trygging yæri fyrir að hún gerði. Það liti út eins og undanbrögð, ef alþingi feldi þessa réttarbót nú. Ef þingmönnum þætti frv. ná óf skamt, þá væri hann fús tíl að ganga lengra í réttarbótunúm. Sveinn í Firði var á móti frv. Kvað hann ellistyrktarsjóðina nægja til að forða gamalmenn- um frá sveit, og svo væri þeim oft - hjálpað á annan hátt. Jón Baldv. sannaði, að ellistyrkirnir væru allsendis ónógir, auk gall- anna á úthlutun þeirra. Or þeim fengi gamalmenni oft að eins 50 kr. á árí eða minna. — Sveinn virtist þá vera ánægður með, að í tveimur hreppum, sem hann vissi um, væri styrkurinn 120—140 kr. á ári. Áleit hanri þá upphæð alt að því nægilega. — Gagnvart þeim ummælum Sveins, að gamal- mennum kæmi oft hjálp á annan hátt, sagði Jón Baldv., að lögin þyrftu að breytast vegna hinna, sem ekki yrðu þeirrar hjálpar að- njötandi. Ef allir væru nógu góð- ir, þá þyrfti ýms lög ekki. — Auk J. Baldv. töluðu með frv. Tr. Þ., M. Torfason og Jörundur, Bmr Allip peykla "WM M Elephant é L|úf f es&gar osj kaldar Kinkasalap á Islandi. Lli Tdbaksverjlufi Isíandsh.f. l|J BKÉSIBBSS ^hcr^o og Jakob Möller fremur í þá átt- ina, en á móti auk P. Þ. og Sveins, Árni| frá Múla, Hákon að því leyti, sem skiiið varð, hvað hann meinti, og M. Guðm. Hákon kallaði málið smámál og íalaði um „sveitarstyrk eða réttindamissi, sem Jón Baldv. kallar."(!). Magn. Guðm. kvað það vera tilætlun- Einar skálaglam: Húsið við Norðurá. Maxwell sat hjá bifreiðarstjóranum og leit þunglyndislega á landslagið, og var ekki gott ,að sjá, hvort hann veitti orðaskvaldri Eiríks nokkra eftirtekt, en við og við brá eins og hryllingi yfir svip hans, og hann var ná- fölur. Majórinn var nú loks búinn að fá það, sem þurftí. Hann hraut svo, að glumdi í öllu, en Eiríkur þagnaði við, því að það yar whiskyvon hans, sem var lögst til svefns í bili. Hann reyndi að yrða á Maxwell, en árangUrslaust. Svo laumaðist hann í flösk- una og stal sér úr henni góðum sopa, en bifreiðarstjórinn ætlaði á meðan að kafna af hlátri yfir hinum skringilegu og þjófslegu tilburðum Eiríks.- Alt í einu beygðist vegurinn snögt fyrir rana. Majórinn vaknaði. Whiskyflaskan valt, og nú sást Norðurá í fjarska slöngva sér eins og silfurnaðra um rennsléttan völl norð- an við veginn. Landslagið þarna vár svó þunglyndislega blíðlegt. Það var í regnúð- anum ekkí ólíkt gráti barns, sem hefir brotið skálina sína, þessum létta gráti, sem liggur eins og gagnsæ slæða fyrir léttu og glöðu barnsbrosinu. Það var eins og ekkert ilt myndi geta átt þarna heima og ekkert ilt gæti gerst þar. Jafnvel majórinn virtist sjá það og varð snöggvast eins og eitthvað geðugri á svipinn, en Maxwell varð enn= drungalegri. í fjarska sást veiðihúsið. Það lá norðan megin vegarins í lægð milli hans og árinnar, svo að vegurinn var heldur hærri en það. Það var blóðrautt, og stungu hvítmálaðir glugg- arnir fallega í stúf við það. En Maxwell stundi svo . lágt, að enginn heyrði: „Blóð!" Að vörmu spori var bifreiðin komin þang- að. Eiríkur og majórinn ultu út úr henni og ráfuðu: til hússins, en Maxwell tók fögg- urnar á bak sér og bar þær inn, og fóru þejr svo að hreiðra um sig eftir beztu getu. Lengra upp með ánni þeim megin, sem veiðimannáhúsið var, lágu nokkrir bæir, og var þar misjafnlega hýst. Á einum bænum

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.